บททั้งหมดของ รอยร้าวรัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

เช้าวันต่อมาในระหว่างที่อวิกาและพีรยาช่วยกันเตรียมอาหารเช้า ไอยเรศจึงรับหน้าที่ดูแลน้องเอื้อให้ เขาอุ้มสาวน้อยออกมาดูนก ดูอะไรนอกบ้าน“ชอบไหมคะน้องเอื้อ โน่นๆๆ นกบิน” ไอยเรศชี้ให้ลูกสาวบุญธรรมดูนกที่กำลังบิน ใช่แล้วเขารับเป็นพ่อทูนหัวให้น้องเอื้อตั้งแต่เธอลืมตาดูโลก สาวน้อยหัวเราะตามมือเขาที่ชี้“เดี๋ยวพ่อพาไปดูช้างไหมคะ ช้างตัวใหญ่ๆ ที่สวนสัตว์ หรือดูเสือดี” เสียงผู้ชายห้าวๆ ที่ใช้เสียงสองคุยสาวน้อยทำให้คิมหันต์ที่กำลังก้าวออกจากตึกชะงัก เขาหันไปมองที่มาของเสียงช้าๆ ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาดีมาก มีเสน่ห์แห่งบุรุษเพศเต็มเปี่ยมกำลังอุ้มสาวน้อยอายุขวบกว่าไว้ในอ้อมแขน คิมหันต์นิ่งอึ้งเมื่อคิดได้ว่าชายผู้นี้น่าจะเป็นสามีใหม่ ของอวิกา ท่าทางนั้นการอุ้มเด็กของเขาทำได้ถนัดไม่มีเคอะเขิน แปลว่าเขาคุ้นเคยดีกับน้องเอื้อมากไอยเรศยิ้มให้คิมหันต์ สัญชาตญาณทำให้เขารู้ว่าคนตรงหน้าอาจจะเป็นพ่อของน้องเอื้อ แต่เขาไม่ได้ทักทายอะไร นอกจากก้มศีรษะเป็นเชิงทักทาย และเดินเลี่ยงไปพาน้องเอื้อเข้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงอวิกาเรียกลูกสาวแว่วๆอวิกาเตรียมของใช้ของน้องเอื้อใส่ตะกร้าสองตะกร้าให

อวิกามองภาพที่วสนต์ส่งมาให้ มันเป็นรูปที่คิมหันต์อุ้มน้องเอื้อ และเด็กน้อยเอามือจับที่ใบหน้าของบิดา เธอนิ่งไปเมื่อเห็นภาพนี้ จนพีรยาที่นั่งใกล้กันถามขึ้น“มีอะไรเหรออ้อม” หญิงสาวจึงส่งโทรศัพท์ให้เพื่อนดู พีรยารับไปดูแล้วก็เงียบ ก่อนจะพูดขึ้นว่า“ก็ยังรู้จักดูลูกนะ นึกว่าจะไม่มีความเป็นคนเหลืออยู่” “ภาพเดียวบอกอะไรไม่ได้หรอกมด แต่อย่างน้อยถ้ามองว่าน้องเอื้อมีคนเอ็นดูเพิ่มขึ้นสักคน ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร ก็คงไม่มีอะไรเสียหาย” อวิกาพูดอย่างวางใจเป็นกลางที่สุด “นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นตั้งแต่ตีสาม” พีรยาชวนเมื่อบรรยากาศเริ่มเครียด คืนนี้พวกเธอจะนอนค้างที่บ้านเจ้าสาว ส่วนไอยเรศไปคุยกับนาวิน และคงค้างที่คอนโดของนาวินเลย ก่อนจะไปรับน้องเอื้อตอนเช้า#########################เช้ามืดวันนั้น ที่บ้านเจ้าสาวมีแต่ความวุ่นวาย ลดาวัลย์ตื่นตั้งแต่ตีสาม เพื่อมาอาบน้ำแต่งตัวรอช่างแต่งหน้าและทำผม เจ้าสาวสวมชุดไทยบรมพิมานสีกลีบบัว ห่มสไบทอง ผ้านุ่งผ้าไหมลำพูนทอยกใหญ่ทอพิเศษยกดิ้นทอง “ลายดอกพิกุลโบราณ” ซึ่งเป็นผ้าผืนพิเศษที่ไอยเรศสั่งทอเพื่อให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของเพื่อนสนิทภรรยา และ

วสนต์เดินมามอง “ไหวไหมอ้อม เดี๋ยวจะออกไปทานอะไรกันข้างนอก หรือว่าจะจัดโต๊ะในนี้ให้” “จัดในนี้ดีกว่าจะได้ดูน้องเอื้อง่ายๆ สนไปรับน้องเอื้อมาให้หน่อยสิ” เธอบอกอาของลูกสาว อีกฝ่ายจึงเดินไปสั่งร้านอาหารที่เหมามา “รบกวนจัดให้ในห้องโต๊ะนึงนะครับ เป็นโต๊ะของเพื่อนๆ เจ้าบ่าวเจ้าสาว เขาไม่สะดวกไปทานด้านนอก” เมื่อพนักงานรับคำเรียบร้อยจึงเดินไปพี่ชาย“พี่คิมไปทานข้างนอกกับคุณพ่อคุณแม่ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะรับน้องเอื้อไปให้แม่เขาเอง” วสนต์อ้าแขนออกรับร่างหลานสาว น้องเอื้อพูด “หาแม่ แม่จ๋า”คิมหันต์จำต้องส่งลูกสาวให้กลับไปหาแม่ ตามที่น้องชายบอก “แล้วงานกลางคืนล่ะ น้องเอื้อจะให้ใครดู” เขาถามต่อ“อ้อมน่าจะดูเองได้ฮะ เพราะงานเย็นไม่ต้องมีเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวแล้ว” เมื่อได้ยินดังนั้น คิมหันต์จึงก้มลงหอมแก้มลูกสาว “พ่อไปนะครับน้องเอื้อ” ก่อนจะเดินออกไปสมทบกับบิดามารดาด้านนอกมื้อกลางวันนั้นจบลงด้วยแขกและเจ้าภาพต่างแยกย้ายกันพักผ่อนตามอัธยาศัย และไปพบกันที่งานเลี้ยงช่วงกลางคืน ส่วนอวิกา พีรยาและไอยเรศบอกลาเจ้าภาพเพื่อเดินทางกลับในช่วงบ่ายทันที อวิกาไปเอาตะกร้าของใช้ของลูกสาวที่ตึ

อวิกามาถึงบ้านตอนเกือบสี่ทุ่ม พีรยาและสามีช่วยกันขนของลงมาให้ ในขณะเธออุ้มลูกสาวที่หลับสนิทขึ้นบ้าน“แกโอเคนะอ้อม” พีรยาถามอีกครั้ง“ฮื่อ ขอบใจนะมด กลับเถอะดึกแล้วจะได้พักกัน ขอบคุณพี่ช้างด้วยนะคะ ไปรอบนี้เป็นธุระให้หลายเรื่องเลย” เธอตอบเพื่อนและหันไปขอบคุณสามีของเพื่อนสนิท ไอยเรศยิ้มรับน้อยๆ ไม่ได้ว่าอะไร อวิกาปิดประตูรั้วลงกลอน บ้านหลังนี้เธอซื้อก่อนพีรยาแต่งงานไม่นาน มันเป็นบ้านของคนรู้จักของไอยเรศที่เจ้าของเดิมถูกชะตากับเธอ จึงขายให้ในราคาที่ไม่แพงหญิงสาวจึงใช้เงินในส่วนที่คิมหันต์ให้ไว้ตอนที่หย่ากันซื้อ เนื่องจากเลี้ยงลูกเอง ทำให้เธอไม่อยากกลับไปทำงานประจำ หญิงสาวเลือกที่จะเปิดร้านขายของที่ระลึกให้กับนักท่องเที่ยว โดยที่ได้ทำเลดีเปิดร้านไม่ไกลจากวัดพระธาตุหริภุญชัย สินค้าในร้านมีทั้งส่วนของใช้คืองานผ้าของลำพูนที่ขึ้นชื่อ และเธอต่อยอดนำงานผ้าทอเหล่านั้น มาตัดเย็บเป็นสินค้าที่ระลึกอื่นๆ เช่นที่รองแก้ว ผ้าปูโต๊ะ ผ้าม่าน ส่วนของกินก็มีพวกลำใยอบแห้ง น้ำผึ้ง รวมถึงสินค้าอื่นๆ เช่นตุง โคมแขวน โคมไฟร้านของเธอมีขนาดสามคูหา นับว่าเป็นร้านที่ใหญ่พอ

คิมหันต์มาถึงเชียงใหม่กลางดึก เขาตรงไปถามหาอวิกาและลูกที่ห้องประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาล พอทราบว่าน้องเอื้อแอดมิทที่ห้องไหนก็รีบตามขึ้นไปทันที“อ้อม” ลดาวัลย์เรียกเพื่อน เธอหันไปเห็นว่าลดาวัลย์มาพร้อมกับวสนต์และคิมหันต์“น้องเอื้อเป็นไงบ้าง” วสนต์ถาม ในขณะที่คิมหันต์ดูอาการของลูกสาว เขามีสีหน้าเคร่งเครียด“หมอว่ายังไงบ้างอ้อม” “หมอบอกว่ารอดูผลเกล็ดเลือดค่ะ ถ้าต่ำมากต้องให้เกล็ดเลือดพรุ่งนี้” อวิกาเสียงเครือ ตาบวมแดงสักพักแพทย์เวรเข้ามาดูน้องเอื้อตามเวลา คิมหันต์และวสนต์จึงขอรายละเอียดอาการของคนไข้ “อย่าคิดมากนะอ้อม น้องเอื้อมีทั้งพ่อทั้งอาเป็นหมอ ต้องไม่เป็นไร” ลดาวัลย์ปลอบแต่อวิกาเหมือนคนสติแตก เธอเอาแต่ร้องไห้คิมหันต์เปิดประตูกลับเข้ามาในห้องพักคนไข้ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับที่คุยกับน้องชายไปด้วย“ถ้าพรุ่งนี้ไม่ดีขึ้นคงต้องเข้า icu แล้วให้เกล็ดเลือด” “ก็ยังดีที่อ้อมพาน้องเอื้อมาโรงพยาบาลเร็ว” วสนต์ออกความเห็น คิมหันต์มองมาที่อดีตภรรยา นึกห่วงเธอที่หน้าซีดเซียว“อ้อมได้กินอะไรบ้างรึเปล่า ได้นอนบ้างไหม” เธอส่ายหน้าเป็นคำตอบ“กลับไปนอนบ้านไหมอ้อม” วสนต์ถาม แต่เขาก็ค