CHAPTER 5 คนที่ไม่อยากเจอ

“อะไรนะ ถูกไล่ออกเหรอหนูจ๋า!” ติช่าสาวไทยรุ่นพี่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ถึงกับตวาดเสียงดัง หนีออกจากที่นี่ได้ไม่นานก็ไปทำงานที่อื่นไม่รอด

“ฉันบอกแล้วไงว่าศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ ไม่มีเงินนี่แหละจะทำให้เธออดตาย!”

“ผู้ชายน่ากลัว” พรพระจันทร์เม้มปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า

“มาทำงานที่นี่ใครบ้างไม่ขาย เธอยังหวังจะเจอเจ้าชายอยู่เหรอ” ติช่าหัวเราะในลำคอ ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

คำว่าขายในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงขายของ แต่หมายถึงขายร่างกาย คำพูดนั้นทำเอาพรพระจันทร์ตัวชาไปทั้งร่าง

“หนูจ๋าไม่พร้อมค่ะ” ถ้ารู้ว่าต้องมาทำงานแบบนี้ เธอไม่มีวันข้ามน้ำข้ามทะเลมาหรอก

ติช่าตีสีหน้าเห็นใจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับเป็นความจริงของโลกใบนี้

“จะกลับไทยก็ไม่ได้ญาติเธอคงจับเธอไปขายให้เสี่ยแก่อยู่ดี อยู่ที่นี่ก็ลำบากชีวิตมันก็แบบนี้แหละ ถ้าเราไม่สู้ก็มีแต่อดตาย”

“พี่ช่ามีงานให้ทำไหมคะอะไรก็ได้” เธอเงยหน้าเหมือนคนหมดทางเลือก

“มีสิงานขายตัวจะทำมั้ย? คำตอบของเธอคือไม่อยู่ดีฉันไม่เห็นแก่เธอที่เป็นน้อง ฉันจะจับเธอโยนขึ้นเตียงให้คนรวยๆ ไปเลย” ติช่าตอบทันทีไม่มีการประนีประนอม ถึงแม้จะพูดแบบนั้นแต่หญิงสาวก็รักเอ็นดูพรพระจันทร์ไม่น้อย

“หนูจ๋าไม่อยากกลับไทย”

“เงินสมัยนี้หายากเธอมีโอกาสทำไมไม่คว้าไว้ล่ะหนูจ๋า เธอตั้งสติหน่อย”

คำพูดนี้ทำให้เธอนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเจอมาเงินจำนวนนั้นหากได้มาชีวิตนี้คงไม่ต้องทำอะไรแล้ว ไม่เห็นต้องมาลำบากหางานทำเลย

“หนูจ๋ารู้แล้ว”

“เดี๋ยว! จะไปไหนฉันยังบ่นไม่เสร็จเลย” ติช่าถึงกับงุนงงเมื่อพรพระจันทร์รีบออกไปจากบาร์

พรพระจันทร์หยุดยืนหน้าบาร์ใต้ไฟนีออนสีแดงจ้า มือสั่นน้อยๆ ขณะค้นหานามบัตรในกระเป๋าผ้าราคาถูกที่แทบขาดรุ่งริ่ง

“ยอมแพ้ในชีวิตแล้วเหรอถึงมาขายตัวแถวนี้” เสียงทุ้มต่ำในภาษาอังกฤษชัดถ้อยชัดคำดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงเย็นเหมือนคมมีดเฉือนเข้าใส่แผ่นหลังเธอจนสะดุ้งวาบ พรพระจันทร์หันขวับใจหายวาบเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“คะ คุณ” ไม่รู้เคราะห์ซ้ำกรรมซัดอะไร ทำไมต้องมาเจอเขาอีกในที่แบบนี้

หลงเฟิ่งหวงก้าวเข้ามาใบหน้าเฉียบคมเหมือนสลักจากหินอ่อน สายตาดำลึกกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เธอมาขายตัวให้ใคร?”

คำถามของเขาคมและเย็นเสียยิ่งกว่าอากาศยามค่ำคืน จนหญิงสาวต้องสติและพยายามประมวลในสิ่งที่เขาถาม ไม่แปลกที่เขาจะพูดแบบนั้น

“แล้วคุณยุ่งอะไรด้วยล่ะคะคนรู้จักก็ไม่ใช่” เธอตอบกลับเสียงสั่นเล็กน้อย แต่พยายามวางท่าภายนอกให้แข็งแรงที่สุด

เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเหมือนพอใจที่เธอยังกล้าตอบโต้ แต่แววตาเขายิ่งเย็นกว่าเดิมเขาไม่คิดว่าจะเจอหญิงสาวที่สถานที่แบบนี้

“แต่ฉันหวังดีนะหรือจะแจ้งตำรวจมาจับเธอดี” เขาก้มหน้าเล็กน้อยจนปลายจมูกเฉียดกับหน้าผากเธอ

คำขู่ดังชัดจนหัวใจพรพระจันทร์หายไปครึ่งดวง เลือดในตัวเย็นเฉียบเหมือนหยุดไหล

“อะไรของคุณ”

“เธอขายเท่าไหร่?”

        “ขายอะไร” เธอทวนคำถามทั้งที่ใจเริ่มร้อนผ่าวขึ้นด้วยความอับอาย

“ขายตัวไงคิดครั้งละเท่าไหร่” น้ำเสียงเรียบเย็น เหมือนถามราคาอาหารเช้า แต่ความหมายกลับทำให้หัวใจเธอหล่นไปอยู่ปลายเท้า

“ไร้สาระ!” เธอปัดทันทีน้ำเสียงแสดงทั้งโกรธทั้งอาย แต่เขากลับขยับเข้ามาหนึ่งก้าวคิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างท้าทาย

“สามหมื่นเหรียญพอไหม” เหมือนเขาไม่ได้ล้อเล่นด้วยซ้ำ

พรพระจันทร์หน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งตกใจ ไม่คิดว่าคนแบบเขาจะใช้คำถามแบบนี้ แต่ปากของเธอกลับเร็วกว่าเหตุผล

“สามแสนเหรียญก็ไม่เอาคนแก่แบบคุณ ฉันไม่ชอบหรอก!”

พูดจบเธอก็แลบลิ้นใส่เขาท่าที่ไม่ควรทำกับคนอันตรายที่สุดในมาเก๊า ก่อนจะหมุนตัวแล้ววิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

เฟิ่งหวงชะงักไปหนึ่งวินาทีมองเงาหญิงสาวตัวเล็กที่วิ่งเตลิดเหมือนลูกแมวตกใจ แล้วริมฝีปากเขาก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เสียงหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกมาเบาๆ

“น่ารักดีนี่”

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เจ้าพ่อกาสิโนหัวเราะเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง แถมเป็นผู้หญิงที่ด่าเขาว่าแก่ด้วยซ้ำ จนลูกน้องพากันมองหน้ากันด้วยความสงสัย

ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน สายโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เฟิ่งหวงเหลือบตามองหน้าจอ ก่อนกดรับด้วยน้ำเสียงนอบน้อมแต่แฝงความกังวล

“ครับมามี้”

“ลูกว่างวันไหน แม่จะนัดลูกไปเจอกับน้อง”

“น้อง? เธอตกลงแล้วเหรอครับ” เขาขมวดคิ้วทันทีน้ำเสียงเริ่มเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“ใช่สิ ตกลงแล้วอย่าผิดคำพูดกับมามี้นะ พรุ่งนี้ตอนเย็นเจอกัน” ปลายสายพูดอย่างมั่นใจ

“ทำไมต้องรีบด้วยครับ” เขาสูดหายใจเฮือก

“รีบสิ! ไม่งั้นกาสิโนของลูกได้เจ๊งแน่ อย่าผิดนัดเด็ดขาด” น้ำเสียงมารดาฟังดูจริงจังราวกับเป็นคำขู่ที่กลายๆ ใส่ความเป็นห่วงปนความกดดัน

“มามี้”

“หมายถึงเจ๊งไม่ใช่เพราะอะไร เพราะมามี้จะไปเผาทิ้งอย่าลูกผิดนัด”

สายถูกตัดไปทิ้งให้เขานั่งนิ่งอยู่ในความเงียบของรถ ความคิดตีกันวุ่น ไม่รู้ว่ามันเรื่องบ้าอะไรกันทำไมชีวิตเขาต้องเจอเรื่องไร้สาระแบบนี้

“ไร้สาระที่สุด แค่ผู้หญิงคนเดียวทำไมมันต้องเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้วะ” เฟิ่งหวงสบถต่ำๆ พลางทุบพนักแขนเบาๆ อย่างหงุดหงิด

“อี้เฉินเจียห่าว พวกนายรู้อะไรบ้าง”

“มาดามจีน่าไม่ยอมให้ใครพูดถึงเรื่องนี้เลยครับ เหมือนตั้งใจปิดข้อมูลทั้งหมด” อี้เฉินตามสืบมาแล้วแต่ไม่เป็นผล

“ผมไม่รู้อะไรเลยครับ” เจียห่าวขับรถไปมองกระจกไป เกรงว่าเจ้านายจะหงุดหงิด

“หรือว่ามามี้ถึงขั้นจ้างผู้หญิงมาหลอกตาเรา” เขาหัวเราะเย็นๆ ในลำคอ

เขาพ่นลมหายใจแรงความไม่เชื่อมั่นและความดื้อดึงปะปนกันยุ่งเหยิงในหัว ใครมันจะบังเอิญเกิดตรงตามวันเวลาที่ซินแสบอกได้พอดีเกินไป มันต้องมีอะไรสักอย่าง

“ถ้าเธอกล้าแต่งงานกับฉัน ฉันจะทำให้เธอตกนรกทั้งเป็น” ดวงตาเขาเย็นเยียบจนทั้งรถเงียบกริบ

พรพระจันทร์นั่งลงบนเสื่อเก่าๆ ข้างทาง แสงไฟจากหลอดนีออนส้มกะพริบเป็นระยะให้ทั้งบรรยากาศลึกลับและวังเวงปนกันไป แม่หมอชราแต่งตัวด้วยชุดลายดอกสีสด นั่งมองฝ่ามือเธอนิ่งๆ ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วแต่ชัดเจน

“จะเจอเนื้อคู่นะหนูเอ๊ย”

“เนื้อคู่? หนูเพิ่งอายุ 22 เองค่ะ ยังไม่รีบหรอก” น้ำเสียงปนความขำ เพราะเธอผ่านมาเจอเรื่องร้ายๆ มากกว่าเรื่องรักเสียอีก

“จะเจอเร็วๆ นี้ด้วย ไม่สิเจอกันแล้ว” แม่หมอไม่หัวเราะตาม กลับมองหน้าเธอตาไม่กะพริบ

“แต่หนูไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไรค่ะ แค่ดูขำๆ” เธอยิ้มแห้งรู้สึกขนลุกวูบโดยไม่รู้สาเหตุ

แม่หมอจับไพ่ใบหนึ่งขึ้นมาหงายให้ดูเป็นรูปผู้ชายในชุดคลุมสีดำดวงตาคมกริบ ราวกับมองทะลุจิตใจเธอได้แม่หมอพูดช้าๆ ชัดๆ

“เนื้อคู่ของหนูไม่ใช่คนธรรมดาเขาอันตราย แต่ผูกกรรมกันไว้หนีไม่พ้นหรอก”

หญิงสาวหัวเราะฝืดๆ พยายามทำใจให้สบาย แต่ใจกลับเต้นแรงขึ้นโดยไม่เข้าใจว่าทำไม ภาพเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งแวบเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ

“อันตรายเหรอคะหรือว่าจะเป็นพวกเจ้าหนี้ตามทวงเงินหนูเนี่ย” เธอแกล้งพูดติดตลก

“ไม่ใช่เจ้าหนี้ แต่เป็นคนที่หนูหนีไม่ได้” แม่หมอไม่ขำ

“แล้วเขาเป็นใครคะ?”

“ถึงเวลาจะรู้เอง แต่อุปสรรคเยอะไม่น้อย”

พรพระจันทร์นิ่งงันไปครู่หนึ่งสายลมเย็นพัดวูบจนรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเข้าใกล้ ทั้งที่ข้างทางก็มีแต่ความเงียบ