Alle Kapitel von เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป: Kapitel 91 – Kapitel 100

และแล้วก็มาถึงวันเข้าค่ายวันสุดท้าย นักศึกษาหลายคนกระตือรือร้นเพราะอยากจะกลับบ้านเต็มแก่ เช่นเดียวกับพระพายที่ตื่นตั้งแต่หกโมงเพื่อมาอาบน้ำก่อนเป็นคนแรกๆ ทำธุระของตัวเองแล้วเสร็จก็ไปทานข้าวเช้าเพื่อรองท้องสำหรับกิจกรรมสุดท้ายมื้อเช้าวันนี้เป็นข้าวต้มหมูสับและมีขนมปังเนยนมเป็นของหวานให้เติมไม่อั้น โดยโรงครัวแห่งนี้ทางผู้ใหญ่บ้านได้จัดสรรคนมาดูแลนักศึกษาไม่ให้ขาด จนหลายคนต่างให้การชื่นชม“เห็นว่าวันนี้พี่เจเดนจะมาพูดให้กำลังใจกับเด็กๆ ฉันเนี่ยปลื้ม งานเยอะขนาดนั้นยังเสียสละเวลามาเล่นเกมกับเด็กๆ อีก น่ารักอ่ะ”เธอที่กำลังตักข้าวต้มต้องค้างช้อนไว้กลางอากาศ ก่อนจะเหล่มองนักศึกษาโต๊ะข้างๆ เงี่ยหูฟังอย่างสนใจ“นั่นสิ...เทพบุตรชัดๆ หล่อแล้วยังนิสัยดีอีกเนอะ” เมื่อได้ยินคำเยินยอเกินจริงถึงรุ่นพี่ที่เธอเคยแอบปลื้ม พระพายถึงกับหันหน้าไปเบะปากคว่ำใส่จานข้าวต้มในทันทีหึ...เทพบุตรอย่างนั้นเหรอ?ถ้าหากเป็นเมื่อสามเดือนก่อน เธอคงไปจับจองที่นั่งด้านหน้าเพื่อได้เห็นเขาชัดๆ เป็นคนแรก แต่ใครบ้างจะรู้ความจริงว่าภายใต้หน้ากากนั้น จะเน่าเฟะสักแค่ไหนนักแสดงชายแท้หน้าใหม่ ควงหญิงไม่ซ้ำหน้า หนำซ้ำยังให้เงิน

ในเมื่อไฟราคะถูกจุดขึ้นแล้ว ก็มิอาจจะดับลงได้ง่ายๆ ใครจะรู้ว่าในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กจะมีคู่หนุ่มสาวใช้เป็นสถานที่มอบความสุขให้กันและกันริมฝีปากบางถูกครอบครองในทันที รสจูบนั้นช่างดึงดันเอาแต่ใจเสียจนเธอไม่อาจต้านทานได้ ทว่าลิ้นเล็กคล้อยตามผู้นำอย่างไม่ประสา โดยที่มือหนานั้นค่อยๆ ลูบไล้ที่สะโพกมน บีบเค้นก้อนกลมเต็มไม้เต็มมือ“ห้ามทำรอย เข้าใจหรือเปล่า” ทันทีร่างสูงปล่อยปากเล็กให้เป็นอิสระ พระพายอดไม่ได้ที่จะต่อว่าอีกฝ่ายที่แกล้งทำรอยรักไว้ตรงคอ จนเกือบจะถูกเพื่อนๆ จับได้มาครั้งหนึ่ง“ครับๆ” เด็กโข่งตอบรับอย่างส่งๆ จากนั้นก็ดึงมือรุ่นพี่สาวยกเธอขึ้นไปนั่งบนโต๊ะนักเรียนตัวเล็ก ก่อนจะสอดตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างขา บดคลึงความใหญ่โตที่กำลังพองนูนอยู่ในกางเกงยีนส์สีซีด“ฉันจริงจังนะเลโอ...อื้ม!” เธอพยายามทำเสียงขรึม แต่ต้องกลืนคำด่าทอลงไปเมื่อถูกเจ้าของเรือนผมสีควันบุหรี่ประกบปากเข้ามาอีกครั้งในหัวสมองของเธอขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก นอกจากสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้ไม่รู้จบ มือหนาสอดเข้าในเสื้อยืดตัวโคร่ง จากนั้นก็ถอดมันออกเพื่ออวดเต้างามที่อยู่ในเสื้อในตัวจิ๋ว“ยังไม่ชินอีกเหรอ?” ร่างสูงเอ่

“แกหายไปไหนมาตั้งนานสองนาน พวกฉันต้องทนฟังพ่อเทพบุตรของสาวๆ พล่ามอยู่ตั้งนานเนี่ย”สาวร่างโปร่งเอ่ยพลางกอดอก ทำสีหน้าเหม็นเบื่อที่ต้องดูเจเดนแสดงละครต่อหน้าผู้คนตั้งนาน“ท้องเสียนิดหน่อยน่ะ” เธอพูดปดคำโตพลางเอามือเกาแก้มแก้เขิน “ว่าแต่งานเลิกแล้วเหรอ”“ก็เออน่ะสิ ฉันละทนฟังเสียงกรี๊ดจนแสบแก้วหูไปหมดแล้วเนี่ย...ว่าแต่แกท้องเสียแล้วมียากินไหม ถ้าไม่มีเดี๋ยวฉันไปเบิกกับพี่สวัสดิการให้” มีนาเอานิ้วแหย่หูพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอาการของเพื่อนร่างบาง“มีอยู่ ฉันเพิ่งกินไปเมื่อกี้นี้เอง ดีขึ้นแล้วแหละ” พระพายโกหกอีกครั้งไม่ให้เพื่อนเป็นห่วง มีนาพยักหน้ารับ“ใกล้จะได้ขึ้นรถกลับแล้ว ไม่ดีขึ้นก็บอกนะ”“งั้นให้พี่พายติดรถผมกลับดีกว่าครับ” เลโอที่ไม่รู้มาจากไหน เขาเดินมาจากทางด้านหลังของพระพาย บังเอิญได้ยินการสนทนาของสองเพื่อนรักเข้าพอดี“...”“พอดีพ่อของผมส่งคนขับรถมารับน่ะครับ อีกอย่างเกิดปวดท้องขึ้นมากลางคัน กลับรถทัวร์คงไม่สะดวก” เจ้าของร่างสูงใหญ่ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาหาข้ออ้างเพื่อจะได้อยู่กับพระพายสองต่อสอง“คือ...”“ฉันเห็นด้วยนะ กลับกับน้องน่ะดีแล้ว อีกอย่างรถทัวร์ก็ไม่มีห

เรียวปากสวยเม้มแน่นใบหน้าแดงซ่านลามไปถึงลำคอระหง เธอพยามถอยก้นหนีมือนั้น ทว่าพื้นที่เบาะหลังแสนคับแคบ ทำได้เพียงหนีบขาเข้าหากันเพื่อป้องกันการรุกรานจากมือหนาที่พยายามมาสัมผัสกับส่วนนั้นเสียให้ได้ดวงตากลมโตสั่นระริกช้อนมองหน้าแฟนหนุ่มหมาดๆ ก่อนจะสะบัดหน้าส่งสายตาอ้อนวอนให้เขาหยุดมือ ทว่ายิ่งเธอห้ามเท่าไร อีกฝ่ายกลับทำตรงกันข้ามเสียอย่างนั้น“ยะ อย่า” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา รู้สึกอับอายที่โดนกระทำต่อหน้าคนอื่น“แน่ใจเหรอว่าให้หยุด ทั้งที่เปียกขนาดนี้แล้วนะ”เลโอกระซิบพลางยกยิ้ม เขาใช้นิ้วกลางคลึงกับจุดอ่อนไหวไปมาจนนิ้วชุ่มไปด้วยน้ำหวาน ทว่าจังหวะที่รถเลี้ยวโค้งเขากลับโถมน้ำหนักตัวเข้าหาคนตัวเล็ก ก่อนจะใช้นิ้วแข็งแรงสามนิ้วแทรกผ่านกลีบกุหลาบเข้าไป จนพระพายสะดุ้งสุดตัวจนเผลอแอ่นตัวขึ้น“อื้อออ...”เธอรีบยกมือขึ้นตะปบปากตัวเองไว้ทันควัน นัยน์ตากลมคลอไปด้วยน้ำตาพยายามดึงมือของเขาออกแต่กลับไม่เป็นผล เมื่อเขายังดึงดันที่จะขยับนิ้วเป็นจังหวะเนิบนาบใต้ผ้าห่มอย่างใจเย็นราวกับกำลังแกล้งเธอให้ขาดใจ“เบาเสียงลงหน่อยสิ” ร่างสูงใหญ่กระซิบพร้อมกับคลี่ยิ้มร้าย ส่วนอีกมือที่ว่างอยู่สอดเข้าไปในหลังเส

หญิงสาวในชุดเดรสกระโปรงหนังสีดำพร้อมกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเดียวกัน ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนเข้มรับกับดวงหน้าหวาน ส่วนรองเท้าเธอเลือกเป็นรองเท้าหนังเสริมส้นเล็กน้อย ด้านในสวมถุงเท้าเลยข้อดูน่ารักสมวัยพอสำรวจตัวเองในกระจกบานยาวที่สามารถเห็นได้ทั้งตัว ก็รีบเดินไปยังชั้นล่างเพื่อรอใครบางคนมารับ รอเพียงไม่กี่นาทีรถยนต์คันหรูก็มาจอดที่หน้าบ้านด้านหลังพวงมาลัยรถมีคนขับรถสุดหล่อคอยบังคับการอยู่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ด้านบนปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกขาวลอยเด่น ส่วนช่วงหลังนั้นก็สวมกางเกงสแล็กสีดำรับกับรองเท้าหนังสีเดียวกันดูโดดเด่น“รอนานไหม?” ทันทีที่เธอเปิดประตูรถมานั่งข้างๆ ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามกลัวว่าเธอจะรอนานเพราะว่าเขามาสายไปตั้งห้านาที“มะ ไม่เท่าไรค่ะ” พระพายตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพพลางส่งยิ้มหวานให้กับคนนั่งข้างกายไม่คิดว่าแฟนฉันจะหล่อขนาดนี้...หญิงสาวคิดในใจเมื่อเห็นแฟนหนุ่มในลุคที่ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย จากนั้นเธอก็รีบดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดตัวเอง ทว่าความลนลานกลับทำให้มันติดจนเธอดึงไม่ออก“มานี่...เดี๋ยวฉันช่วย”จบคำพูดนั้น ร่างหนาก็เอี้ยวตัวข้ามมาหาเธอทันที พระพายเบิก