Alle Kapitel von เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป: Kapitel 111 – Kapitel 120

เจ้าขนปุยสีขาวยาวสลวย ขนด้านหน้าถูกมัดรวบจุกขึ้นเผยให้เห็นดวงตากลมเปล่งประกาย ขาสั้นๆ ของมันวิ่งออกมาต้อนรับผู้มาเยือนยามที่ได้ยินเสียงรถยนต์กำลังเคลื่อนเข้ามาบ๊อกๆๆๆทว่าทันทีที่เปิดประตูรถออก แทนที่เจ้าสุนัขชิสุจะพุ่งเข้าหาเจ้าของเหมือนเช่นทุกคน แต่วันนี้มันกลับหยุดชะงักและขยับไปวิ่งวนรอบๆ ร่างบางที่ลงมาจากรถอีกฝากหนึ่งบ๊อกๆๆๆเจ้าเดซี่ตะกุยอากาศพลางร้องเห่าทักทายคนมาเยือน ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่เหมือนมันจะถูกชะตากับเธอเข้าให้แล้ว“เดซี่ หยุดอ้อนพี่คนสวยได้แล้วคะ” ชายหนุ่มผมสีควันบุหรี่เข้าไปคว้าเจ้าตัวเล็กมาอุ้มอย่างทะนุถนอมนี่น่ะหรือเจ้าเดซี่ ที่ครั้งหนึ่งเลโอเปรียบเทียบว่าเธอหน้าเหมือนมัน ไม่เห็นจะเหมือนตรงไหนเลย“ฉันกลับดีกว่า...” พระพายรู้สึกลังเลใจว่าจะเข้าไปข้างในดีหรือไม่เห็นว่าเลโอเป็นลูกของเจ้าของบริษัทและพ่อของเขายังเป็นผู้สนับสนุนมหาลัยอีกต่างหาก เธอคิดว่าเขามีฐานะอยู่พอสมควร แต่ว่าไม่คิดว่าเขาจะมีบ้านหลังใหญ่โตราวกับคฤหาสน์ถึงเพียงนี้“พ่อฉันอยากคุยกับเธอ เธอคงไม่อยากผิดคำพูดกับผู้ใหญ่หรอกจริงไหม?”ดวงตากลมฉายแววประหม่า มือบางกำชับกับสายกระเป๋าด้วยมือเปียกชุ่

“เธอจะให้อภัยฉันได้ไหม?”น้ำเสียงที่เคยดุดันตอนนี้กลับสั่นพร่า เขาไม่เคยวิงวอนขอความรักจากใคร แม้กระทั่งแฟนเก่าอย่างวาวาเลยด้วยซ้ำ แต่ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่เหมือนใครอื่น เธอเป็นเหมือนแสงสว่างที่ทำให้เขากลับมาเชื่อในความรักอีกครั้งหนึ่งอีกด้านนัยน์ตากลมสั่นไหวมองรุ่นน้องหนุ่มด้วยสายตาเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ ทั้งที่ความรู้สึกของเธอชัดเจนแล้วว่าเธอชอบเลโอ“ขอโทษนะ...ฉันว่าหลังจากนี้เราอย่าเพิ่งเจอกันดีกว่านะ” พระพายเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นยืนน้ำตาคลอเบ้า“ไม่เป็นไร ฉันจะรอ” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง พร้อมกับทิ้งท้ายไว้ว่า ไม่ว่าอย่างไรเขาจะรอเธอเสมอ ก่อนจะปล่อยให้เธอเดินออกไปทั้งน้ำตาเธอปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ แล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อร่ำลาสายหยุดเป็นคนแรก แต่ทว่าร่างของหญิงวัยกลางคนที่กำลังยืนตั้งใจทำอาหาร กลับทำให้เธอนึกถึงใครบางคนที่จากไป“ไม่อยู่กินข้าวกับคุณทินก่อนล่ะลูก” ป้าแม่บ้านเอ่ยถามด้วยสายตาเอ็นดู สายหยุดกำลังง่วนกับทำกับแกงส้มมะรุมของโปรดของเลโอ ก่อนจะต้องหยุดมือเมื่อเห็นใบหน้าเศร้าของร่างบางที่ตั้งใจเดินมาร่ำลา“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีหนูมีธุระก็เลยต้องขอกลับก่อน” พระพายไม่ได้ตั้งใจจะพูดโกหก แ

เอี๊ยดดดดดด!เสียงล้อทั้งสี่ข้างขูดกับพื้นยางมะตอยจนเกิดรอยไหม้เป็นทางยาว ตามมาด้วยเสียงดังสนั่นลั่นทั่วทั้งมหาลัยโครมมมมมมม!รถกระบะคันใหญ่พุ่งชนกับเสาไฟฟ้าเข้าอย่างจังจนหน้ารถยับเยิน ก่อนตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของบรรดาเหล่านักศึกษาที่พบเห็นเหตุการณ์ โดยยังไม่ทราบว่ามีคนถูกรถชนหรือไม่ร่างเล็กหลับตาปี๋ ก่อนที่เปลือกตาสีไข่จะค่อยๆ ขยับลืมตามันเกิดอะไรขึ้น...นี่เธอถูกรถชนตายแล้วอย่างนั้นหรือ? ทว่าแรงรัดของอ้อมกอดอุ่น ทำให้รู้ว่าตอนนี้เธอยังมีชีวิตอยู่“ไม่เป็นอะไรนะพระพาย” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนในอ้อมกอด โชคดีที่เขาคว้าตัวร่างบางไว้ได้ ก่อนจะล้มลงใช้ตัวเองเป็นกำบังเพื่อไม่ให้อีกคนบาดเจ็บ“ละ เลือด...นายมีเลือดออกเลโอ!” น้ำสีแดงหนืดไหลออกมาจากขมับด้านขวา ถึงแผลจะเล็กน้อยแต่กลับทำให้คนตัวเล็กถึงกับน้ำตาคลอ“ฉันไม่เป็นไร” เขาตอบ พลางเอามือปัดเศษฝุ่นตามเนื้อตัวของหญิงคนรักออกไปด้วย“เป็นสิ ก็นายเลือดออก” พระพายพูดเสียงสั่น ภาพทับซ้อนของหลินทำเอาเธอถึงกับแพนิคจนมือไม้สั่นเทา“ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร มองหน้าฉันสิพาย” ฝ่ามือหนาจับใบหน้าเรียวให้สบตา และเขาปลอดภัยพระพายพยักหน้ารัวแล้วโผกอดร่างสูงจ

ห้าปีต่อมา...เด็กหญิงในชุดเอี๊ยมกระโปรงสีแดงสดใสมีลวดลายดอกไม้สีขาวตัดกัน ผมสีน้ำตาลเข้มได้แม่ถักเปียสองข้าง ใบหน้าจิ้มลิ้มแต้มสีระเรื่อดูสุขภาพดีราวกับผลมะเขือเทศ แพขนตางอนงามเน้นดวงตากลมให้ดูน่ารักอย่างกับตุ๊กตา ผิวขาวเพราะมีเชื้อสายอิตาลีมาจากผู้เป็นพ่อเสี้ยวหนึ่ง“พ่อจ๋า...ซาหวัดค่ะ” เสียงใสแจ๋วเดินมายังหน้าบ้าน ต้อนรับผู้เป็นพ่อที่เพิ่งจะกลับจากการทำงาน ไม่ลืมที่จะกระพุ่มมือไหว้สวยอย่างเช่นทุกครั้งร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีกรม ที่ครั้งหนึ่งเคยยอมผมสีเทา บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทรับกับใบหน้าคมคายที่ดูโตขึ้น เขาอ้าแขนกว้าง พร้อมกับคลี่ยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดูลูกสาว“สวัสดีค่ะน้องเพลิน” เลโออุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาแนบอก ไม่ลืมที่จะกดหอมแก้มนิ่ม จนลูกสาวหัวเราะคิกคัก “ชอบคุณพ่อหอมแก้ม มันจักจี้ คิกๆๆ” ภาพของสองพ่อลูกรักกันทำเอาคนเป็นแม่ที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนถึงกับคลี่ยิ้มกว้างร่างบางผิวขาวผ่องดูสุขภาพดี เรือนผมสีน้ำตาลเข้มยาวถึงกลางหลังซึ่งตอนนี้ถักเปียยาว เผยให้เห็นใบหน้าใสไร้รอยสิวพระพายในวัยยี่สิบห้า หลังจากแต่งงานอยู่กินกับสามีอย่างเลโอ เธอผันตัวมาเป็นแม่

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน ผู้คนภายในบ้านต่างหลับใหลกันจนหมด ยกเว้นร่างของสองชายหญิงที่กำลังนำพาความสุขให้ซึ่งกันและกัน เจ้าของร่างสูงทอดมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนแผ่อยู่บนโซฟาอย่างหลงใหล สายตาของเขาไล่ขึ้นจากบริเวณต้นขานวลแล้วเลื่อนมาตรงอกใหญ่ที่กระเพื่อมไปตามจังหวะหายใจที่เริ่มหอบรัว“ร้ายนักนะเรา...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางมองชุดนอนบางเสียจนแทบจะปกปิดยอดปทุมถันสีหวานไว้ไม่มิด “ถ้าไม่ร้าย สามีก็ไม่รักสิคะ” ร่างบางแลบลิ้นออกมาอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อถูกจับได้ว่ามีแผนการร้าย ก่อนที่มือเล็กแสนซุกซนเลื่อนลงไปกุมส่วนแข็งขืนภายใต้กางเกงนอนขาสั้นนั้นไว้เต็มมือ ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง แล้วช้อนตามองใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับกัดริมฝีปากล่างด้วยความหมั่นเขี้ยว“ซี้ดดด...อย่าเล่นหัวสิ”เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงกระเซ้า มองดูภรรยาตัวน้อยค่อยๆใช้นิ้วเกลี่ยที่บริเวณปลายหัวจนน้ำเสียวเลอะกางเกงนอนเป็นดวงกว้าง“ไม่ชอบเหรอคะ...แล้วถ้าทำแบบนี้ล่ะ?” ร่างบางเอ่ยถามเสียงหวาน ใช้มือรูดกางเกงขาสั้นของชายหนุ่มลงมากองที่เข่า จนลำกายใหญ่โผล่พ้นออกมาอวดสายตาพระพายถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จ