พบกันอีกครั้ง

เอฟเฟกต์จากเห็ดทำให้ผมปวดหัวมาก 2-3 วันมานี้เหมือนคนเป็นไมเกรนอย่างหนักตลอด เลยทำให้ต้องนอนเป็นผัก และมันน่าหงุดหงิดมากสำหรับผมที่ชอบหาอะไรทำทั้งวัน

หรือปัญหามันไม่ได้มีไว้แก้ แต่มันมีไว้ให้ผม

ผมกลั้นใจสู้อาการปวดหัว เดินเข้าไปในครัวตอนสายๆ พบว่ามีคนอยู่ก่อนแล้ว

“ท่านพี่เรย์ มาทำอะไรเนี่ย ข้าอดเซอร์ไพรส์ท่านพี่เลย” มารีนตกใจที่ผมเข้ามา เธอเอามือปิดไม่ให้ผมดูอะไรบางอย่างที่อยู่บนเตา

“มันคืออะไรน่ะ”

“ข้าเห็นท่านพี่เขียนสูตรไว้ก็เลยลองทำตามดูค่ะ” ยิ้มของนางเอกช่างสว่างไสวจนผมปวดหัวอีกรอบ แต่ผมดีใจที่น้องสาวจะทำอะไรบางอย่างให้ผมเลยนั่งรอ ไม่นานจานที่มีควันลอยกรุ่นมาตั้งตรงหน้าผม บนจานมีขนมลูกกลมใส่อยู่

ขนมนั้นก็คือไข่หงส์ แบบเคลือบน้ำตาล ขนมที่มีขายอยู่ทั่วไป แต่ในตอนนี้ที่ผมอยู่ในโลกอื่น แค่เห็นก็รู้สึกดีใจมากๆ ตอนที่ผมลองทำครั้งแรกมารีนชอบมันมากๆ ผมเลยเขียนสูตรเก็บไว้แต่ยังไม่มีโอกาสทำอีกรอบสักที

“ท..ท่านพี่เรย์ ท่านร้องไห้เหรอ ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า” ผมเอามือปาดน้ำตา ในตอนเด็กที่ยากลำบาก ผมกับรวิจะซื้อมาแบ่งกันกิน เพราะเรามีเงินไม่มากนัก เมื่อผมค่อยๆ โต ถึงกลายเป็นขนมอื่นที่พวกเราอยากกิน ถ้าผมซื้อมาผมก็จะแบ่งให้รวิครึ่งหนึ่ง ถ้ารวิซื้อมารวิก็จะแบ่งให้ผม เมื่อมาอยู่ที่นี่ ถึงผมจะพยายามไม่คิดถึงยังไง ผมก็คิดถึงน้องสาวสุดหัวใจ เธอจะไหวไหมเมื่อต้องอยู่ตัวคนเดียว

“ข้าดีใจ มันอร่อยมาก” ผมกินไข่หงส์ รสชาติหวานที่เคลือบน้ำตาลไว้ แป้งนุ่มนิ่ม และไส้เค็มด้านในที่หอมกลิ่นพริกไทยหน่อยๆ อร่อยจนผมกินไปร้องไห้ไปจนมารีนมากอดปลอบ

“ว้ายยยย พวกเจ้าเป็นอะไรกันเนี่ย” เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นช็อตฟีลโมเม้นต์ซึ้งของผม

“สวัสดีเจ้าค่ะ เลดี้ชาเลจ ท่านดยุกน้อยเฮลดันไฮม์ไปสงคราม ข้านึกว่าท่านจะไม่มาหาพวกเราแล้ว” มารีนเอ่ยทักฝ่ายตรงข้ามปกติ แต่แอบมาทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจนักกับผม หน้าสวยย่นจมูกเบาๆ สีหน้าของมารีนถ้าไม่ติดว่าเป็นนางเอก ผมคงแปลได้ว่า มาทำไรบ้านกุเอ่ย

“ข้าก็ว่าจะไม่มา แต่ปราสาทของข้ามันน่าเบื่อมากๆ” ชาเลจไม่พูดเปล่าไม่รอคำเชิญก็มานั่งที่โต๊ะและจิ้มขนมกิน แม้ท่าทางการรับประทานจะสมบูรณ์แบบตามมารยาทชนชั้นสูง แต่นิสัยอย่างอื่นดูแปลกไปหมดจนไม่รู้ว่าตระกูลดยุกอิลเลียเรลเป็นตระกูลแบบไหน

“มันคืออะไรน่ะ อร่อยดีนะ” ชาเลจเคี้ยวขนมกิน “มารีน เจ้าทำขนมได้แปลกใหม่มาก”

“ขอบคุณค่ะ มันคือขนมสูตรใหม่ของท่านพี่เรย์ค่ะเลดี้” มารีนตอบ

“พวกเจ้าดูทำอะไรสนุกดี ชีวิตข้าน่าเบื่อมาก จ้องจะจับคู่ข้ากับท่านชายคนนั้นคนนี้” ชาเลจถอนใจ “เมื่อไหร่เซอร์เบอรอส ท่านดยุกอาหารตาของข้าจะกลับมาซะทีนะ”

“ทำไมเลดี้ชาเลจถึงชอบท่านเซอร์เบอรอสขนาดนั้นเหรอครับ” ผมอดถามไม่ได้ ในนิยายเองก็ไม่ได้บอกว่าชาเลจชอบเซอร์เบอรอสเพราะอะไร

“พวกเจ้าดูใบหน้านั่นสิ” ชาเลจบอกพลางกำมือเหมือนจะต่อยคน “ข้าพร้อมตีกับคนทั้งอาณาจักรอาร์คเพื่อเขาได้เลย”

“…” ผมอึ้ง ถ้าชอบคนที่หน้าตาเขาก็หล่อจริงนั่นล่ะ ทั้งใบหน้าคมคาย ขนตางอนยาว ผมสีดำสนิท ริมฝีปากได้รูป แม้เป็นผู้ชายก็ต้องบอกว่าเขาหล่อจนแสบตา แม้คนที่นี่จะกลัวเพราะดวงตาสีแดงกับนิสัยบ้าพลังเหมือนคนบ้านั่นก็เถอะ

ส่วนมารีนทำหน้าไม่ค่อยเห็นด้วย

ถ้าชาเลจได้แต่งงานกับเซอร์เบอรอสจริงๆ คงเป็นคู่กิ่งทองใบรับรองแพทย์แน่ คนหนึ่งชอบทำลายข้าวของ ส่วนอีกคนก็จะตีกับคนทั้งอาณาจักร

พูดถึงเซอร์เบอรอส ฝันจากเห็ดยังทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ แต่เขาไม่อยู่เลยทำให้ผมไม่ต้องกังวลว่าจะเข้าหน้าไม่ติด

“พวกเจ้าอยู่ที่นี่กันเองเหรอ” โมเบียสมาโผล่ที่ประตู “ข้ากำลังตามหาอยู่พอดี”

“พวกเรากินขนมกันอยู่ เจ้าก็มากินด้วยกันสิ” ผมเอ่ยชวน

“ข้ายังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่” โมเบียสพูด เหมือนมีอะไรบางอย่างเข้าตาเขาเลยขยี้ตาแล้วเสยผมให้เส้นผมสีเงินที่บังหน้าของเขากระจายไปด้านข้าง เผยให้เห็นดวงตาเฉี่ยวสีม่วงเข้ม ถ้าเป็นในอนิเมะคงมีกรอบดอกไม้บานรอบๆ ตัวเขา

“นั่นใครน่ะ ข้าไม่เคยเห็นเลย” ชาเลจจ้องโมเบียสด้วยแววตาเป็นประกาย “ข้าพลาดหนุ่มหล่ออย่างเจ้าไปได้ยังไง เจ้าชื่ออะไรบ้านอยู่ที่ไหนเป็นใครอะไรยังไง”

เอ้า ชอบคนที่หน้าตาของจริง

ผมเล่าความเป็นมาของโมเบียสคร่าวๆ ให้ชาเลจฟัง

“งั้นหรอ เจ้าเป็นหมอยาของเรย์คาลัสสินะ” ชาเลจบอกด้วยแววตาเป็นประกาย “สนใจปรุงยาขายให้ข้าไหม ข้ามาจากตระกูลดยุกอิลเลียเรล”

“จริงเหรอขอรับ ถ้าท่านหญิงผู้งดงามสนใจมาเป็นลูกค้าคนแรกของข้า ข้าก็ยินดีมากๆ ขอรับ” พอได้ยินชื่อตระกูลอิลเลียเรลโมเบียสก็ตาวาว โค้งให้พร้อมส่งยิ้มการค้าแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

…

หลังจากชาเลจกลับ โมเบียสก็บอกผม

“ข้าเกือบลืมไปเลย ข้าจะมาตามหาเจ้าเพราะข้าเจอทางที่จะรักษาร่างกายเจ้าแล้วล่ะ” โมเบียสเอ่ย พร้อมเอาหนังสือเล่มหนึ่งมาให้ผมดู

พืชพรรณหายากและสรรพคุณ

เป็นหนังสือที่ผมให้เซอร์เบอรอสไปเล่มนึง และไปซื้อเพิ่มมาอีกเล่ม

“ข้าคิดว่าพวกต้นไม้ที่มีธาตุไฟรุนแรงอาจจะช่วยรักษาอาการของเจ้าได้แบบหายขาด เพียงแต่ว่าพืชพรรณพวกนี้หายากจนแทบจะเรียกได้ว่ามีแต่ตำนานเท่านั้น” โมเบียสเว้นจังหวะ “แต่เมื่อ 4-5 ปีมานี้มีคนพบมันที่ป่าในอาณาจักรอาร์ค ในป่าที่นี่แหละ ข้าว่า พวกเราอาจจะต้องเข้าป่าไปลึกขึ้น ถ้าโชคดี ข้าอาจรักษาเจ้าหายได้

…

ในแต่ละวันที่ผ่านไปไม่นานก็ผ่านไปอีก 3 ปี สกิลการทำอาหารของผมพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ อย่างน้อยตอนนี้มารีนก็ไม่แกล้งชมแล้ว รวมถึงส้มตำที่แม้ยังไม่อร่อยเท่าร้านลาบที่ตอนผมเป็นไรเดอร์ผมไปกินแทบทุกวันแต่ก็พอถูไถไปได้

ส่วนร่างกายผมก็ยังห่วยแตกเหมือนเดิม ถึงยาที่โมเบียสทำให้จะทำให้ผมเป็นลมน้อยลง แต่กำลังกายไม่ว่าทำยังไงก็ไม่เพิ่มขึ้นเลย ทำให้แทนที่ผมจะหาวิธีแข็งแกร่งทางกาย ผมเลยหันไปประมูลอาร์ติแฟกต์หายากราคาถูก จากงานประมูลใต้ดินแทน

ช่วงนี้ผมตอบจดหมายจากเซอร์เบอรอสบ้าง แต่ไม่รู้จะเขียนอะไรนอกจากดินฟ้าอากาศ ส่วนเขาก็ส่งของแปลกๆ จากสนามรบมาให้ผม ซึ่งผมไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร

ทำไมถึงไม่แน่ใจน่ะเหรอ

อะ เอาอันที่ผมรู้ก่อนนะ ผมคิดว่าเขาส่งหนังมอนสเตอร์ประเภทงูมาให้ผม ซึ่งมันเป็นมอนสเตอร์หายากแม้แต่ในป่าน้ำแข็งก็ตาม เพราะงั้นอันที่เหลือพวกชิ้นส่วนตัวอื่น ผมเลยไม่แน่ใจไง เพราะบางอันมันก็ไหม้บ้าง เป็นเขี้ยวตัวอะไรไม่รู้บ้าง แล้วเขาก็เป็นพวกไม่ชอบเขียนบรรยายอีกต่างหาก

ตัวอย่างจดหมายของเซอร์เบอรอส

ถึงท่านพี่เรย์

ข้าหวังว่าท่านจะสบายดี ข้ารอเวลากลับไปหาท่าน

ลงลายเซ็นหยุกหยิกที่ผมอ่านออกแค่ตัว S

(แนบหนังงู)

แค่เนี้ยะ เขียนจดหมายได้ประหยัดหมึกมาก จดหมายของเขาทำให้นึกถึงพวกเพื่อนผู้ชายที่ตอบแชทแค่ อ่อ อืม แต่ก็เข้าใจ..เขากำลังรบอยู่เขียนมาได้ก็เก่งแล้ว เดี๋ยวกลับมาไว้ผมค่อยถามเขาอีกที

“คุณชายเรย์คาลัส!” คนส่งข่าววิ่งมาหาผมในวันหนึ่ง “พวกเราชนะสงครามแล้วครับ และท่านดยุกเฮลดันไฮม์จะกลับมาอีกประมาณ 3 วัน เพราะต้องเข้าร่วมพิธีฉลองชัยก่อน”

“จริงเหรอ” ผมแทบไม่เชื่อเลยแต่ก็ดีใจมากที่เขาจะกลับมา ที่จริงตามนิยายกว่าสงครามจะจบก็ 5 ปี แต่นี่เพิ่ง 3 ปีนิดๆ เท่านั้น

ตอนนี้เซอร์เบอรอสได้ขึ้นเป็นดยุกแล้วเนื่องจากพ่อของเขาถึงแก่กรรมไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เขาจึงกลายเป็นดยุกเฮลดันไฮม์เต็มตัว พร้อมพ่วงตำแหน่งวีรบุรุษสงคราม เป็นผู้นำกองพันที่สร้างผลงานจากการจับสายของฝั่งศัตรูสังหารจนหมด ได้เป็นใหญ่เป็นโตแล้วสินะเจ้าเด็กนั่น

“โมเบียส งั้นข้าว่าเราไปหาวัตถุดิบยากันเร็วหน่อยดีกว่า ถ้าเขากลับมาข้าว่าจะไปแสดงความยินดีหน่อยน่ะ” ผมบอกโมเบียส ตอนแรกพวกเขาจะไปกันในอีก 3 วัน แต่ในเมื่อต้องไปหาเซอร์เบอรอสก็เลยเปลี่ยนมาไปวันนี้แทน

ถึงจะพูดว่า ‘พวกเราไปหาวัตถุดิบยา’ ก็เถอะ แต่คนไปหาคือโมเบียส ส่วนผมเน้นไปเดินเล่นชมธรรมชาติ บางทีก็เอาเต็นท์ไปกางนอนรอ เรียกว่าไปแคมป์ปิ้งก็ได้

ผมกับโมเบียสไปที่ชายป่ากันตามปกติ ทุกอย่างก็ปกติดีจนกระทั่ง

“ฉึบฉึบฉึบ ฟ่อว กรึก กรึก” ขณะที่โมเบียสเดินไกลออกไป ผมที่ยืนอยู่หน้าเต็นท์ได้ยินเสียงประหลาดด้านหลังผม มันเหมือนเสียงคนเขย่าของบางอย่าง พอผมหันกลับไปมองก็พบกับ มอนสเตอร์งูตัวเบ้อเร่อที่แผ่พังพานเตรียมฉก

หางของมันมีเสียงเหมือนกับงูหางกระดิ่ง แต่เป็นงูหางกระดิ่งที่สูง 5 ฟุต

อ๊ากกกกกก ผมตัวแข็งทื่อ รู้ว่าต้องวิ่งไปเอาอาวุธในเต็นท์ แต่ทำอะไรไม่ได้

หรือว่าชาตินี้จะชะตาขาดอีกแล้ว?

ก่อนที่ผมจะตั้งสติลุกได้ ก็มีเงาดำเงาหนึ่งมาด้านหลังและวิ่งผ่านผมไป

“ฟรึ่บ” เสียงตวัดดาบคมๆ แหวกผ่านอากาศ ดาบสีดำขนาดใหญ่ตัดงูขาดเป็นสองท่อน ผมเงยหน้ามองเห็นชายผิวสีแทนในฮูดสีดำที่มีลวดลายปักสีทองกับดาบสีดำในมือ เลือดงูหยดจากดาบเป็นสีม่วง ชายคนนั้น …เขาช่วยชีวิตผมไว้ และส่งมือมาให้ผม

“ลุกไหวมั้ย” เสียงทุ้มต่ำพูดกับผม

“ขอบคุณนะขอรับ ถ้าไม่ได้ท่านช่วยข้าตายแน่เลย” ผมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น

“ท่านพี่เรย์” น้ำเสียงนั้นเจือด้วยความผิดหวัง จนผมต้องมองให้ดีอีกที

“เซอร์เบอรอส?” ชายหนุ่มดึงฮูดลง เผยให้เห็นดวงตาสีแดงเจิดจ้าเช่นเดิม เขาโตขึ้นเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาแต่ในขณะเดียวกันก็ดูอันตรายเหมือนมีจิตสังหารน่าเกรงขามไม่น่าเข้าใกล้

เพราะส่วนสูงที่สูงขึ้นมากมัดกล้ามเนื้อที่เพิ่มขึ้น และผิวที่เกรียมแดดจนเป็นสีน้ำผึ้งเลยทำให้ผมจำเขาไม่ได้ในแว่บแรก

“จำข้าไม่ได้เหรอ” เขาเดินเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหล่อดูแข็งกร้าว และดูโกรธผม เขายังจับข้อมือผมไว้ สัมผัสนั้นเหมือนกับคีมเหล็ก

“เอ…เอ่อ คือ” อ่าว เวรละทำเขาโกรธแล้ว ช่วยผมด้วย

“ข้าจะไปจำได้ไง ท่านดยุกสูงขึ้น แล้วหล่อขึ้นขนาดนี้” ผมรีบแถสีข้างถลอกเอาตัวรอดไม่ให้เขาโกรธ จะไปจำได้ได้ไงล่ะเว้ย ตอนไปยังตัวเท่าๆ กันอยู่เลย นี่เขากินมอนสเตอร์ยักษ์เข้าไปในสงครามหรือไงถึงสูงขนาดนั้น

เขาเข้ามาใกล้ๆ และทำหน้าหงุดหงิด จนผมนึกว่าเขาจะต่อยผมหรืออะไรสักอย่าง

แต่ร่างสูงกลับรวบตัวผมเขาไปกอด “เรียกชื่อข้า”

“แอ่ก เซอร์เบอรอส ข้าห…ยใจไม่อ่อก” ผมตีเขาเบาๆ จนเขาปล่อย “ว่าแต่เจ้าต้องอยู่ที่งานฉลองชัยไม่ใช่เหรอ เห็นคนส่งข่าวบอกมา”

“ข้าจะอยู่ที่นั่นทำไม คนที่ข้าอยากให้ฉลองชัยด้วยคือท่าน” เฮ้ย ทำไมประโยคมันแปลกๆ ผมไม่ใช่เลดี้หรือคุณหนูซะหน่อย ผมก็เขินเป็นนะ

“ข้าก็ดีใจนะที่ท่านดยุกคิดถึงข้า” ผมหัวเราะแก้เขิน “ที่จริงข้ารีบมาที่ป่าเพราะจะได้กลับไปแสดงความยินดีตอนท่านกลับมา”

โมเบียสที่เก็บสมุนไพรเสร็จแล้ว เห็นผมอยู่กับเซอร์เบอรอสเลยเดินเข้ามาหา ผมแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกัน ตอนแรกเซอร์เบอรอสทำหน้าเหมือนอยากเข้าร่วมโครงการคนละหมัด แต่พอรู้ว่าโมเบียสเป็นหมอยาที่คอยรักษาร่างกายผมให้ดีขึ้นเรื่อยๆ เลยค่อยคลายความไม่เป็นมิตรลง

“ข้าว่าถ้ามีท่านดยุกที่เป็นถึงผู้นำกองพันที่เคยบุกเดี่ยว ไปกับพวกเราด้วย คราวหลังน่าจะเข้าไปได้ลึกขึ้นนะขอรับ ป่านี้ถ้าลึกเข้าไปมันเต็มไปด้วยรังมอนสเตอร์ พวกเรากลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับเรย์ เลยไปหาสมุนไพรได้ไม่ไกล ถ้าเราเข้าไปในใจกลางป่าเราอาจจะเจอสมุนไพรที่ช่วยให้ร่างกายเรย์ดีขึ้นได้เร็วขึ้น” โมเบียสพูดขึ้น

“เฮ้ย ไม่เป็นไรหรอก เขาเพิ่งกลับมาน่าจะยุ่ง ข้าดีขึ้นเยอะแล้วตอนนี้ก็ไม่เป็นลมบ่อยแล้วด้วย” ผมรีบปฏิเสธ แล้วทำปากขมุบขมิบใส่โมเบียส ‘เจ้าชวนเขาทำไมเนี่ย’

เขาเป็นวีรบุรุษที่เพิ่งกลับมาจะให้มาช่วยเรื่องเล็กๆ อย่างหาสมุนไพรกับผมเนี่ยนะ

“งั้นเดี๋ยวข้าไปด้วยพรุ่งนี้เลย” เซอร์เบอรอสบอกโมเบียสด้วยเสียงเย็นชา แล้วหันมาหาผม “ท่านพี่เรย์ เรื่องของท่านข้ามีเวลาให้เสมอ”

“ได้ งั้นวันนี้เรากลับกันก่อนเถอะ ไปพักที่คฤหาสน์ของข้านะ”

…

ถึงเรย์คาลัสจะชวนแบบนั้น แต่เขาไม่คิดว่าสถานการณ์จะเป็นแบบนี้

ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งเดินออกมาจากห้องน้ำ แผ่นอกของเขาเต็มไปด้วยรอยดาบ และกล้ามท้องที่แน่นจากการรบ เขากำลังเช็ดผมโดยที่มีผ้าขนหนูของเรย์คาลัสที่พอไปอยู่บนตัวเซอร์เบอรอสปิดท่อนล่างได้แค่นิดเดียวดูชวนวาบหวิว

“เจ้าไม่นอนห้องพักแขกจริงๆ เหรอ มาเบียดข้าบนเตียงแบบนี้ข้ากลัวเจ้าจะนอนไม่สบายน่ะ” ชายหนุ่มผมสีเขียวอยู่ในชุดนอนหลวมพยายามจะรบเร้าให้อีกคนไปนอนห้องพักแขกที่มีอยู่มากมายแล้ว แต่ดยุกหนุ่มกลับรบเร้าบอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับเขาเลยกลายเป็นมานอนห้องเดียวกัน

“ข้านอนกลางสนามรบมาแล้ว ห้องท่านพี่ย่อมสบายกว่าป่าน้ำแข็ง” เซอร์เบอรอสตอบ ตั้งแต่กลับมาเรย์คาลัสอดคิดไม่ได้ว่าอารมณ์ของเซอร์เบอรอสเหมือนคนงดน้ำตาลวันแรก

“แต่…”

“แต่ท่านพี่จำข้าไม่ได้” เซอร์เบอรอสมองด้วยแววตาคมกริบ

“…”

“ข้าไม่เข้าร่วมพิธีฉลองชัยเพื่อมาหาท่านพี่เรย์ แต่ท่านพี่เรย์จำข้าไม่ได้” เซอร์เบอรอสที่ดูเหมือนคนที่สามารถต่อยเขาตายได้ในหมัดเดียวมาทำเสียงอ้อนเหมือนตอนเด็กๆ ทำให้เรย์คาลัสรู้สึกไม่ชินอย่างแรง

“ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้นก็ตามใจ” เรย์คาลัสรู้ดีว่าเปล่าประโยชน์ที่จะเถียงกับหมาบ้าแห่งสนามรบจึงล้มตัวลงนอน ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงล้มตัวลงนอนข้างๆ แต่นอนตะแคงเอาหัวเท้าแขนมอง เรย์คาลัสเห็นดังนั้นจึงตะแคงเข้าหาบ้าง

“กล้ามเนื้อเจ้านี่สุดยอดเลยนะ” มือเรียวลูบไปตามท้องที่เต็มไปด้วยรอยแผล ดวงตาสีน้ำตาลมีแววชื่นชม

“ท่านพี่เรย์” เซอร์เบอรอสทำเสียงดุใส่ “อย่าจับ”

“ไม่จับก็ได้” เรย์คาลัสไม่ทันสังเกตหูอีกคนที่แดงขึ้น “ข้านึกถึงตอนพันแผลให้เจ้าตอนเด็กๆ ตอนนี้เจ้าโตขึ้นมากจัง” เขาล้มตัวนอนคุยกับเซอร์เบอรอสที่นอนข้าง แล้วร่างบางก็ผลอยหลับไปก่อนความเหนื่อยอ่อน

แต่หมาบ้าที่ยังไม่หลับยังคงเฝ้ามองชายหนุ่มที่เคยถวิลหามาเนิ่นนาน เขานอนมองอีกฝ่ายก่อนจะแน่ใจว่าหลับสนิทแล้ว จึงขยับไปใกล้

เขาเอามือลูบแก้มที่ซีดเซียวดูบอบบาง เอานิ้วไล้ไปตามเส้นผมสีเขียวเข้ม และขนตาเป็นแพงอนยาว เขาชอบเสียงเวลาอีกฝ่ายดุเขาอย่างเข้มงวด รวมถึงรอยยิ้มบางๆ เวลาเขาอ้อน เขาอยากจะครอบครองทั้งหมดของคนคนนี้เหลือเกิน โดยไม่อยากแบ่งปันให้ผู้ใด ความหลงใหลของเขาเติบโตขึ้นทุกวันแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันถึงเวลาจะเปลี่ยนแปลงแต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือ

เขาอยากครอบครอบทุกส่วนของคนคนนี้จนแทบบ้า

มือของเขาลูบไปตามแก้มเรย์คาลัสที่นอนหลับด้วยความเหนื่อยจนไม่รู้เรื่อง

‘กลิ่นท่านพี่เรย์หอมจัง’ เขาดมร่างที่กำลังหลับ จมูกคมเป็นสันคลอเคลียพวงแก้ม

มือซนลูบแอบลูบไล้เบาๆ ไม่ให้อีกฝ่ายตื่น ยิ่งสูดดมยิ่งแทบทนไม่ไหว ร่างสูงเอาเล็บจิกมือตัวเองจนเลือดไหล

ตอนนี้ยังไม่ได้

เซอร์เบอรอสขยับไปตระกองกอดเรย์ที่ไม่ได้สติ

“อืม..” เหมือนแกล้ง เรย์คาลัสที่หลับแล้วพลิกตัวมาหาเขา เสื้อคลุมนอนที่สวมไว้หลวมๆ เผยอออกให้เห็นผิวสีขาวราวน้ำนมราวกับจะยั่ว เซอร์เบอรอสที่ทนไม่ไหวขบกรามแน่น เขาบรรจงจูบลงที่ซอกคอขาวแผ่วเบา ก่อนจะกอดคนในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม

…

ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่พร้อมกับว่านอนทับของแข็งบางอย่างก่อนจะนึกได้ว่า นั่นคือเซอร์เบอรอสที่นอนอยู่ด้านข้าง

“เจ้าตื่นแล้วเหรอ ทำไมเจ้าไม่ปลุกข้า” ผมขยี้ตา เสื้อผ้าของผมดูหลุดลุ่ยแปลกๆ “ข้าเผลอทับเจ้าหรือเปล่า” เซอร์เบอรอสมองผมด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูกแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร ก่อนผมจะได้ยินเสียงโวยวายไปตามทางเดิน

“ตีข้าอีกสิขอรับเลดี้”

“ว้ายยย อะไรของเจ้าเนี่ย”

“ตีข้าอีกสิ ข้าชอบ แต่ต่อให้ตีข้าอีกข้าก็ไม่บอกว่าท่านเซอร์เบอรอสอยู่ที่ไหน”

“จ… เจ้า ไอ้โรคจิต” 

“ข้าชอบมากเวลาท่านตีข้า”

“บอกข้ามานะ! ว่าเขาอยู่ที่ไหน”

ผมที่งงงวยกับเสียงที่คุ้นเคยเลยเปิดประตูออกไปดู พบกับชาเลจที่กำลังเอาผ้าพันคอตีโมเบียสที่ดูชอบใจแปลกๆ อยู่ที่ทางเดิน

“อ้ะ ท่านเซอร์เบอรอส” ชาเลจเห็นเซอร์เบอรอสที่เดินตามผมออกจากมาจากห้องนอนก็ทำท่าดีใจ

“เลดี้มาก็ดีแล้ว” เซอร์เบอรอสในชุดนอนพูดกับชาเลจ “ข้าเองก็มีเรื่องต้องบอกเลดี้”

“ข้าจะบอกว่าข้ามีคนที่ชอบแล้ว ถ้าท่านมาเรื่องการหมั้นหมาย ข้าคงรับไว้ไม่ได้” เซอร์เบอรอสพูดพลางโอบเอวผมไว้

“ข...ข้าวิ่งตามท่านมาตั้งนาน ที่แท้ ท..ท่าน” ชาเลจทำหน้าตกใจสุดขีด “ท่านช…ชอบแบบนี้เหรอเนี่ย มิน่าล่ะ ไม่ว่าท่านไปงานเลี้ยงกี่งานก็ไม่เห็นท่านสนใจผู้หญิงคนไหน” แล้วชาเลจก็กรี๊ดลั่นแล้ววิ่งออกจากคฤหาสน์ผมไป

ผมหันไปมองเซอร์เบอรอสที่เดินกลับไปนอนโดยไม่คิดจะอธิบายอะไรกับผม ส่วนโมเบียสที่ทำสีหน้าแปลกเหมือนกับเขารู้อะไรบางอย่างถึงวิ่งไปขวางชาเลจไว้ในตอนแรก แต่เมื่อผมถามเขาก็เดินหนี

และผมเพิ่งสังเกตว่าผ้าปูตัวเองเลอะรอยเลือดเป็นสีแดง

นี่มันเกิดบ้าอะไรกันขึ้น