น้องเอื้อยังมีอาการไข้ขึ้นสูงและลงสลับกันอีกสองวัน จนเข้าวันที่สี่ของการรักษา ผลการรักษาเป็นไปในทางที่ดีขึ้น ความดันโลหิตและชีพจรเริ่มคงที่ เข้าสู่ระยะหายเป็นปกติ ไข้ลดลง น้องเอื้อเริ่มรับประทานอาหารได้ ตลอดระยะเวลานั้นคิมหันต์อยู่ที่ห้องพักคนไข้ของน้องเอื้อ ทั้งเรื่องการกินอยู่และการอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนลดาวัลย์และวสนต์กลับไปตั้งแต่ครบวันลางานสามวันแล้ว อวิกาต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างลำพูนและเชียงใหม่ทุกวันจนหญิงสาวเริ่มเหนื่อย ช่วงนี้เองทำให้คิมหันต์มีโอกาสอยู่กับลูกสาวมากขึ้น ทำให้น้องเอื้อติดพ่อมากขึ้นจนเธอรู้สึกชัดเจนและพออาการดีขึ้นปัญหาใหม่ของน้องเอื้อคือการงอแง ร้องโยเยง่ายขึ้น บางทีร้องติดต่อกันหลายชม. ซึ่งคิมหันต์บอกว่าเป็นอาการปกติ“เด็กหายไข้ใหม่ๆ ก็แบบนี้ จะไม่สบายตัวอ้อนเก่ง เอาใจยากขึ้น เดี๋ยวพี่ช่วยดูเอง” อวิกาทำเป็นไม่ได้ยิน เช้าวันที่ห้าเธอถามอาจารย์หมอว่า “ถ้าจะย้ายน้องเอื้อกลับไปรักษาที่ลำพูน ย้ายได้รึยังคะอาจารย์” “ถ้าจะย้ายจริงๆ ก็ได้นะ แต่อาจารย์ว่ารักษาให้หายไปเลยจากที่นี่ไม่ดีกว่าหรือ เด็กเล็กเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลไม่ดีหรอก เชื้อโรคเย
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-13
