CHAPTER 1 คนหรือนางฟ้า

“หาเจ้าสาวเกิดวันที่ 9 เดือน 9 เวลา 09.09 น.”

คำพูดของซินแสหลี่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเฟิ่งหวง ซีอีโอหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นชายหนุ่มที่ทั้งหล่อ รวย อิทธิพลล้นเมือง และไม่เคยเชื่อเรื่องดวงชะตาแม้แต่นิดเดียว

แต่วันนี้เขากลับนั่งขมวดคิ้วอยู่ในบ้านคาแพงรู้สึกเหมือนตัวเองถูกบังคับให้ทำเรื่องไร้สาระที่สุดในชีวิต

“ผมทั้งหล่อทั้งรวยทั้งมีครบทุกอย่างในชีวิต แล้วทำไมผมต้อง หาผู้หญิงตามวันเดือนปีเกิดมาแต่งงานเพื่อเสริมดวงด้วย”

เขาพึมพำด้วยความหงุดหงิด พลางนึกถึงเหตุผลที่ทำให้เขาต้องมาพบซินแสตั้งแต่เช้า กาสิโนกำลังเจอปัญหาหนักจากคู่แข่ง ความเชื่อของผู้ใหญ่ในบ้านกดดันให้เขาต้องแก้เคล็ดด้วยวิธีแต่งงาน

แถมยังเป็นผู้หญิงเกิดวันที่ 9 เดือน 9 เวลา 09.09 น. เป๊ะราวกับจะสร้างตัวละครในนิยายแฟนตาซี ชายหนุ่มถอนหายใจแรง

“จะบ้าตายฉันไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิงถึงขนาดต้องเดินหาคนเกิดนาทีทองมาแต่งงานนะ!”

“แต่ลูกต้องแต่ง เกิดตายขึ้นมาใครจะมาดูแลกาสิโนเราหาวิธีป้องกันดีกว่าแก้นะ” จีน่ามารดาของเขานั่งลงที่โชฟา มีลูกชายเพียงคนเดียวไม่ยอมให้ลูกเป็นอะไร สามีก็ชิ่งหนีตายจากเสียก่อน

“มามี้เชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับไร้สาระสิ้นดี”

เขาเกิดและโตที่ต่างประเทศจึงไม่ค่อยเชื่อเรื่องแบบนี้ แต่รู้ว่าคนจีนส่วนใหญ่มักเชื่อซินแส ตอนที่เขาเข้ามารับตำแหน่งเขาไม่เชื่อเช่นกัน แต่ไม่เคยลบหลู่ความเชื่อของใคร

“ไม่รู้แหละลูกต้องแต่งงานเท่านั้น”

“ผู้หญิงที่อยู่ไกลแสนไกลคนละเผ่าพันธุ์คนละภาษา ไกลแสนไกลไม่รู้ชาติหน้าหรือเปล่า” เฟิ่งหวงถอนหายใจอย่างหงุดหงิด

“ต๊าย ปากไม่ดียังไงมามี้ต้องหาว่าที่เจ้าสาวของลูกให้เจอ” คนเป็นแม่ยกพัดขึ้นตีแขนลูกชายเบาๆ พลางถอนหายใจหนักอย่างสุดจะทนกับความดื้อด้านของเขา

“ถ้าเจอเมื่อไหร่ผมจะแต่งงานด้วย แต่ชาตินี้คงหาไม่เจอแล้วครับ ผมขอตัวไปดูงานก่อนนะครับ”

“เจ้าลูกคนนี้ปากแบบนี้ไงถึงไม่มีเมียสักทีอายุสามสิบกว่าละ”

เพิ่งหวงหัวเราะนิดๆ เดินล้วงกระเป๋าผ่านโถงคฤหาสน์หรู เขาไม่ใช่คนเชื่อดวง หรือเชื่อซินแสเลยสักนิด แต่เหตุการณ์ช่วงหลังที่ทุกอย่างในบริษัทสะดุดพร้อมกันทำให้เขาเริ่มตระหนัก

ปากเพิ่งหวงคาบบุหรี่ไว้หลวมๆ ควันสีขาวลอยคลุ้งรอบใบหน้าคมดุ มือใหญ่สวมถุงมือหนังสีดำกำวัตถุสีดำชิ้นนั้นไว้มั่นคง ริมฝีปากขยับเล็กน้อยเหมือนกำลังกลั้นอารมณ์

สายตาของเขาเย็นเฉียบเย็นเสียจนห้องทั้งโกดังเหมือนอุณหภูมิดิ่งลง อดีตลูกน้องคนนั้นนั่งคุกเข่า ตัวสั่นเทาเหมือนจะขาดใจตายได้ทุกวินาที

“ผะ ผมบอกไปหมดแล้วครับหัวหน้า ผมสาบานไม่มีอะไรปิดบังแล้วจริงๆ”

เพิ่งหวงก้มหน้ามองเขาช้าๆ ดวงตาคมเข้มใต้เงาควันบุหรี่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เสียงของเขาเย็นและเรียบนิ่งจนคนฟังขนลุกซู่

“กูเลี้ยงมึงไม่ดีพอสินะ”

“ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ! ผมแค่เอาข้อมูลบางส่วนไปเท่านั้น!” ชายคนนั้นร้องแทบขาดใจ “ช่วยผมด้วยเถอะครับ ผมไม่ตั้งใจ!”

“ข้อมูลบางส่วนที่มึงเอาไปทำให้คนของกูเกือบตายทั้งทีม” เขาหัวเราะในลำคอแผ่วๆ ทั้งที่ดวงตาไม่นิ่งเลยสักนิด

“ผมขอโทษครับ”

 “ถือว่ากล้ามากกูจะให้มึงตายแบบไม่ทรมาน”

“อย่า...”

ปัง!

เสียงปืนนั้นก้องสะท้อนทั่วโกดัง ร่างของชายคนนั้นทรุดลงทันทีควันปืนยังไหลเอื่อยจากปลายกระบอกในมือเพิ่งหวง

เขาเหยียบก้นบุหรี่ลงกับพื้น หันหลังให้ร่างไร้ลมหายใจนั่นโดยไม่แม้แต่หันกลับไปมอง ลูกน้องที่ยืนรออยู่ด้านหลังรีบโค้งศีรษะต่ำ

“เก็บให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือร่องรอย”

“ครับ!”

เพิ่งหวงเดินออกจากโกดังด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ลูกน้องรอเปิดประตูรถให้ เขายื่นปืนให้มือขวาคนสนิทก่อนจะถอดถุงมือโยนทิ้ง

“มาดามจีน่ายังไม่หยุดหาผู้หญิงตามที่ซินแสบอกเลยครับ” อี้เฉินขึ้นมานั่งข้างคนขับและรายงานทุกอย่างให้เจ้านายรับทราบ

“ปล่อยให้หาไปผู้หญิงหรือนางฟ้าถึงได้เกิดวันนั้น ถ้าเจอฉันจะยกมือไหว้เลย” เพราะเขามั่นใจว่าอย่างไรแม่ก็ไม่มีทางหาผู้หญิงคนนั้นเจอ

“รายงานกาสิโนวันนี้เหมือนเดิมเลยครับ” เจียห่าวที่เป็นสารถีขับรถเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“มันต้องมีช่วงขาลงบ้างแหละวะ”

เขาคิดแบบนี้เสมอแต่ยอมรับว่ากาสิโนในมาเก๊าของเขาไม่เคยตกต่ำถึงขนาดนี้มาก่อนจนต้องเพิ่งซินแส แต่ทำให้เขาหงุดหงิด

“ของที่อื่นไม่เป็นแบบนี้เลยนะครับ”

“พอไม่ต้องพูด หาผู้หญิงมาให้ฉันด้วย”

“ครับ”

ภายในห้องสวีตของโรงแรมสุดหรู แสงไฟสีอุ่นสะท้อนผิวเนียนของหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางห้อง ชุดคลุมไหมหลุดรุ่ยเผยให้เห็นสัดส่วนบางส่วนอย่างไม่ตั้งใจ เธอบิดตัวไปมาอย่างประหม่า เหมือนกำลังลังเลว่าจะกล้าเข้าใกล้เขาหรือไม่

เฟิ่งหวงนั่งอยู่ปลายเตียง สูทสีดำยังไม่ทันปลดกระดุม ดวงตาคมเข้มจ้องเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกว่าเรียบนิ่งหรืออันตราย

“เข้ามาใกล้ๆ” เขาพูดเสียงต่ำ พร้อมยกมือขึ้นกวักน้อยๆ

เพียงจังหวะนั้นหญิงสาวก็เหมือนจะถูกดึงดูด เธอแทบจะก้าวพรวดเข้าหาเขาโดยไม่รอให้เขาเรียกซ้ำ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

“ให้เหมยหลิงดูแลคุณหลงคืนนี้นะคะ” เธอส่งสายตาออดอ้อน ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ขึ้นเตียงกับเขา พอเห็นเขาพยักหน้าเธอไม่รอช้ารีบปลดเข็มขัดตามด้วยกระดุมกางเกงทันที

นางแบบสาวเมื่อเห็นสิ่งที่ล่อตาล่อใจถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ เพราะมันใหญ่มากมือบางกำรอบเอ็นร้อน ปากบางค่อยๆ โลมเลียหัวสีชมพูก่อนจะอมเข้าไปทั้งปาก

“อืม” เขาครางออกมาเล็กน้อยแหงนหน้าขึ้นมองแชนเดอเรีย ปลดปล่อยอารมณ์ที่เหนื่อยล้ามาทั้งสัปดาห์ แต่ก่อนที่จะทำอะไรมากกว่านั้นประตูเปิดออกกว้าง

ปัง

“กรี้ดดดดดด”

“เฮ้ย เข้ามาได้ยังไง” เฟิ่งหวงรีบผลักผู้หญิงคนนั้นออกแล้วคว้าปืนมาจ่อที่คนเข้ามาใหญ่ เขากวาดสายตามองน่าจะเป็นพนักงานของที่นี่

“เปล่าค่ะ...” พรพระจันทร์ส่ายหน้ารัวๆ ยังคงตกใจกับภาพที่เห็น เธอถูกไว้วานให้ขึ้นมาทำความสะอาดห้องข้างบนไม่คิดว่าจะมีคนอยู่

“พูดอังกฤษสิ” เขาฟังไม่เข้าใจคนตรงหน้าน่าจะเป็นชาวต่างชาติ

“คือ...”

แกร็ก

“ไม่ตอบฉันยิง! เงยหน้าขึ้นมา”  เขาสั่งเสียงเข้มเพ่งเล็งมองป้ายชื่อพนักงานที่ติดไว้ Baobao เขาถึงกับขมวดคิ้วก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวเข้าอย่างจัง

พอหญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับดวงตาคมลึกของเพิ่งหวง ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่ววินาทีเดียว แสงจากโคมไฟเหนือศีรษะสะท้อนดวงตาของเธอจนเป็นประกาย เขากลับละสายตาไม่ได้สักเสี้ยววินาที

เพิ่งหวงรู้สึกเหมือนหัวใจกระแทกอกแรงขึ้น แบบที่เขาไม่รู้จักไม่เคยเกิดขึ้น และไม่ควรเกิดกับคนอย่างเขา จนเขาต้องสะบัดศีรษะ

“ต๊ายแล้วเป่าเปาฉันบอกให้เข้ามาห้อง 196 ไม่ใช่ 169 ต้องขอโทษคุณลูกค้าด้วยนะคะพอดีพนักงานเพิ่งเข้ามาทำงานค่ะ”

“เอ่อ ขอโทษค่ะ” พรพระจันทร์รีบเอ่ยเป็นภาษาจีนทันที

“ไม่ได้เรื่องใครมันโง่รับคนไม่มีสมองเข้ามาทำงาน”

“ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ”

“ไล่ออกไปซะ อย่าให้ฉันเจอหน้าอีก” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำก่อนจะโบกมือให้คนนอกออกไป มาตรฐานโรงแรมของเขาตกต่ำถึงขนาดนี้เลยหรือถึงได้รับพนักงานไม่มีสมองเข้ามา

“อย่าเครียดเลยนะคะเดี๋ยวเหมยหลิงช่วยคุณผ่อนคลายเอง”

แต่จนแล้วจนลอดเขาไม่ลืมใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นได้เลย เหมือนเวทมนตร์คอยสะกดจิตใจของเขาให้นึกถึงแต่ใบหน้าหวานๆ น่ารักราวกับตุ๊กตา เพียงแค่นึกถึงชื่อเขาเกิดหน้าแดงขึ้นมา

"เป่าเปา" (宝宝 - bǎobǎo) ในภาษาจีนกลางแปลว่า เบบี้, สมบัติล้ำค่า ความหมายใกล้เคียง ที่รัก ,ของรักของหวง