Alle Kapitel von หลังแท้งสามครั้ง ฉันโค่นคนเลวทั้งเมือง: Kapitel 441 – Kapitel 450

เขารู้สึกว่าตัวเองถูกทรมานจนแทบจะเสียสติแล้วเซี่ยอวี่ปิงไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า แต่ตอนนี้เขากลับเป็นเสียเอง!จั๋วกวงถือเอกสารเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เหยียนเฟยฝานเห็นสีหน้าของเขาแล้วก็รู้สึกหงุดหงิด"เกิดเรื่องอีกแล้วเหรอ?"ตอนนี้พนักงานทั่วทั้งเหยียนซื่อต่างหวาดวิตกกันไปหมด ทุกคนลือกันว่าครั้งนี้เหยียนซื่ออาจกำลังจะล้มละลายโดยเฉพาะทุกครั้งที่จั๋วกวงมีสีหน้าแบบนี้ ย่อมไม่มีเรื่องดีอย่างแน่นอนเมื่อเผชิญหน้ากับเหยียนเฟยฝาน จั๋วกวงก็ถอนหายใจด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเหยียนเฟยฝาน: "ฮอกเกรย์กรุ๊ปอีกแล้วเหรอ?""ใช่ครับ"จั๋วกวงพยักหน้าพวกเขาต้องทำงานล่วงเวลาติดต่อกันมาหลายคืนเพราะฮอกเกรย์กรุ๊ปตอนนี้คนในทุกแผนกต่างก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจเมื่อได้ยินว่าเป็นฮอกเกรย์กรุ๊ปอีกครั้ง แววตาของเหยียนเฟยฝานก็มืดหม่นลง!เขาสูบบุหรี่ในมือเข้าไปแรง ๆ หนึ่งอึกจั๋วกวงเอ่ยต่อ "รองประธานคนหนึ่งของฮอกเกรย์กรุ๊ปกำลังจะมาเมืองกั่งเฉิงครับ""ใคร?"เมื่อได้ยินว่าคนของฮอกเกรย์กรุ๊ปกำลังจะมา เหยียนเฟยฝานก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที!จั๋วกวง: "คริสเตียน!"คริสเตียน...ในหัวของเหยียนเฟยฝานปรากฏใบหน้า

เหยียนเฟยฝาน: "..."ตอนนี้เมื่อเขาได้ยินตู้หลานเจินตะโกนอย่างโกรธแค้นและเต็มไปด้วยความไม่พอใจผ่านสายโทรศัพท์ จู่ ๆ เขาก็พูดอะไรไม่ออกเช่นกันหน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ"แม่พูดถูก ผมเป็นคนที่แต่งงานกับเธอ แต่ตอนนี้ผมกลับทำอะไรเธอไม่ได้! ผมมันสมควรตาย ผมมันไม่ได้เรื่อง พอใจหรือยัง?"ตู้หลานเจิน: "..."จั๋วกวง: "...""ผมก็คือไอ้คนไม่ได้เรื่องในสายตาของพวกแม่ ตอนนี้พอใจแล้วใช่ไหม?"พูดจบ เหยียนเฟยฝานก็ขว้างโทรศัพท์ทิ้งด้วยความโมโหเมื่อจั๋วกวงได้ยินเสียง 'ปัง' ลมหายใจก็พลันสะดุดอย่างแรงเหยียนเฟยฝานหลับตาลง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แล้วหยิบบุหรี่ออกมาจุดด้วยความหงุดหงิด!สูบเพียงคำเดียว บุหรี่ก็หายไปเกือบครึ่งมวน แต่ยังคงดับไฟแห่งความหงุดหงิดในใจไม่ได้ตอนนี้จั๋วกวงเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรเพราะเรื่องที่โหลวซิงอิ๋นก่อขึ้นในตอนนี้ร้ายแรงมาก เมื่อมองไปทั่วทั้งเมืองกั่งเฉิง ยังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนถูกผู้หญิงเล่นงานจนตกอยู่ในสภาพนี้มาก่อนทุกทางของเขาถูกปิดตายทั้งหมด ต่อให้ไม่ยอมรับก็ทำอะไรไม่ได้......ณ บ้านตระกูลเหยียนตู้หลานเจินกำลังโกรธเกรี้ยวไปทั่ว ส่วนเซ

เหยียนเฟยฝานยิ่งขมวดคิ้วแน่นเป็นปม "ช่วงนี้สติของเธอก็ดีอยู่ไม่ใช่เหรอ?"เห็นได้ชัดว่าเหยียนเฟยฝานไม่พอใจอย่างมากที่เซี่ยอวี่ปิงเรียกเขาว่าเฟยยวนคำว่า 'เฟยยวน' ของเธอราวกับคอยย้ำเตือนเหยียนเฟยฝานอยู่ทุกขณะว่าเขามีหน้าที่รับผิดชอบพวกเธอเหยียนเฟยยวนตายแล้ว ดังนั้นในฐานะอารองของเด็ก ๆ เขาจึงต้องรับผิดชอบพวกเธอแม้แต่กับพี่สะใภ้อย่างเธอ เขาก็ต้องคอยดูแลให้มากเป็นพิเศษเหยียนเฟยฝานถามออกมาตรง ๆเมื่อเซี่ยอวี่ปิงที่อยู่ปลายสายได้ยินเช่นนั้น ลมหายใจก็ชะงักไปเล็กน้อย "ขอโทษ ฉัน..."เซี่ยอวี่ปิงเอ่ยคำพูดหลังจากนั้นไม่ออก แต่บรรยากาศที่ส่งผ่านมาจากปลายสายกลับยิ่งฟังดูน้อยเนื้อต่ำใจมากขึ้น"พูดมา มีเรื่องอะไร?"น้ำเสียงของเหยียนเฟยฝานเย็นชากว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัดอย่าว่าแต่ตอนนี้เขาแทบจะหมดความอดทนกับทุกคนในตระกูลเหยียนเลย ต่อให้เป็นคนอื่นที่มาเจอเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้เข้าก็คงหมดความอดทนเหมือนกันเขาถูกทรมานจนแทบจะเสียสติแล้วแม้ตอนนี้คนที่ทรมานเขาจะไม่ใช่พวกเซี่ยอวี่ปิง แต่เป็นโหลวซิงอิ๋นทว่าเวลาคนหนึ่งกำลังหงุดหงิดใจ ย่อมปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ตอนนี้เหยียนเฟยฝานก

ป้าเฉิน: "จากสถานการณ์ตอนนี้ ดูเหมือนว่าคุณต้องรอความเมตตาจากเธอจริง ๆ ค่ะ!"แม้คำพูดนี้จะไม่น่าฟังนักแต่สิ่งที่ป้าเฉินพูดคือความจริงตอนนี้เซี่ยอวี่ปิงและคนอื่น ๆ อยู่ในบ้านเก่าตระกูลเหยียน ต่อให้เพียงต้องการมีชีวิตอยู่อย่างธรรมดา ก็ยังต้องรอความเมตตาจากโหลวซิงอิ๋นเมื่อก่อนพวกเธอเคยเหยียบย่ำโหลวซิงอิ๋นอย่างไรตอนนี้โหลวซิงอิ๋นก็เอาคืนพวกเธอทั้งหมดเป็นร้อยเป็นพันเท่าทางโรงพยาบาลโทรมาอีกครั้งยังคงเป็นเรื่องของเด็ก หมอพูดบางอย่างผ่านโทรศัพท์จนเซี่ยอวี่ปิงรู้สึกแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออกเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกบีบจนเป็นบ้าแล้วทางฟู่เจ๋อไม่สามารถเข้ามายุ่งเรื่องของเด็กได้ แต่เขากลับยืนยันอย่างแข็งกร้าวว่าเด็กจะตายไม่ได้ และบอกว่าเด็กคนนั้นยังมีประโยชน์ส่วนทางเซี่ยอวี่ปิง ในฐานะที่เด็กเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง เธอย่อมอยากดูแลแต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้!ตู้หลานเจินก็ทำอะไรไม่ได้ คนทั้งตระกูลเหยียนก็ทำอะไรไม่ได้...สุดท้าย เธอจึงฟังคำพูดของป้าเฉินและยอมอ่อนข้อให้โหลวซิงอิ๋น!เธอคุกเข่าลงตรงหน้าประตูห้องของโหลวซิงอิ๋น สาวใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องของโหลวซิงอิ๋นมาตลอ

แม้ว่าตอนนี้จะใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแต่ถ้าต้องให้เซี่ยอวี่ปิงไปติดคุก เธอก็ไม่ยอมเช่นกันการติดคุกมันหมายความว่ายังไง? มันคือมลทินที่จะติดตัวเธอไปตลอดชีวิต ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองลงเอยแบบนั้นเด็ดขาด!โหลวซิงอิ๋นหัวเราะเบา ๆ "หึ!""ไม่รู้ว่าฉันกำลังพูดเรื่องอะไรเหรอ?"เซี่ยอวี่ปิงส่ายหน้า "ไม่ ฉันไม่รู้!""งั้นก็ค่อย ๆ คิดให้ดีแล้วกัน"พูดจบ โหลวซิงอิ๋นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะลุกขึ้นและหมุนตัวจะกลับเข้าห้องแต่เซี่ยอวี่ปิงกลับคว้าขาของเธอเอาไว้แน่น "โหลวซิงอิ๋น ถือว่าฉันขอร้องล่ะ ให้ฉันไปเยี่ยมลูกเถอะ""เธอเองก็เคยเป็นแม่ที่สูญเสียลูก เธอรู้ว่าคนเป็นแม่ต้องเจ็บปวดแค่ไหนเมื่อต้องเผชิญกับความเป็นความตายของลูก"โหลวซิงอิ๋น: "ไม่ เธอไม่ได้เจ็บปวด!"เซี่ยอวี่ปิง: "เธอ..."เธอหมายความว่ายังไง?เธอเป็นแม่ของเด็ก จะไม่เจ็บปวดได้ยังไง?"นี่เธอยังพูดภาษาคนอยู่หรือเปล่า?"เซี่ยอวี่ปิงที่โกรธจัดก็พูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมาโหลวซิงอิ๋น: "ฉันก็แค่พูดไม่เป็นภาษาคน ไม่เหมือนเธอหรอก ที่ทำแต่เรื่องไม่ใช่สิ่งที่คนเขาทำกัน!"เซี่ยอวี่ปิง: "..."เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของโหลว