Semua Bab เมื่อตัวร้ายหมาบ้าตกหลุมรักผม: Bab 1 - Bab 10

ผมตื่นขึ้นเพราะรู้สึกถึงโลหะเย็นเฉียบที่ข้อมือ เมื่อลืมตาเบื้องหน้าปรากฏภาพพร่ามัวของชายหนุ่ม แสงจันทร์ยามกลางคืนสาดส่องจากหน้าต่างเล็กๆ ที่มีซี่ลูกกรงสูงเกินเอื้อมของห้องขัง ส่องสว่างให้ผมเห็นริมฝีปากของเขาเหยียดยิ้มเย็น คิ้วเข้มและเรือนผมสีดำสนิทขับใบหน้าให้ดูโด่ดเด่น จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาสีแดงแวววาวเหมือนทับทิมสีเลือดที่ลุกโชนชวนลุ่มหลงราวแวมไพร์ในภาพยนตร์ ซีรี่ส์ นิทานปรัมปราใบหน้าที่คุ้นเคยเอ่ยพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ“ท่านพี่อย่าพยายามหนีเลย ท่านหนีไม่รอดหรอก” นิ้วเรียวยาวเชยคางผมขึ้น ใบหน้าของเขาหล่อเหลาเหมือนไม่ใช่มนุษย์จนน่าขนลุกเข้ามาใกล้สิ่งเดียวที่ทำให้เขาดูไม่ใช่ชายที่หลุดออกมาจากภาพเพ้อฝันของศิลปินคือรอยแผลเป็นจากคมดาบ ที่มองเห็นได้ผ่านเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ย เป็นรอยใหญ่ที่พาดยาวจากหัวไหล่ไปตามแผ่นอก และรอยแผลเล็กกว่าอีกหลายรอบ“ไม่หนีแล้วก็ได้ แล้วทำไมข้าต้องหนีเจ้าด้วยล่ะ” น้ำเสียงของผมพูดออกไปด้วยความเรียบเฉย“นั่นก็เพราะ…” น้ำเสียงของเขามีความไม่แน่ใจเล็กน้อย “ท่านพี่…เกลียดข้า?” เขาพูดพลางประคองผมให้นั่งลงบนตักแข็งๆ การเสียดสีเล็กน้อยจากเบื้องล่างทำให้ผมสะดุ้ง“คิดตามใจเ

เสียงอาวุธโลหะกระทบกันอย่างดุเดือด และเสียงเชียร์ดังลั่น ในขณะที่ผมนั่งดูฉากตื่นตาตรงหน้าอยู่ใต้ร่มของต้นแอปเปิ้ลอาซาไค ทหารรับจ้างที่ท่านพ่อจ้างมาทำอะไรบางอย่างที่ผมก็ไม่รู้ว่าคืออะไร กำลังประลองดาบ กับริชาร์ดอัศวินในตระกูลอะควาเซียของผมที่ลานฝึกซ้อมของตระกูลกิลด์ข้อมูลอะควาเซีย เป็นธุรกิจซื้อขายข้อมูลที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรอาร์ค นั่นคือสาเหตุที่ทำให้ท่านพ่อไม่ค่อยอยู่บ้านเพราะต้องไปดูแลกิจการที่กิลด์ และทำให้ตระกูลของผมแตกต่างจากตระกูลสามัญชนทั่วไป มีทั้งอัศวินประจำตระกูลและทหารรับจ้างเข้าออกอยู่เป็นปรกติ เพราะมีสวัสดิการที่พักและลานฝึกซ้อมอย่างดีให้แก่ผู้ที่ทำงานให้ตระกูลที่ลานฝึกซ้อม บางครั้งก็จะมีการประลองของอัศวินและทหารรับจ้างให้ดูอย่างเช่นวันนี้“ฟันมันสิโว้ยยย” เอ็กซาร์ร้องเชียร์ เขาเป็นหัวหน้าอัศวินในที่นี้ และเพื่อนอัศวินต่างร้องเชียร์ ในขณะที่ทหารรับจ้างอีก 2-3 คนจิบเบียร์ดูอยู่นิ่งๆ“ท่านพี่เรย์ว่าใครชนะ” เซอร์เบอรอสที่มาจากไหนไม่รู้มานั่งข้างผม“ข้าคิดว่าอาซาไคน่าจะชนะมั้ง เขาดูแรงเยอะกว่า” ผมมองอาซาไคด้วยแววตาชื่นชม พลางคิดว่าทำไมเกิดใหม่ทั้งทีผมไม่ได้ร่างกายแบบนั้นบ

สุดท้ายก่อนเซอร์เบอรอสจะไป ผมก็กลั้นใจตัดเส้นผมของผมให้เขา เอาวะถ้าตัดให้แล้วเขาไม่ฆ่าผมก็…ก็ได้“ข้าจะรีบกลับมานะ รอข้านะท่านพี่เรย์” เขาพูดขณะกอดผมแน่น แล้วเก็บเส้นผมสีเขียวลงในกล่องสีทองแกะสลักอย่างดี ให้ตายเถอะกล่องเก็บของยังดูรวยเลยผมโบกมือจนรถม้าของเขาลับไปสุดทาง…เมื่อส่งเซอร์เบอรอสไปแล้ว คฤหาสน์ดูว่างเปล่าแปลกๆ ทั้งที่เมื่อก่อนผมรำคาญเขาที่ชอบมาวุ่นวาย และแม้ว่าผมพยายามทำอะไรเป็นงานอดิเรก เช่น หัดขี่ม้า แต่ด้วยร่างกายที่ปวกเปียกยิ่งกว่าผักทำให้ไม่ว่าทำอะไรก็ทำได้ไม่นาน ผมจึงเริ่มหาทางที่จะรักษาร่างกายตัวเองก่อนอื่นผมลองใช้สมุนไพรตามเนื้อเรื่องที่ช่วยเพิ่มพลังให้ร่างกายดีขึ้น แต่หลังจากลองไปลองมาก็พบว่าเมื่อใช้ไปนานๆ จะไม่ได้ผลและระหว่างที่ผมพยายามหาวิธีอื่นนั้นวันหนึ่งโชคก็เข้าข้างในขณะที่ผมกำลังเดินเล่นในเมืองและกำลังจะไปซื้อหนังสือโดยพาริชาร์ดไปเป็นอัศวินคุ้มกัน เพราะผมเอาหนังสือเกี่ยวกับพืชพรรณสมุนไพรให้เซอร์เบอรอสไปจนหมด ผมก็เห็นคนคนหนึ่งกำลังถูกอันธพาลรุมทำร้ายในตรอกข้างวิหาร“เฮ้ย หน้ามันวอนตีนว่ะ” ไอ้เดนมนุษย์คนหนึ่งพูด“กระทืบมันอีกรอบมันจะได้ไม่กล้ามาแถวนี้อีก”

ถึงทั้งสองคนจะทำตัวแปลกใส่เรย์คาลัส แต่สุดท้ายโมเบียสกับเซอร์เบอรอสก็ออกไปหาสมุนไพรกับเขาอยู่ดี ชายหนุ่มผมสีเขียวที่ตื่นเต้นมากที่จะได้เข้าไปในป่าลึก อันที่จริงเขาจะขออัศวินประจำตระกูลให้ไปด้วยก็ได้ แต่ในป่าที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ดุร้ายและอะไรก็ไม่แน่นอน คนอย่างเขากลัวว่าจะทำใครตายโดยไม่จำเป็น แต่เซอร์เบอรอสนั้นเป็นเคสตรงข้าม อย่างไรหมาบ้าแห่งสนามรบก็ไม่ตายอยู่แล้ว เรย์คาลัสคิดว่าขนาดสงคราม หรือแม้แต่พระเอกยังฆ่าเขาไม่ได้เลย อยู่ใกล้เขายังไงก็อุ่นใจกว่ายิ่งเดินลึกขึ้น มอนสเตอร์ก็ยิ่งเยอะมากขึ้น แต่กับเซอร์เบอรอสคนเดียวก็ตีทุกอย่างตายหมด โดยบางทีแทบไม่ได้ใช้ดาบสีดำนั่นเลยด้วยซ้ำแต่เมื่อทั้งสามถึงทุ่งแห่งหนึ่ง แม้จะพยายามเกาะกลุ่มกันไว้ทัศนียภาพก็ค่อยๆ มืดและไอหมอกล้อมรอบทั้งสามไว้จนแทบมองไม่เห็นกัน“โมเบียส” เรย์คาลัสตะโกนเรียก “เซอร์เบอรอส” เขาพยายามเรียก แต่เสียงรอบข้างดังกลบไว้หมด“พวกเจ้าอยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มผมสีเขียวพยายามจะเดินตามเงาๆ หนึ่งจนหลุดจากหมอก แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบเลย มีแค่เสียงอื้ออึงเหมือนเสียงแมลงบางอย่าง และแล้วเรย์คาลัสพยายามหาที่โล่งเพื่อมองดูว่ามีคนอื่นอยู่ใกล้เขา

“พวกเจ้าทำอะไรน่ะ ดอกไม้เอาวางไว้ตรงนั้นได้เลย” ผมบอกคนงานในคฤหาสน์ ตอนนี้ทุกอย่างกำลังวุ่นวายสุดๆ ในวันก่อนจะถึงวันงานใหญ่ และงานที่ว่านั่นก็คือ ‘งานเดบูตองของมารีน’ ซึ่งคืองานเปิดตัวสู่วงสังคมของเธอ ที่ผมเป็นคนจัดงานนี้ขึ้นเองแม้ว่าผมจะไม่มีประสบการณ์ในการจัดงาน แต่ก็เคยเห็นมาบ้างจากการไปรับจ็อบขับกระบะออนิวขนของให้บริษัทที่รับงานอีเวนต์จนรวิเรียกผมว่าพ่อน้องออนิวอยู่พักหนึ่งเพราะเป็นงานใหญ่ วันนี้ทุกคนในคฤหาสน์ต่างตื่นเต้นและกระตือรือร้นที่จะช่วยผม กระทั่งริชาร์ดที่เป็นอัศวินยังดูสนุกกับการช่วยงานนี้ เขาถึงกับอาสาไปรับดอกไม้พวกนั้นเองเลยผมเหมาดอกไม้สีชมพูที่เข้ากับสีผมของมารีน และสีฟ้าที่สดใสเหมือนเธอจากร้านดอกไม้ทุกแห่งในเมืองหลวง จนมารีนลงมาแทบช็อคที่ดอกไม้แทบจะท่วมโถงคฤหาสน์ จนสาวเมดจามกันไม่หยุด“ท..ท่านพี่ มันมากไปแล้วค่ะ” มารีนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกรอบเช่นเดียวกับเมื่อวันก่อนผมให้ร้านเดรสชื่อดังนำชุดมาให้เธอลองที่คฤหาสน์แล้วเหมาทั้งหมด และร้านเครื่องประดับอีกเห็นพระเอกในนิยายเขาชอบทำให้นางเอกกันผมเลยทำบ้าง แต่ไม่มีแฟนสาวเลยทำให้น้องสาวแทนที่ผ่านมาผมเองก็ไม่กล้าใช้เงินตร