.Mabilis.Magulo.Punong-puno ng intensity.At may mga pagmamahal din na habang tumatagal, nagiging tahimik.Hindi dahil nawawala.Kundi dahil hindi na nila kailangang sumigaw para maramdaman.At iyon ang uri ng pag-ibig na unti-unting natutunan nina Lea at Miguel sa magkahiwalay nilang buhay.—Isang gabi, si Lea ay nasa kusina habang naghahanda ng late dinner.Na-late si Daniel sa trabaho.Dati, maiinis siya sa paghihintay.Pakiramdam niya noon, ang pagmamahal ay dapat laging present, laging visible, laging may effort na nakikita.Ngayon, iba na.Habang hinihintay niyang maluto ang pagkain, tahimik lang siyang gumagalaw sa kusina.Walang drama.Walang tampo.May tiwala.Narinig niya ang pagbukas ng pinto.“I’m home,” tawag ni Daniel.“Nasa kusina ako,” sagot niya.Pumasok ito, halatang pagod.“Sorry, natagalan.”Ngumiti siya habang inilalagay ang pagkain sa mesa.“It’s okay.”Tiningnan siya nito na parang naghahanap ng bakas ng inis.Wala.Lumapit ito at hinalikan siya sa noo.“Tha
Read more