บททั้งหมดของ รอยร้าวรัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

ช่วงก่อนสิ้นปีเป็นช่วงที่งานของอวิกายุ่งมาก ออเดอร์สินค้าที่ระลึกมีเยอะจนทำงานกันไม่ทัน อวิกาต้องให้พนักงานฝ่ายผลิตในร้านทำงานล่วงเวลากันจนถึงห้าทุ่มทุกวัน และเธอจะเป็นผู้ไปส่งพนักงานสาวๆ สี่คนในร้านเองจนถึงบ้านทุกคืน เพราะห่วงเรื่องความปลอดภัย“น้องเอื้อ ช่วงนี้แม่มีงานหนูอยู่กับพี่ กับคุณพ่อได้นะคะ” หญิงสาวอุ้มลูกเดินเล่น ในช่วงเย็นที่เธอจะกลับเข้าบ้านมาเตรียมอาหารเย็นให้ลูก และเธอหัดให้พี่เลี้ยงทำอาหารของเด็กอย่างง่ายๆ ได้มากเมนูขึ้น เผื่อวันที่มาทำเองไม่ได้น้องเอื้อหัวเราะ ลูกสาวเธอกลับไปเป็นเด็กเลี้ยงง่ายเหมือนเดิม ทำให้อวิกาโล่งใจขึ้น “คุณอ้อมคะ เย็นนี้จะให้ทำอาหารเย็นอะไรดีคะ” แม่บ้านและแม่ครัวคนใหม่เข้ามาถามหญิงสาวหันไปมอง ก่อนจะตอบว่า “มื้อเย็นทำให้หมอคิมคนเดียวก็พอค่ะ วันนี้ทำอะไรง่ายๆ ก็คงได้แล้วก็ถามเขาเองว่าพรุ่งนี้เขาจะให้ทำอะไร” “เมื่อวานถามคุณหมอแล้วค่ะ คุณหมอให้มาถามคุณอ้อม” แม่บ้านตอบ“ก็ถามเขาใหม่ค่ะ เพราะอ้อมไม่รู้ว่าเขาชอบอะไร บอกเขาตามนี้” อวิกาตอบก่อนจะส่งลูกสาวให้พี่เลี้ยง เธอแยกไปอาบน้ำแต่งตัวบนห้อง ก่อนจะลงมาหอมแก้มน้องเอื้ออีกครั

เย็นนั้นอวิกากลับบ้านเร็วกว่าปกติ หญิงสาวตัดสินใจจะจบความสัมพันธ์ที่แสนอึดอัดนี้ลงเสียทีคิมหันต์มองเธออย่างประหลาดใจ เขาไม่พบหน้าอวิกาในตอนเย็นมาหลายเดือนแล้ว จนเขาเองก็เริ่มรู้สึกตัวว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้อวิกาไม่อยากอยู่บ้าน“วันนี้อ้อมเลิกงานเร็วเหรอครับ” เขาถามเธอ ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้คำตอบ หากแต่ผิดคาด“ค่ะ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณ” เธอตอบ “พอมีเวลาคุยสักแปบไหมคะ” “ได้สิ อ้อมจะคุยที่ไหน” คิมหันต์กระตือรือร้นอวิกาเรียกพี่เลี้ยงมาอยู่กับน้องเอื้อก่อนที่เธอจะพูดว่า “คุยกันหน้าบ้านดีกว่าค่ะ” หญิงสาวเดินนำออกไป คิมหันต์ก้าวเท้าตามเร็วๆ อวิกายกมือขึ้นกอดอก เธอมองไปทางหน้าบ้าน คิดว่าเรื่องมาถึงตรงนี้ได้ยังไง ก่อนที่จะพูดว่า“เราหย่ากันเถอะค่ะ” น้ำเสียงเธอราบเรียบ ไม่ต่างจากวันที่เขาบอกขอหย่ากับเธอเมื่อสองปีกว่าก่อนนั้น เมื่อต้องมาเป็นคนที่พูดคำนั้นเอง หญิงสาวจึงเข้าใจได้ดีว่า เมื่อใจคิดจะไปต่อให้อีกฝ่ายมีเหตุผลอะไร ก็คัดค้านเสียงในใจตัวเองไม่ได้ คิมหันต์ตะลึงงันกับคำนั้น ไม่ว่าอวิกาจะทำอะไรแค่ไหน แต่เรื่องที่เธอจะขอหย่าจากเขา เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดถึงเลย

อวิกาปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะลงไปด้านล่าง แม่หนูน้อยหันมาส่งเสียงเรียกเธอ“แม่.. แม่จ๋า” “คะลูก น้องเอื้อทำอะไรอยู่” น้องเอื้อจับตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ พยายามจะยกมันขึ้นเป็นเชิงอวดว่าพ่อซื้อให้“พี่หมีเหรอคะ พี่หมีมาหาน้องเอื้อเหรอ พี่หมีสีอะไรคะลูก” เธอเล่นกับลูก“ฉีจ้ม” น้องเอื้อตอบอย่างมั่นใจ เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ อวิกายิ้มให้ลูกสาวก่อนจะถอยห่างออกมา ความสุขของน้องเอื้อในเช้านี้ทำให้เธออาจจะต้องทบทวนอะไรใหม่แม่บ้านมาบอกว่าอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว ทั้งของคุณพ่อคุณแม่และของเด็กหญิงตัวน้อย คิมหันต์จึงอุ้มน้องเอื้อมานั่งที่เก้าอี้เด็ก ตัวเขาเองนั่งลงข้างๆ น้องเอื้อ อวิกานั่งฝั่งตรงข้ามเปิดโอกาสให้พ่อลูกดูแลกันตามที่ต้องการ“พี่ซื้อนมของลูกมาให้ จริงๆ ช่วงนี้เด็กจะโตไวเสื้อผ้าเปลี่ยนเร็ว พี่อยากพาลูกไปซื้อเสื้อผ้าให้ด้วยอ้อมจะว่าไง” คิมหันต์คุยกับอวิกา เขาแทบไม่เคยมีเวลานั่งคุยกับเธอบนโต๊ะอาหารแบบนี้เลยในช่วงสามสี่เดือนก่อนที่อยู่บ้านเดียวกัน“ค่ะ ถ้าน้องเอื้ออยากไป” เธอตอบและหันไปถามลูก “หนูอยากไปเที่ยวไหมคะ เที่ยวห้าง” “ไป..ไปห้าง ไปดูช้าง” น้องเอื้อตอบ อวิกาห

หลังจากที่สักการะครูบาศรีวิชัยแล้ว ทั้งสามคนจึงไปสวนสัตว์เชียงใหม่ต่อ คิมหันต์ตกลงเลือกการชมแต่ละส่วนแสดงด้วยการซื้อตั๋วรถราง ซึ่งสามารถแวะลงแต่ละจุดได้ตามที่ชอบ และจุดที่น้องเอื้อชอบที่สุดคือสวนนกนครพิงค์ มีนกนานาชนิด หลากรูปแบบ สามารถเดินชมได้อย่างใกล้ชิด บรรยากาศร่มรื่น“ลูกเลิกใส่เพิสตอนกลางวันแล้วไม่ใช่เหรอครับอ้อม” คิมหันต์ถามเมื่อเห็นว่าน้องเอื้อใส่ผ้าอ้อมเด็กสำเร็จรูปมาด้วย“ให้ใส่เฉพาะตอนออกข้างนอกค่ะ แต่ก็กำลังจะหัดให้เลิกใส่เลย” อวิกาอยากฝึกลูกให้ชิน เวลาที่ต้องไปโรงเรียนจะได้ปรับตัวได้ง่าย“อ้อม..ดีใจจังที่เจอ” เสียงเรียกด้านหลังทำให้อวิกาหันไปมอง เธออุทานอย่างดีใจ “ฟ้ามาได้ไง” นภดาราเดินมาหาเพื่อนอย่างดีใจ “โอ๊ย..ว่าจะโทรหาอยู่เราเพิ่งมาถึงลำพูนเมื่อคืน พอดีน้องเมฆอยากมาสวนสัตว์พี่ดินเลยพามา” นภดาราคุยกับอวิกา ก่อนจะสังเกตเห็นว่าข้างๆ อวิกาไม่ไกลกันนักมีชายหนุ่มหน้าตาดีอุ้มน้องเอื้ออยู่ เธอจึงมองอย่างแปลกใจ“คุณหมอคิมหันต์ พ่อน้องเอื้อน่ะฟ้า” เธอแนะนำเพื่อนให้รู้จักพ่อของลูกสาว ก่อนจะหันไปหาคิมหันต์แล้วบอกว่า“คุณคิมหันต์คะ นี่ฟ้าเพื่อนฉันเองกับพี่ดินสามีฟ้

คิมหันต์แจ้งผลการทำ mri ออกมาว่าเส้นเลือดหัวใจของคุณยายตีบ จำเป็นต้องเข้ารับการรักษาโดยการทำบอลลูน 2 เส้นพสุและนภดารายินยอมให้ทำตามการวินิจฉัยทันที ดังนั้นคุณยายจึงเข้าทำการบอลลูนในเช้าวันรุ่งขึ้น และทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยในตอนสายๆ ผลเป็นที่น่าพอใจอวิกาพาน้องเอื้อมาเยี่ยมคุณยายในตอนสายๆ ได้พบคิมหันต์ที่กำลังคุยกับพสุและนภดาราอยู่พอดี น้องเอื้อเห็นบิดาจึงเรียกทันที“พ่อ..” เด็กหญิงดิ้นจะลงเดินเพื่อไปหาบิดา อวิกาจึงปล่อยให้เธออยู่กับคนเป็นพ่อ คิมหันต์ที่คุยจบแล้วจึงผละจากญาติคนไข้ ส่งแฟ้มให้พยาบาลแล้วมารับตัวลูกสาว“ว่าไงคะลูก” เขาถามเด็กหญิงตาแป๋วมองคนนั้นคนนี้เต็มห้อง พยาบาลสาวถามขึ้นว่า“ลูกสาวคุณหมอเหรอคะ น่ารักจัง” น้องเอื้อยิ้มให้พี่พยาบาล อวิกาคุยกับนภดารา เพื่อนสาวคลายกังวลลงไปมากเมื่ออาการคุณยายดีขึ้น อยู่ในเกณฑ์ปลอดภัย นภดาราเล่าว่าเมื่อคืนคุยเล่นกันดีๆ คุณยายเกิดอาการเจ็บหน้าอก หอบแล้วก็นิ่งไป เธอทำอะไรไม่ถูก โทรตามรถพยาบาลแล้วจึงโทรหาเพื่อนคุณยายถามว่าจะกลับบ้านได้วันไหน คิมหันต์ตอบว่า “จริงๆ ปกติกลับในวันนี้เลยก็ได้ครับ แต่คุณยายอายุมากแล้วผมอยากให้นอน