บททั้งหมดของ The Billionaire's Marriage Deal: บทที่ 191 - บทที่ 200

May mga bagay na dati mong akala mo kailangan mo para maging masaya.Validation.Achievement.Certainty.Closure.Akala mo kapag nakuha mo ang mga iyon, saka magiging buo ang lahat.Pero habang tumatagal, may matututunan ka—na may mga bagay na mas nagiging mahalaga kapag tumigil ka sa paghabol sa kanila.—Isang Sabado ng umaga, si Lea ay nasa palengke kasama si Daniel.Hindi ito parte ng dating buhay niya.Dati, halos wala siyang oras para sa ganitong bagay.Ngayon, mabagal silang naglalakad sa pagitan ng mga tindahan, pumipili ng gulay, nakikipag-usap sa mga tindero.“Tomatoes?” tanong ni Daniel.“Yung hindi sobrang hinog,” sagot niya.“Tulad mo?”Napatawa siya.“Excuse me?”Ngumiti si Daniel habang inilalagay ang mga pinili nila sa basket.Simple.Ordinaryo.Pero habang naglalakad sila sa gitna ng ingay at galaw ng umaga, may pakiramdam si Lea na matagal niyang hindi naramdaman noon—yung hindi niya kailangang magmadali para maramdaman na may halaga ang araw.—Sa kabilang lungsod

The Version of Themselves They Finally MetMay mga pagkakataon sa buhay na akala mo hinahanap mo ang tamang tao.Pero habang tumatagal, maiintindihan mo—na minsan, ang totoong hinahanap moay ang tamang bersyon ng sarili mo.At hindi mo iyon makikilala agad.Dadaan ka muna sa pagod.Sa pagkakamali.Sa pagkawala.Sa mga panahong hindi mo maintindihan kung bakit parang hindi sapat ang lahat kahit may mga bagay ka namang ipinagdasal noon.Hanggang sa isang araw, mapapansin mo na lang—ibang tao ka na pala.At mas gusto mo na siya ngayon.—Isang tahimik na umaga, si Lea ay nasa harap ng salamin habang nagsusuklay ng buhok.Walang espesyal sa araw na iyon.Wala siyang malaking meeting.Wala ring importanteng event.Ordinaryong araw lang.Pero habang nakatingin siya sa repleksyon niya, may napansin siya—hindi na niya hinahanap ang dating sarili niya.Yung mas aggressive.Mas laging may gustong patunayan.Mas takot mapag-iwanan.Hindi dahil mali ang dating siya.Kundi dahil napagod din iy

May mga pagmamahal na nagsisimula sa apoy.Mabilis.Magulo.Punong-puno ng intensity.At may mga pagmamahal din na habang tumatagal, nagiging tahimik.Hindi dahil nawawala.Kundi dahil hindi na nila kailangang sumigaw para maramdaman.At iyon ang uri ng pag-ibig na unti-unting natutunan nina Lea at Miguel sa magkahiwalay nilang buhay.—Isang gabi, si Lea ay nasa kusina habang naghahanda ng late dinner.Na-late si Daniel sa trabaho.Dati, maiinis siya sa paghihintay.Pakiramdam niya noon, ang pagmamahal ay dapat laging present, laging visible, laging may effort na nakikita.Ngayon, iba na.Habang hinihintay niyang maluto ang pagkain, tahimik lang siyang gumagalaw sa kusina.Walang drama.Walang tampo.May tiwala.Narinig niya ang pagbukas ng pinto.“I’m home,” tawag ni Daniel.“Nasa kusina ako,” sagot niya.Pumasok ito, halatang pagod.“Sorry, natagalan.”Ngumiti siya habang inilalagay ang pagkain sa mesa.“It’s okay.”Tiningnan siya nito na parang naghahanap ng bakas ng inis.Wala.L

Hindi agad binitawan ni Althea ang kamay ni Adrian.Saglit lang.Pero sapat iyon para magbago ang takbo ng lahat.Hindi na ito tungkol sa isang kasunduan. Hindi na rin ito tungkol sa isang gabi. At lalong hindi na ito tungkol sa utang na loob.Ito ay tungkol sa pagpili.At pareho silang nasa puntong hindi na kayang balewalain ang nararamdaman.“Hindi pa ako handa,” mahina niyang sabi habang dahan-dahang binibitawan ang kamay ni Adrian.Tumango si Adrian.“Hindi kita pinipilit.”Pero hindi rin siya umatras.Nanatili siya sa harap ni Althea, parang isang matatag na pader na hindi kailangang sumigaw para maramdaman ang presensya.“At hindi rin ako aalis,” dagdag niya.Napangiti si Althea nang bahagya.“Alam ko.”Lumipas ang mga linggo.Unti-unting bumabalik sa kanya ang Montenegro Holdings—mga investors na dating umalis, isa-isang bumabalik matapos lumabas ang katotohanan tungkol kay Victor. Ang media, na dati’y kritikal, ngayon ay nagsisimula nang maglabas ng mga balitang naglilinis sa

Hindi agad binitawan ni Althea ang kamay ni Adrian. Saglit lang. Pero sapat iyon para magbago ang takbo ng lahat. Hindi na ito tungkol sa isang kasunduan. Hindi na rin ito tungkol sa isang gabi. At lalong hindi na ito tungkol sa utang na loob. Ito ay tungkol sa pagpili. At pareho silang nasa puntong hindi na kayang balewalain ang nararamdaman. “Hindi pa ako handa,” mahina niyang sabi habang dahan-dahang binibitawan ang kamay ni Adrian. Tumango si Adrian. “Hindi kita pinipilit.” Pero hindi rin siya umatras. Nanatili siya sa harap ni Althea, parang isang matatag na pader na hindi kailangang sumigaw para maramdaman ang presensya. “At hindi rin ako aalis,” dagdag niya. Napangiti si Althea nang bahagya. “Alam ko.” Lumipas ang mga linggo. Unti-unting bumabalik sa kanya ang Montenegro Holdings—mga investors na dating umalis, isa-isang bumabalik matapos lumabas ang katotohanan tungkol kay Victor. Ang media, na dati’y kritikal, ngayon ay nagsisimula nang maglabas ng mga balitang