Alle Kapitel von เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป: Kapitel 81 – Kapitel 90

ทำไมชอบแทนเธอว่าพี่ เฉพาะในสถานการณ์แบบนี้นะ..เธอต่อว่าเขาในใจ แล้วเบี่ยงสายตาหลบไปอีกทางเมื่อเห็นว่าเขากำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกร่างเปลือยเปล่าของหนุ่มลูกเสี้ยวเต็มไปด้วยมัดกล้ามเป็นลอนสวย ไม่ใช่ว่าใครจะมีรูปร่างที่ดีแบบนี้ได้ หากไม่ใช่ว่าเจ้าตัวออกกำลังกายมาอย่างหนักหุ่นก็คงไม่ดีขนาดนี้“หึ ทำไมไม่มองผมล่ะครับพี่พาย” เขาพูดเย้ากระตุกยิ้มร้ายเมื่อเห็นว่าเธอไม่มองเขาเลย“...” เรียวปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น หลับตาปี๋ ค่อยๆ หันมาเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่คนอะไรแก้ผ้าให้คนอื่นดู ไม่อายบ้างหรือไงระหว่างที่ตำหนิอีกฝ่ายอยู่ในใจ เขากลับคว้ามือเธอให้จับอะไรบางอย่าง เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทั้งที่ยังไม่ทันมองด้วยซ้ำว่าสิ่งที่อยู่ในฝ่ามือคืออะไรกันแน่สัมผัสแรกนั้นทั้งแข็งขึงและอุ่นซ่านในคราวเดียว มือบางสั่นระริกค่อยๆ เลือนไปกุมแท่งร้อนนั้นอย่างเบามือ ทว่าขนาด ‘ห้าสิบแปด’ กลับทำให้ฝ่ามือเล็กของเธอนั้นกำไม่รอบ ความใหญ่นั้นกลับทำให้เธอใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจนเผลอลืมตาดู“หึหึ ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ” เลโอหัวเราะในลำคอ นึกขันสีหน้าตื่นตกใจของรุ่นพี่สาว“มะ มันใหญ่มาก?” เธอถึงกับกลืนน้ำลายล

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา....ในวันนี้เป็นวันที่เธอต้องไปเข้าค่ายตามที่มีนาได้ลงชื่อเอาไว้ให้ค่ายอาสาในครั้งนี้ถูกจัดขึ้นโดยมีคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นแม่งานหลัก แน่นอนว่าบรรยากาศรอบตัวจึงเต็มไปด้วยเหล่าเด็กวิศวะ แต่ก็ยังมีนิสิตจากคณะอื่นแทรกซึมเข้ามาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมนี้ด้วยร่างบางในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาวสีซีด สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวดูสะอาดสะอ้านตา ด้านหลังสะพายเป้ใบใหญ่ เธอเดินรั้งท้ายกลุ่มลอบถอนหายใจจนเพื่อนทั้งสามสังเกตได้หลังจากเกิดเรื่องในคืนนั้น อีกฝ่ายก็หายเข้ากลีบเมฆไม่ติดต่อกลับมาเลย แต่เธอจะเรียกร้องอะไรได้ ในเมื่อต่างฝ่ายก็ต่างยินยอมด้วยกันทั้งคู่ ถึงจะเคยได้ยินเรื่องวันไนท์สแตนมาบ้าง ก็ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นในครั้งแรกของตัวเองไม่น่าเลยไอ้พาย“พาย...แกเป็นอะไรหรือเปล่า” มีนาผ่อนฝีก้าวแล้วเอ่ยถามเพื่อนร่างบางด้วยความเป็นห่วง ยิ่งช่วงนี้พระพายดูแปลกไปก็ยิ่งกังวลกลัวว่าคนตัวเล็กจะเหงาเพราะต้องอยู่บ้านเพียงลำพัง“เปล่าหรอก” เธอโกหกพร้อมกับยิ้มบางไม่ให้อีกฝ่ายกังวล“แกมีเรื่องอะไรไม่สบายใจ เล่าให้ฉันฟังได้นะ” มีนาดูออกว่าเพื่อนสาวกำลังปกปิดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่

ติ๊ดๆๆๆเสียงเรียกเข้าดังรัวทำเอาร่างบางต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาลดเสียง ไม่ดูหน้าจอเธอก็รู้ว่าเพื่อนสาวอย่างมีนาโทรมาถาม เรื่องที่เพจดังของมหาวิทยาลัยกำลังโชว์ภาพของเธอกับคนข้างกายหราอยู่บนหน้าฟีด พร้อมกับเล่าข่าวที่เขาได้ประกาศไว้ก่อนหน้านี้“ทำไมไม่รับสาย” เลโอเอ่ยถาม“ยุ่งน่า ก็เพราะนายนั่นแหละที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดหมด!”“เข้าใจผิดตรงไหน ก็เราสองคนมีอะไรกันแล้ว ถ้าไม่ใช่แฟน หรือเธอจะให้ฉันเป็นคู่นอนหรือไง”คำพูดโพล่งออกมาอย่างเอาแต่ใจทำเอาเรียวคิ้วสวยขมวดแน่น เธอไม่ชอบใจเลยสักนิดที่เขาข้ามขั้นตอนมาทึกทักเอาเองแบบนี้โดยไม่ถามความสมัครใจของเธอเลยสักคำ“ฉันไม่เข้าใจว่านายต้องการอะไรกันแน่ เลโอ... นายหายหัวไปเป็นอาทิตย์ แล้วบทจะโผล่มา ก็มาป่าวประกาศว่าฉันคบกับนายเนี่ยนะ!” เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมไม่ให้คนนั่งเบาะหน้าได้ยินบทสนทนาอันน่าอับอายนี้“หึ... ที่แท้เธอก็โกรธที่ฉันหายไปสินะ”“...”เธอไม่ตอบเพียงแต่สะบัดหน้าออกไปทางหน้าต่าง ดวงตากลมร้อนผ่าวอย่างไม่ทราบสาเหตุหลังจากนั้นต่างฝ่ายก็ต่างเงียบไป ไม่มีใครพูดอะไรเลยหลังจากนั้น จนมาถึงปลายทางในที่สุด“แกบอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ว่าแกก

ในวันแรกมีเพียงแต่การอบรมและทำกิจกรรมร่วมกับตัวแทนเด็กของโรงเรียน จนกระทั่งหกโมงเย็นพิธีกรประกาศภารกิจในวันพรุ่งนี้ เสร็จแล้วก็ปล่อยให้ทุกคนไปพักผ่อนตามอัธยาศัย“โรงครัวเปิดแล้วนะครับ จะปิดประมาณสามทุ่มตรง และแถวนี้ก็ไม่มีร้านสะดวกซื้อ ขอให้นักศึกษาทุกคนทำเวลากันด้วยนะครับ ไม่อย่างนั้นได้นอนอดข้าวถึงเช้าแน่ๆ”เสียงตามสายดังลอยมา สร้างความแตกตื่นให้กับเหล่านักศึกษาเป็นอย่างมาก เพราะจะต้องเรียงลำดับก่อนและหลังว่าจะทำอะไรก่อนดีในโรงอาหารขนาดเล็ก ผู้คนเนืองแน่นเร่งรีบกับการต่อแถวเอาอาหาร พระพายที่ไม่รู้สึกหิวนักจึงตัดสินใจที่จะไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยมาหาอะไรทานในภายหลังโซนอาบน้ำของผู้หญิงนั้นตั้งอยู่ทางด้านหลังของตึก ตู้อาบน้ำเคลื่อนที่เรียงกันประมาณสิบห้อง ด้านในมีเพียงถังบรรจุน้ำขนาดใหญ่กับขันประมาณสองสามใบให้ตักอาบเท่านั้น ถือว่าโชคดีที่ทางการยังอำนวยความสะดวกสำหรับนักศึกษาจิตอาสาอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นพวกเธอคงได้อาบน้ำกันกลางแจ้งแน่ๆเธอรู้สึกโชคดีที่ตัดสินใจถูกที่เลือกจะมาอาบน้ำก่อนกินข้าว เดินมาเห็นห้องน้ำยังมีห้องว่าอยู่ถมเถ แน่นอนว่าคนที่หลีกหนีความวุ่นวายจะเลือกห้องริมสุดเพื่อทำธุร

“ไปอาบน้ำมาเหรอ พวกฉันหาแกอยู่ตั้งนาน แชทน่ะก็รู้จักทักมาบอกบ้าง จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” มีนาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เพื่อนร่างบางเดินเข้ามาพร้อมกับกองผ้าในอ้อมแขน“นั่นสิ... แล้วทำไมหน้าแดงขนาดนั้นล่ะพาย ไม่สบายหรือเปล่า?” ชมพูขมวดคิ้วพลางขยับเข้ามาใกล้เพื่อสังเกตอาการของเพื่อนร่างบางหญิงสาวในชุดนอนลายหมีสีน้ำตาลตัวโปรด บนศีรษะที่เปียกชื้นมีผ้าขนหนูผืนเล็กคอยซับน้ำเอาไว้ ใบหน้าหวานแดงซ่านราวกับมะเขือเทศ เธอขยับตัวออกเล็กน้อย กลัวว่าชมพูจะได้กินแชมพูที่ไม่ใช่ของเธอ“เปล่าหรอก...พวกแกก็รีบไปอาบสิ ตอนนี้คนน้อยอยู่” เธอเปลี่ยนเรื่องคุย จากนั้นก็เอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วไปเก็บไว้ในถุงที่เตรียมมาเหตุการณ์เมื่อครู่ทำเอาเธอกังวลว่าจะถูกจับได้ ไม่น่าทำเรื่องที่อายแบบนั้นในที่สาธารณะเลย โชคดีที่เปิดประตูแล้วไม่มีคนอยู่แถวนั้น ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว“ก็ดีเหมือนกันนะ เหนียวตัวจะแย่ ถ้างั้นพวกฉันไปอาบน้ำก่อน เสร็จแล้วค่อยไปกินข้าวพร้อมกันโอเคไหม?” มีนาจัดแจงตารางเวลาอย่างเสร็จสรรพ ส่วนพระพายก็พยักหน้าเป็นการตอบตกลงจากนั้นทุกคนต่างแยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง ส่วนพระพายเลือกจะสำรวจความเรี