อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อคิมหันต์และอวิกาลาคุณยายแล้วก็ต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ก่อนกลับคุณยายได้ออกปากเชิญคุณหมอหนุ่มไปทานอาหารเย็นที่บ้าน โดยที่จะนัดวันเวลากันอีกครั้ง “พี่ขับเองก็ได้ครับ” คิมหันต์พูดเมื่ออวิกาทำท่าจะประจำที่นั่งคนขับ “จะไม่หลับในเหรอคะ” เธอถามตรงๆ ไม่ได้เป็นห่วงเขา แต่ห่วงตัวเองและลูกต่างหาก“ไม่หรอก พี่ได้งีบไปตอนเช้ามืดแล้วสองชม.” เมื่อเขาบอกแบบนั้น อวิกาจึงให้เขาทำหน้าที่สารถีตามที่เขาต้องการ ขากลับเมื่อมาถึงลำพูนคิมหันต์มาแวะเอารถที่จอดไว้ที่โรงพยาบาลเมื่อคืน น้องเอื้อร้องจะตามเขาแต่อวิกาไม่ตามใจลูก“ไม่ได้ค่ะลูก รถคุณพ่อไม่มีคาร์ซีทหนูจะนั่งยังไง” สาวน้อยหน้าเบะ อวิกาเริ่มกลุ้มใจน้องเอื้อติดคิมหันต์มากขึ้นทุกที เมื่อคืนก็ไม่ยอมนอน กว่าจะหลับเกือบตีสองคิมหันต์สงสารลูกแต่เขาก็เห็นด้วยกับอวิกา “เราเจอกันที่บ้านนะลูก นับหนึ่งถึงยี่สิบก็ถึงบ้านแล้วครับ ไหนลองนับสิลูก” เขาหลอกล่ออวิกามองบน เขาพูดตามตำราพัฒนาการเป๊ะ เด็กอายุ 20 เดือนควรนับเลข 1-20 ได้แล้ว แต่มันก็ได้ผลเพราะน้องเอื้อเริ่มนับจริง เธอจึงออกรถ ส่วนคิมหันต์ร
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-14
