บททั้งหมดของ รอยร้าวรัก: บทที่ 51 - บทที่ 60

คิมหันต์เรียกช่างมาทำงานอย่างรวดเร็ว เพราะเขาเคยคุยกันไว้แล้ว โดยที่ช่างจะเจาะประตูเชื่อมระหว่างห้องใหญ่และห้องเล็กและตกแต่งให้เสร็จในช่วงที่พวกเขาไปเชียงดาว “สามวันเสร็จครับคุณหมอ แค่เจาะประตูกับเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ เวลาสบายๆ ครับ” สถาปนิกรับปาก ในเช้าวันศุกร์คิมหันต์พาอวิกาและน้องเอื้อเดินทางไปยังเชียงดาว มีจุดหมายอยู่ที่รีสอร์ทแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง มีจุดชมวิวดอยหลวงเชียงดาวชัดเจน และมีกิจกรรมในรีสอร์ทสำหรับผู้เข้าพัก ชายหนุ่มนัดกับพสุไว้ว่าจะไปเจอกันที่นั่นเลย พสุจองบ้านพักแบบวิลล่าไว้เผื่อเรียบร้อยแล้ว น้องเอื้อตื่นเต้นมากที่จะได้ไปเที่ยว เด็กหญิงตื่นแต่เช้าเพื่ออาบน้ำแต่งตัว “อยากไปมากจริงๆ ใช่ไหมนี่น้องเอื้อ” อวิกาถามลูกสาวในขณะที่แต่งตัวให้เด็กหญิง “กระเป๋าอยู่ไหนครับอ้อม พี่จะยกลงไปให้” คิมหันต์เข้ามาภายในห้องเมื่อเห็นว่าลูกสาวแต่งตัวใกล้พร้อมแล้ว “ตรงนั้นค่ะข้างโต๊ะกระจก” อวิกาบอกในขณะที่มือยังจับผมลูกสาวแบ่งเป็นช่อเพื่อรวบให้เรียบร้อยคิมหันต์เดินตรงไปที่โต๊ะกระจกที่เธอว่า เขากำลังจะก้มลงหยิบกระเป๋าที่ถูกจัดไว้แล้ว ก็ชะงักเมื่อเห็นกล่องแหวนกำมะหย

คิมหันต์เปิดน้ำใส่อ่างขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่ที่ระเบียง มีไม้ระแนงกั้นสายตาจากคนภายนอกไม่ให้มองเข้ามาเห็นได้มิดชิด น้องเอื้อเดินแกมวิ่งเข้ามาในชุดว่ายน้ำสำหรับเด็ก เป็นชุดกระโปรงน่ารักที่อวิกาติดกระเป๋ามาด้วย ก็ได้ใช้แบบที่ไม่ได้คิดไว้ คนเป็นพ่อที่ถอดเสื้อออก ใส่แค่กางเกงขาสั้นตัวเดียวยกตัวลูกสาวลงอ่าง เด็กหญิงเล่นน้ำอย่างชื่นชอบ คิมหันต์นั่งลงในน้ำพิงขอบอ่างมองลูกสาวเล่นน้ำอย่างสบายอารมณ์“แม่ขา มาเล่นน้ำกัน” เธอส่งเสียงเรียกแม่ที่เดินเข้ามาหา อวิกาเอาผ้าขนหนูมาเตรียมไว้ให้น้องเอื้อเวลาขึ้นจากน้ำ“แม่เล่นไม่ได้ค่ะลูก คุณแม่ไม่ได้เอาชุดมา หนูเล่นกับพ่อไปละกัน” อวิกาพูดเสียงเรียบ เธอไม่มองหน้าคิมหันต์“แม่เล่นน้ำ” หนูน้อยไม่เรียกเปล่า ดึงมือเธอจะให้ลงไปในอ่างด้วยกัน หญิงสาวไม่กล้าพูดแรงกับลูกในจังหวะนั้นคิมหันต์ลุกขึ้นจากอ่างอย่างรวดเร็วอุ้มร่างเธอลอยลงมาอยู่ในน้ำด้วยกัน อวิการ้องวี๊ดเพราะตกใจกอดคอเขาไว้โดยอัตโนมัติ เธอเอามือลูบน้ำออกจากใบหน้ามองเขาอย่างโมโหสุดขีดน้องเอื้อหัวเราะ ยืนตบมืออย่างสนุกสนาน โถมตัวเข้าใส่แม่เต็มที่จนอวิกาเซไปนั่งพิงขอบอ่าง เด็กหญิงปีนขึ้น

คืนนั้นสองครอบครัวดื่มกินกันอย่างมีความสุข พสุและคิมหันต์ดื่มเบียร์กันไปเยอะพอสมควร ส่วนนภดาราและอวิกาดื่มนิดหน่อยคิมหันต์ย่างเนื้อใส่จานมาให้อวิกาและน้องเอื้อ รวมถึงแกะกุ้งมาด้วยจนสองคนกินไม่ทัน“พอแล้วค่ะ อิ่มแล้ว” อวิกาเลื่อนจานเนื้อย่างส่งไปให้เขา ชายหนุ่มจึงรับไปทานเองที่เหลือทั้งหมด สามทุ่มครึ่งเด็กๆ เริ่มง่วง อวิกาและนภดาราจึงพาลูกเข้าไปนอนก่อนปล่อยสองหนุ่มนั่งเฝ้าโต๊ะ อวิกาวางร่างน้องเอื้อลงบนเตียง เด็กหญิงหลับอย่างรวดเร็วเพราะกลางวันเล่นเยอะ และช่วงบ่ายยังได้หลับไปไม่มากทำให้หลับเหมือนปิดสวิทต์ เธอดูจนแน่ใจว่าลูกสาวหลับดีจึงตั้งใจจะออกไปด้านนอก ไปคุยกับเพื่อนต่อแต่คิมหันต์เปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางไม่ปกติ เดินเซนิดๆ หน้าแดงบอกว่าดื่มไปไม่น้อย“หมอเมาเหรอคะ” กลิ่นเบียร์ฟุ้งไปหมดคิมหันต์หัวเราะ “นานๆ ทีน่า เมียจ๋าอย่าบ่นเลย”“ยังไม่ได้บ่นเลยค่ะ แค่ถาม”คิมหันต์เดินไปทิ้งตัวบนที่นอนฝั่งตัวเองไม่พูดไม่จา ก่อนจะหลับไปดื้อๆ อวิกาเข้าไปดูใกล้ๆ เห็นลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ เธอจึงไปดูด้านนอก เห็นว่าพสุเข้าไปบ้านแล้วเช่นกัน น่าจะเมาพอๆ กันด้วย เตาย่างไฟมอดไปหมดแล้ว จ

อวิกาทานอาหารเงียบๆ ฟังสองพ่อลูกคุยกันเป็นส่วนมาก พูดบ้างเมื่อน้องเอื้อหันมาถามอะไรกับเธอ เมื่อทานอาหารเช้าแล้วทั้งหมดจึงได้เวลาไปเที่ยวตามที่วางแผนไว้ โดยที่ไปกับครอบครัวของนภดารา ต่างคนต่างขับรถตนเองไปเจอกันที่วัดถ้ำเชียงดาว อันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง เริ่มต้นจากการไปสักการะพระมหาจักรพรรดิก่อนและไปชมบ่อน้ำหน้าถ้ำเป็นน้ำใสมากที่ไหลมาจากในถ้ำเชียงดาว คณะพากันเดินขึ้นบันไดไปยังปากถ้ำ จ่ายค่าเข้าชมคนละ 20 บาท จากกันจึงก้าวผ่านประตูเหล็กเข้าไปสัมผัสบรรยากาศภายในถ้ำที่ค่อนข้างเย็น คิมหันต์อุ้มน้องเอื้อตลอดทางเพราะภายในถ้ำส่วนมากเป็นทางดิน บางช่วงเป็นหินความชื้นสูงมาก บางห้องในถ้ำมีหินงอกหินย้อยสวยงามมาก อวิกาเดินไปจนถึงจุดที่มีรูปปั้นพญานาคองค์ใหญ่สององค์ เธอเห็นน้องเอื้อมองด้วยความสนใจ สาวน้อยยกมือ “ธุจ้า” โดยที่ไม่ต้องบอก จากนั้นสาวน้อยก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนเดินผ่านมาอีกห้องลึกเข้าไปเรื่อยๆ และเดินกลับออกมาเธอก็ยังมองไปที่จุดนั้นและยิ้มอีกครั้ง คราวนี้น้องเอื้อโบกมือ“บ๊ายบายค่า” อวิกาและคิมหันต์มองหน้ากัน ก่อนที่จะรีบเดินกันออกมาด้านนอก เจอครอบครัวของเพ

คิมหันต์หลับตาลงเมื่อได้ยินประโยคนั้น ความภูมิใจที่เคยได้ช่วยชีวิตคนมามากมายในชีวิตการเป็นแพทย์ของเขา ถูกกระชากลงมาจนปี้ป่นไม่มีชิ้นดีด้วยมือตนเอง มีประโยชน์อะไรที่เคยได้ช่วยคนอื่นแต่ไม่เคยทำอะไรดีๆ ให้ครอบครัวตัวเอง จะมีอะไรที่เจ็บกว่านี้อีก“อ้อม...” เขาพูดได้แค่นั้น เพราะไม่มีคำไหนจะพูดอีกอวิกามองเขานี่คือครั้งแรกที่เธอเห็นเขาร้องไห้ แต่เธอร้องมาไม่รู้กี่ครั้งก่อนหน้านี้ “คุณอยากรู้แค่นี้ใช่ไหม” อวิกาจะเดินกลับไปหาลูก แต่คิมหันต์กอดเธอไว้จากด้านหลัง “พี่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ” หญิงสาวรู้สึกถึงน้ำอุ่นๆ ที่ร่วงหล่นลงมาบนศีรษะของเธอ ในนาทีนั้นเธอรู้ได้ว่าความเจ็บปวดที่อยู่กับเธอมาเนิ่นนาน มันได้ย้ายไปอยู่กับเขาแล้วเรียบร้อยอวิกาไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น และตอนนี้เธอแน่ใจว่าคิมหันต์ต้องอยู่กับความรู้สึกผิดไปอีกนาน“ช่างเถอะค่ะ มันผ่านมาแล้ว” เธอแกะมือเขาออกจากตัว คิมหันต์ปล่อยโดยดี “อ้อมนอนเถอะ พี่จะไม่รบกวนอ้อมอีก จะไม่ทำอะไรที่อ้อมไม่ชอบ พี่สัญญา” #######################อวิกาทำธุระส่วนตัวและเข้านอนไปนานแล้ว แต่ชายหนุ่มนอนไม่หลับ เขายืนที่หน้าต่างตรงนั้นคิดทบทวนทุกสิ่งที่ผ