Share

Remind เมียของเล่น
Remind เมียของเล่น
Author: Tiwa

เมียของเล่น 1

Author: Tiwa
last update Last Updated: 2026-01-14 10:29:43

กวินตาเคยวาดฝันตามประสาเด็กสาวที่คิดว่าตัวเองได้เจอความรักที่ดีที่สุดเข้าแล้ว เธอฝันว่าจะมีงานแต่งที่จัดขึ้นท่ามกลางความยินดีของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย แขกในงานต่างอิจฉาที่เธอได้เจอความรักและผู้ชายดี ๆ มันต้องเป็นงานแต่งที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวต่างยิ้มแย้มมีความสุขที่จะได้เริ่มชีวิตคู่ด้วยกัน

ทว่าสิ่งที่กวินตาเคยฝันกับสิ่งที่ได้มาวันนี้มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง แม้จะเป็นผู้ชายคนเดียวกับที่ฝันอยากสร้างครอบครัว ทว่าวันเวลาทำให้ได้รู้...กวินตาเธอมันแค่คนไร้เดียงสา ไม่รู้จักโลกของความจริง ไม่ได้รู้เลยว่าโลกนี้มันร้ายแค่ไหน ที่ร้ายน่ะใจมนุษย์ไม่ใช่โลก

เมื่อภาพฝันพังลงทุกอย่างในชีวิตของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวไปคนละทิศคนละทาง เธอเริ่มสร้างครอบครัวด้วยความผิดพลาด ไม่รู้เลยว่าจะประคองไปได้ไกลสักแค่ไหน

แขกผู้ใหญ่คนหนึ่งในงานแต่งอวยพรเธอและเจ้าบ่าวว่า “แต่งกันแล้วก็เหมือนคนเดียวกัน ช่วยกันสร้างครอบครัว หนักนิดเบาหน่อยให้อภัย เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าได้เอามาฝังใจ คนเราต้องเริ่มใหม่กับปัจจุบัน”

แน่นอนว่าคนพูดคือผู้ชายที่ยังไม่แต่งงาน คนแบบนี้ไม่เข้าใจหรอกว่าความเจ็บปวดที่กวินตาได้รับมันมากแค่ไหน

แล้วเธอต้องอยู่อย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่

ตอนนี้กวินตาที่เป็นเจ้าสาวกำลังยืนดูเจ้าบ่าวอาลัยอาวรณ์คนรักของเขาที่ข้างรั้วบ้าน ใช่ พูดถูกแล้วคนรักของเขา ส่วนกวินตาน่ะเป็นเจ้าสาวที่ไม่ถูกรัก เป็นของเล่นที่บังเอิญได้เป็นตัวจริงขึ้นมาก็เพราะพ่อของเธอเป็นผู้กว้างขวางมีอิทธิพลพอตัว ทำให้เขาและเธอต้องแต่งงานกัน

ฌอห์ณหรือปรมะ ทายาทรุ่นสี่ของร้านสหวัฒน์ จำหน่ายอุปกรณ์การช่าง อุปกรณ์แต่งสวน อุปกรณ์แต่งบ้าน อุปกรณ์การเกษตรทุกอย่าง เป็นร้านใหญ่ที่มีชื่อเสียงมานานในอำเภอ เขาเป็นทายาทร้านสหวัฒน์แต่ก็มีธุรกิจร้านเกมเป็นของตัวเอง มันเป็นความฝันในวัยเด็กที่อยากเปิดร้านเกมและซ่อมคอมด้วยตัวเอง เขาจึงศึกษาเล่าเรียนกระทั่งทำตามที่เคยฝันไว้ในวัยเด็กได้สำเร็จ ปรมะมีแฟนที่คบมาสิบสองสิบสามปี ทว่าทางบ้านแฟนสาวไม่ชอบเขา ทั้งสองจึงคบกันไปเรื่อย ๆ ไม่มีแพลนแต่งงานใช้ชีวิตคู่ ด้วยความอยู่ห่างกันหลายจังหวัดนาน ๆ เจอกันครั้งทำให้ปรมะเกิดความเหงา เขาจึงคบเด็กแถวบ้านหลายคนไว้เล่นคลายเหงา หนึ่งในนั้นมีกิ๊บ กวินตา ลูกสาวคนเล็กสุดที่รักของผู้ใหญ่กุ้ง ก็คิดว่าจะเล่น ๆ แต่แล้วกลับต้องมาแต่งงานกับเธอ

ด้วยเหตุนี้ทำให้เขาต้องเลิกกับแฟนสาว

“ไม่คิดว่าเราทั้งคู่จะเดินมาถึงวันนี้ วันที่เค้าเห็นตัวเองในชุดเจ้าบ่าว แต่เจ้าสาวเป็นคนอื่นไม่ใช่เค้า” มาร์แฟนสาวคนสวยของปรมะเอ่ยทั้งน้ำตา ไม่คิดว่าแฟนที่คบกันมาเป็นสิบปีจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเพื่อรับผิดชอบเด็กที่เกิดมา เธอกับเขามาถึงวันที่ต้องแยกจากกันจนได้สินะ

“ขอโทษนะ” เขาไม่มีคำพูดไหนที่ดีกว่าคำพูดนี้แล้ว ในเมื่อทำผิดจนเกิดเรื่องก็ต้องยอมรับแต่โดยดี แก้ตัวไปจะได้อะไรในเมื่อเขาทำทุกอย่างจริง ๆ ให้หาคำแก้ตัวกับเรื่องที่เคยทำน่ะเหรอ เฮอะ เหลวไหลสิ้นดี

“เราสองคนต้องพูดคำนี้ด้วยเหรอ เราทั้งคู่ผ่านเรื่องราวด้วยกันมาก็มาก ตัวเองไม่ต้องขอโทษเพราะส่วนหนึ่งเค้าก็เป็นคนผิด ครอบครัวฝ่ายเค้าไม่ชอบตัวเองทำให้เราสองคนไม่มีวันที่จะแต่งงานกันได้ เค้าเคยทำผิดกับตัวเองไว้เยอะไม่ต่างจากที่ตัวเองทำกับเค้า เค้ารักตัวเองนะ”

“...”

“เค้าดีใจด้วยนะที่ในที่สุดตัวเองก็มีลูก ถ้าครั้งนั้นเค้าไม่ตัดสินใจเอาออก ลูกของเราคงห้าขวบแล้วมั้ง”

“...” สิ่งที่มาร์พูดทำให้ปรมะเจ็บปวด ปรมะเสียใจกับเรื่องที่มาร์เคยทำมาตลอด ทว่าเขาก็ไม่สามารถห้ามเธอได้ เนื่องจากมาร์รู้ดีว่าต่อให้ตั้งท้อง มีลูกด้วยกันกับปรมะครอบครัวของมาร์ก็ไม่มีทางยอมรับปรมะที่ฐานะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงและเด็กที่เป็นสายเลือดของปรมะไม่มีทางได้เกิดในตระกูลของเธอ

พวกเขาคบหากันได้ แต่ไม่มีวันได้แต่งงานใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เค้าผิดเอง เค้าไม่น่าพูดถึงเรื่องที่มันผ่านไปแล้วเลย” เธอตั้งใจพูดก็เพื่อย้ำเตือนเขาว่าเขาน่ะไม่ได้เพิ่งจะเคยมีลูก เธออยากให้จดจำเธอไว้ ต่อให้เลิกกันไปแล้วเขาต้องไม่มีวันลืมเธอ ในเมื่อเธอไม่ได้ ผู้หญิงหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทำให้ผู้ชายของเธอมีความสุข

“ขอโทษที่เค้าทิ้งตัวเองแบบนี้ แต่เค้าอยากให้ตัวเองรู้ไว้ว่าเค้ารักแค่ตัวเองคนเดียว”

“เค้ารู้ เค้าก็รักตัวเอง” มาร์โผเข้ากอดปรมะ การผูกมัดเขาไว้ด้วยเรื่องราวต่าง ๆ ในอดีตเป็นสิ่งเดียวที่มาร์ทำได้ เธอจะทำทุกอย่างเพื่อยื้อใจเขาไว้ ตัวไม่อยู่แต่ใจเขาต้องเป็นของเธอ

กวินตามองภาพเจ้าบ่าวของเธอกอดกับแฟนของเขา ช่างเป็นภาพที่ดูรักกันลึกซึ้งเหลือเกิน บทนางร้ายแย่งแฟนที่ชาวบ้านพูดถึงเป็นของเธอโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าสวยแสยะยิ้มสมเพชตัวเองก่อนจะเดินเข้าห้องนอน

ถ้าไม่ใช่พ่อบังคับมีเหรอเธอจะยอมแต่งและอยู่กินกับผู้ชายที่ไม่รักเธอ

คืนเข้าหอคู่อื่นหวานชื่น แต่สำหรับเธอมันคือความขมขื่น เขาและเธอต้องผูกติดกันตลอดไปเพราะคำว่า ‘ลูก’

แม้ปรมะจะเคยทำให้กวินตาเข้าใจว่าเขารักเธอมาก ทำให้เธอหลงเพ้อดีใจว่าเขาคือแฟนที่ดีที่สุด

ทว่าความจริงแล้วของเล่นอย่างกวินตาไม่ได้อยู่ในหัวใจเขา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Remind เมียของเล่น   เมียของเล่น 07(3)

    บ่ายสองโมงครึ่งกิ๊บออกไปรับลูกสาวพร้อมกับซื้อข้าวเที่ยงให้เฮียฌอห์ณ ตั้งแต่เช้าเขากินแค่ข้าวต้มหนึ่งถ้วย ไม่ได้กินเยอะก็เพราะค่อนข้างมึนหัว แวะซื้อข้าวแล้วก็ซื้อขนมให้ลูกสาว รายนี้ได้ของกินก็ถูกใจใหญ่เลย มาถึงออฟฟิศตาก็นั่งแกะขนมและของเล่น“เฮียกินข้าวก่อน”“ยังไม่เสร็จเลย”“ไม่หิวข้าวเหรอ”“ขี้เกียจล้างมือ ค่อยกินรอบเดียว”“แปลว่าหิว”“หิว เมื่อเช้ากินข้าวมาหน่อยเดียว”“…”“ซื้อข้าวปั้นในเว่นมากินรองท้องก่อนไหม”“มือเลอะ”“แค่อ้าปาก”“เอาครับ” รีบเอาอย่างไวเลยสิ นี่มันโอกาสที่ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ“รอก่อนนะคะ เดินกลับไปที่ออฟฟิศก่อน”“ครับ” หันมายิ้มให้แม่ของลูกหนึ่งที แต่ว่าเธอไม่ยิ้มตอบนี่สิ เดินหน้านิ่งกลับไปทางออฟฟิศซะงั้น ก็น่าจะยิ้มให้กันบ้าง หน้าบึ้งไปจะได้อะไรเล่าสองนาทีต่อมากิ๊บเดินกลับมาพร้อมข้าวห่อสาหร่ายแล้วก็น้ำอัดลมเย็น ๆ หนึ่งขวด เฮียฌอห์ณเขาชอบกินน้ำอัดลม“มาค่ะ อ้าปาก” นั่งยองข้าง ๆ แล้วก็ยื่นข้าวห่อสาหร่ายไข่กุ้งที่ปากเฮียฌอห์ณ เฮียแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะอ้าปากกัดข้าวปั้นครึ่งอัน “แล้วดูหน้าเลอะอีกแล้ว เดี๋ยวลูกเจอก็หอมแก้มกันอีก”“เหงื่อไหล เช็ดไปเช็ดมาก็เลยดำ ” พู

  • Remind เมียของเล่น   เมียของเล่น 07(2)

    “ถ้าอยากก็ไปหาที่ปลดปล่อย อย่ามายุ่งกับกิ๊บกิ๊บไม่ใช่ตัวแทนของใคร”“ตัวแทนอะไร” เขาพลิกตัวขึ้นคร่อม“ปล่อยกิ๊บ อย่ายุ่ง…อื้อ” ริมฝีปากเล็กถูกประกบด้วยกลีบปากของคนเมา เขาพยายามดันลิ้นเข้ามาในปากเล็กจนสำเร็จสองมือกดแขนคนตัวเล็กไม่ให้ขยับ ลิ้นก็พยายามเกี่ยวลิ้นเล็กไปมาเมื่อรู้ตัวว่าไร้แรงสู้ไหวกิ๊บจึงปล่อยตัวไร้เรี่ยวแรง จากนั้นก็เริ่มร้องไห้ สู้ไม่ได้จะทำอะไรได้นอกจากร้องไห้ให้อีกคนรู้สึกตัว ทว่าคนเมามีเหรอจะรู้ตัว ยิ่งเธอนิ่งยิ่งดีเพราะเขาจะได้ไม่ต้องออกแรงต่อจากนั้นไม่ถึงห้านาทีเขาก็สอดใส่ตัวตนเข้ามาในร่องคับแคบของอีกฝ่าย พยายามป้อนจูบแต่เธอไม่จูบตอบเขาจึงเปลี่ยนมาจูบไซ้ที่ลำคอแทน เขาเริ่มขยับสะโพกดันแท่งเอ็นเข้า ออก เข้า ออกด้วยความเนิบนาบเพื่อกระตุ้นให้อีกคนมีอารมณ์ร่วม แล้วไม่นานเธอที่ไม่ได้ตายด้านก็เกิดอารมณ์จากการเล้าโลมด้วยความใจเย็นมือเล็กยกขึ้นกดที่หัวเพื่อให้เขาดูดที่หน้าอกอยู่อย่างนั้นอย่าเพิ่งผงกหัวขึ้น ขณะเดียวกันเอวก็ขยับถี่ ๆเห็นว่าเธอมีอารมณ์ร่วมเขาก็ดูดอกอวบอิ่มจนเธอพอใจแล้วจึงขยับขึ้นมาป้อนจูบเร่าร้อนแล้วค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจูบที่คุ้นเคย ภายในห้องนอนเกิดเสียงเนื้อก

  • Remind เมียของเล่น   เมียของเล่น 07

    “ช่วงนี้มึงเป็นอะไรวะ หน้าเหมือนคนขี้ไม่ออก” เฮียไฟมองเพื่อนรักที่มานั่งดื่มหน้าบ้านเขา ตั้งแต่กลับมาจากฮันนีมูนก็ไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหน ถ้าอยากปาร์ตี้กับเพื่อนก็ให้เพื่อนมากินเหล้าที่บ้านเพราะไม่อยากให้ดาวเหนือออกจากบ้านดึกดื่น กลัวพักผ่อนไม่เพียงพอเป็นอันตรายกับลูกในท้อง คนเห่อลูกเห่อเมียก็อาการประมาณนี้“มันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ก็แค่เดี๋ยวนี้มีคนมาเกาะแกะแม่ของลูกมัน” เฮียทูผู้ชายที่รักความโสดเป็นชีวิตจิตใจเอ่ยด้วยใบหน้ามีความสุข ไอ้คนที่พูดตลอดว่าไม่รักทีตอนนี้จะเป็นจะตายเพราะมีคนมาสนใจเมีย“ใครวะ”“น้องชายไอ้โฟมอะ”“อ้อ เฟิร์สอะเหรอ มันก็เป็นคนดีนะ หล่อด้วย ดูเหมาะสมกับกิ๊บ”“เหมาะสมอะไร กูที่เป็นผัวนั่งอยู่ตรงนี้คนอื่นจะมาเหมาะสมได้ยังไง”“มึงหวงหรือมึงหึง”“มึงถามผิดแล้วไอ้ถา มึงต้องถามมันว่ามึงรักน้องกิ๊บเหรอ”“อะ งั้นกูถามใหม่ มึงรักน้องกิ๊บเหรอไอ้ฌอห์ณ”“...” ไม่มีคำตอบจากปากคนปากหนักตลอดสองอาทิตย์มานี้นับตั้งแต่เฮียฌอห์ณไปส่งกิ๊บที่วิทยาลัย พากิ๊บไปซื้อกระโปรงใหม่ ดูเหมือนว่ากิ๊บจะมีผู้ชายเข้ามาในชีวิต ดูเหมือนว่ากิ๊บจะคุยกับไอ้คนนั้นทุกวัน จับโทรศัพท์ก็บ่อย ไม่รู้จะจับท

  • Remind เมียของเล่น   เมียของเล่น 06(3)

    “ทำไมกิ๊บต้องเป็นแฟนกับเฟิร์ส” เพิ่งรู้จักชื่อเขาวันนี้เอง รู้จักแบบไม่ได้อยากรู้จักด้วย ไหงถูกมองว่าเป็นแฟน“วันนั้นจะกลับบ้านกับมันนี่”“วันไหน?”เฮียฌอห์ณหันหน้ามามองแวบหนึ่ง หันไปมองถนนต่อแล้วพูดเสียงเรียบ “งานแต่งไอ้ไฟ”“แปลว่าวันนั้นเฟิร์สมาส่งกิ๊บที่บ้านเหรอคะ”“...” คำถามของเธอทำให้เฮียฌอห์ณหันมามองแล้วก็ไม่พูดอะไร แต่สายตาของเขามันแสดงชัดเจนว่าไม่พอใจ“กิ๊บจำเรื่องวันนั้นไม่ได้จริง ๆ จะเปิดดูกล้องก็ไม่มี เฮียจะมาทำเป็นโมโหกิ๊บทำไม กิ๊บทำอะไรผิด” แล้วมีสิทธิ์อะไรมาโมโห“...ช่างมันเถอะ”ทำไมวันนี้ได้ยินคำว่าช่างมันบ่อยนักล่ะ แล้วทำไมเฮียฌอห์ณต้องมาหงุดหงิดใส่เธอด้วย เขามีสิทธิ์อะไรมาไม่พอใจเธอ “ทำไมลูกไม่มาด้วยคะ”“ลูกหลับ อยู่กับปู่ย่า”“อ่อ แล้วนี่จะไปไหน” เฮียไม่ได้ยูเทิร์นรถกลับบ้าน“เข้าเมือง”“ไปทำอะไรคะ กิ๊บคิดถึงลูก อยากกอดลูกแล้ว”“ซื้อของ”“ทำไมไม่บอกก่อน กิ๊บจะได้นั่งรถกลับเอง”“นั่งรถไอ้นั่นกลับอะนะ”“นั่งรถประจำทาง แล้วนี่เฮียเป็นอะไร ทำไมมาหงุดหงิดใส่กิ๊บ ใช่เรื่องเหรอ”“…” เฮียฌอห์ณหันมาชักสีหน้าแล้วก็หันไปขับรถต่อเธอพูดอะไรผิด เขาเป็นบ้าอะไรของเขาเฮียฌอห์ณขับร

  • Remind เมียของเล่น   เมียของเล่น 06(2)

    “เธอนี่มันเป็นขี้เมาที่จำอะไรไม่ได้เลยเนอะ”“...” ทั้งชีวิตกิ๊บเมาแค่ครั้งเดียวคือในงานแต่งเพื่อน ถึงจะจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ก็มั่นใจว่าไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ ที่งานแต่งของดาวเหนือใบหน้าผู้ชายคนนี้ไม่มีในความทรงจำ เขาน่าจะลองเชิงเธอมากกว่า คิดว่าทรงเธอเหมือนคนชอบเที่ยวกลางคืน กินเหล้าเมาใครหิ้วไปไหนก็ไปสินะ“เธอแม่งทำฉันโดนต่อยฟรีแล้วยังมาปั้นหน้านิ่งอีก ถามจริงเพิ่งเคยกินเหล้าเหรอถึงได้จำอะไรไม่ได้ขนาดนั้น”“นายพูดเรื่องอะไร” เธอนี่นะทำคนถูกต่อย บ้า จะมีเรื่องแบบนั้นที่ไหน“เฮ้อ...”“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด”“ที่งานแต่งเฮียไฟไง”“นายรู้จักเฮียไฟได้ไง” อ้าว เค้าลางเริ่มมาแล้วสิ“ใครบ้างไม่รู้จักเฮียไฟ”“แล้วยังไง ทำไมถึงบอกว่าฉันทำให้นายโดนต่อย”“ถ้าเธอจะจำไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ”“อืม” ช่างมันก็ช่างมัน ไม่ซักไซ้อยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องสนใจ ไม่น่าจะใช่เรื่องสำคัญอะไร“เธอรู้ชื่อฉันไหม”“ไม่อะ ทำไมต้องรู้”“ก็เป็นเพื่อนกันไง ฉันชื่อเฟิร์ส”“อื้ม” ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนด้วยสักหน่อย ที่มาเรียนเพราะอยากได้วุฒิที่สูงขึ้นหน่อยเผื่อพ่อจะภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้บ้าง“ในเมื่อเรารู้จักกันแล้ว เลิกเรียนไ

  • Remind เมียของเล่น   เมียของเล่น 06

    หลังจากงานแต่งของดาวเหนือผ่านพ้นไปเฮียไฟก็พาดาวเหนือไปฮันนีมูนที่พังงาเป็นเวลาสองอาทิตย์ ตั้งแต่คืนกินเลี้ยงคืนนั้นก็ยังไม่ได้เจอเพื่อนอีกเลย นี่ก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว คิดถึงดาวเหนือนะ ถ้าดาวเหนืออยู่บ้านก็จะมาเล่นที่บ้านกิ๊บบ่อย ๆ พอเพื่อนไม่อยู่ก็รู้สึกเหงา พร้อมรักก็เริ่มถามหาอาดาววันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่กิ๊บต้องไปเรียน อาทิตย์ก่อนไม่ได้ไปเพราะติดงานแต่งดาว“อะไรคะ” กำลังจะเดินออกจากบ้าน แต่เฮียฌอห์ณเขายื่นมือมาขวางด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง“กุญแจรถ”“…”“เดี๋ยวเฮียไปส่ง”“หนูไปเที่ยว” ลูกสาวที่อยู่ในอ้อมกอดพ่อเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ค่ะ ไปค่ะ” แม้จะงงกับเหตุการณ์ที่เฮียอาสาไปส่ง แต่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มของลูกทำให้แม่กิ๊บไม่ปฏิเสธครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่เฮียฌอห์ณไปส่ง ปกติเขาจะเป็นคนดูลูกหรือไม่ก็พาลูกไปเล่นที่ร้านขายเครื่องมือ ให้ย่าบัวช่วยดู“กระโปรงมันหดเหรอ” คือประโยคคำถามเมื่อกิ๊บเข้ามานั่งในรถที่เบาะหลัง ลูกสาวนั่งคาร์ซีทเบาะหน้า“ทำไมมันหดคะ” ผ้าชนิดนี้มันไม่ใช่ผ้าที่จะหดได้“ไม่รู้สิ ดูมันสั้นดี เหมือนคนไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้า เดี๋ยวขากลับพาแวะซื้อ” ที่เขาพูดมามันคือคำชมใช่ไหมห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status