เค้าลางแห่งความยุ่งยาก 49

สายลมแปรเปลี่ยนทิศทางและกลิ่นควันไฟจางๆพัดลอยมา ทำให้คนเพิ่งเดินกลับมาถึงหน้าไซต์งานชะงักไป แล้วดวงตาคู่กลมหวานที่ฉายประกายวาวระยับจนถึงเมื่อครู่ก็กร้าวกระด้างขึ้น เมื่อได้เห็นว่าที่มาที่ไปของกลิ่นควันไฟนั้น คือตัวอาคารสำนักงานของโพรเจกต์ไปป์ที่กำลังอาบไปด้วยเปลวเพลิงสีส้มอมแดง

เผาทิ้งเพื่อทำลายหลักฐาน! วิธีง่ายๆแต่ได้ผล...เธอประมาทเกินไป!

คนผละออกจากอ้อมแขนแข็งแรงที่ประคับประคองกันมาเพราะความหงุดหงิด เดินวนไปมาอยู่หน้าอาคารสำนักงานด้วยความรู้สึกขุ่นมัวจนยากจะปกปิด ก่อนจะบิดยิ้มเหยียดเมื่อเห็นนายช่างณรงค์เดชกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนฝากระโปรงรถยนต์ของตนเองด้วยท่าทีสบายๆ

“ลาพักร้อนไม่ใช่เหรอคะ? แล้วช่างเดชมาทำอะไรที่นี่ เวลานี้!” เสียงหวานนิ่งเรียบของคนกำลังพยายามควบคุมอารมณ์เอ่ยขึ้นทันทีที่เดินเข้าไปหาคู่สนทนา

“ผมก็แค่แวะมาดู แต่คิดไว้แล้วว่าประธานคง...จัดการได้” น้ำเสียงนั้นฟังดูติดตลก ณรงค์เดชทำราวกับภาพเปลวเพลิงที่กำลังมอดไหม้เพื่อทำลายทุกสิ่งอยู่เบื้องหน้าเป็นเรื่องน่าขบขันเสียเต็มประดา มือหนาที่คีบบุหรี่ไว้ในมือยกขึ้นสูบอีกครั้งแล้วเป่าควันพิษสีขาวออกมาเบาๆอย่างสบายอารมณ์ ค่อยยื่นซองบุหรี่ให้คู่สนทนา “สักมวนไหมประธาน?”

คนถูกถามเลือกรับบุหรี่แท่งยาวที่ถูกส่งมาขึ้นมองด้วยสายตาพินิจ และการกระทำนั้นก็ทำให้คนหยิบยื่นสิ่งที่รับรู้มาโดยตลอดว่าอีกฝ่ายแสนจะเกลียด ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“บุหรี่ถ้าสูบมากๆแล้วจะ...ติด พิงค์จำได้ว่าสมัยก่อนช่างเดชสูบวันละซองเป็นอย่างน้อย” คนไม่สูบบุหรี่เอ่ยรำลึกความหลังขึ้นมาเรียบๆ ก่อนกวาดสายตามองพื้นดินโดยรอบที่รายล้อมไปด้วยก้นบุหรี่พลางเอ่ยถาม “ทุกวันนี้คงเพิ่มเป็นสองซองแล้วสินะคะ?”

“ไม่ใช่เรื่องของประธาน ถ้าไม่สูบก็คืนมา เสียของ!” ดวงตากลมสวยคู่งามกลับแลดูเย็นเหยียบยามสาดสะท้อนแสงสีส้มอ่อนของเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้ ทำให้ณรงค์เดชอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนมือหนาจะคว้าบุหรี่ในมือของคนตรงหน้ากลับคืนไปด้วยความรวดเร็ว

ไม่มีคำตอบโต้ใดๆออกมาจากคนตรงหน้า แต่กระนั้นรอยยิ้มมุมปากของประธานสาวที่มาพร้อมแววตากร้าวกระด้างก็ทำให้ณรงค์เดชเริ่มรู้สึกร้อนรนขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล จวบจนเสียงไซเรนของรถดับเพลิงที่ดังแว่วมาแต่ไกลเริ่มใกล้เข้ามา คนตรงหน้าจึงละสายตาที่มองสบมาไม่วางตา

“ผม...ผมขอตัวกลับก่อนนะประธาน” ทั้งที่มั่นใจว่าไม่เหลือหลักฐานใดๆไว้มัดตัว แต่เมื่อมีความผิดติดตัวเป็นชนักปักหลังก็ย่อมอดไม่ได้ที่จะหวาดระแวง

กะรัตมองรถยนต์สมรรถนะสูงที่แล่นสวนทางกับรถดับเพลิงด้วยสายตาเหยียดหยันระคนขุ่นเคือง ดวงตาคู่งามทอดมองเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาอาคารสำนักงานของโพรเจกต์ไปป์พลางถอนใจ ก่อนจะระบายลมหายใจหนักๆอีกครั้งเพื่อขับไล่ความรู้สึกมากมายที่อาจกลายเป็นตะกอนในใจให้พ้นไปจากห้วงความรู้สึก