ดยุกน้อยแห่งเฮลดันไฮม์

ในนิยายนั้นกล่าวว่า “แอตลาส” ผู้นำตระกูลผู้ซึ่งเป็นพ่อของเรย์คาลัสนั้น ตามใจเรย์คาลัสจนเสียคน เพราะเขารู้สึกผิดต่อ “ริเวียเอลล่า” ภรรยาหลวงที่ด่วนจากไปด้วยโรคร้าย ดูจากรูปที่ติดบริเวณโถงของคฤหาสน์ มารดาของเรย์คาลัสเป็นผู้หญิงตัวเล็กมีผมสีเขียวเข้ม หน้าตาดูเศร้าสร้อยทุกข์ระทม

“เรย์คาลัส ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะโตขึ้นขนาดนี้ ข้าไปเล่าให้เพื่อนข้าทุกคนฟังเลยนะว่าลูกชายคนโตของข้าเป็นผู้มีจิตใจงดงาม แม้ว่าข้าจะพาลูกสาวนอกสมรสเข้ามาในคฤหาสน์ คิดว่าเจ้าจะอาละวาดยกใหญ่ แต่ผิดคาด กลับจัดเตรียมที่หลับที่นอนซื้อชุดอย่างดีให้เด็กคนนั้น

โอ้ ลูกชายของข้า ข้าซาบซึ้งใจเหลือเกิน ริเวียเอลล่า หากเจ้ามองอยู่จากบนสวรรค์นั้น ลูกชายของเราเติบโตแล้วนะ” ชายหนุ่มวัย 40 ต้นๆ รูปร่างสันทัดและไว้หนวดโง้ง กำลังพร่ำเพ้อพรรณากับฟากฟ้านอกหน้าต่าง แต่ก็เพ้อให้ผมในร่างเรย์คาลัสที่งงเป็นไก่ตาแตกได้ฟังด้วย

จากที่ผมอ่านนิยาย แอตลาสเป็นพ่อแม่ประเภท ลูกฉันเป็นคนดี อยู่นิดหน่อย

แม้เรย์คาลัสในนิยายจะทำตระกูลล่มสลาย ก็ไม่มีฉากท่านพ่อด่าเขาสักคำ มีแต่ฉากเสียใจที่ไม่อบรมสั่งสอนเขาให้ดีเท่าที่ควร

ต้องขอบใจนายนะ เรย์คาลัสตัวจริง

จากนี้ท่านพ่อของนายก็ไม่ต้องหนักใจแล้ว

“ข้าอายุ 15 ปีแล้วนะขอรับ ท่านพ่อ น้องสาวเพียงคนเดียวผม เอ๊ย ข้าดูแลได้ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง” ผมพูดพลางยิ้มทำเอาแอตลาสยิ่งซึ้งจนน้ำตาไหล

“ไอ้ลูกพ่อ ข้าดีใจเหลือเกินที่เจ้าโตขึ้น” พูดพลางโผเข้ามากอดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

“แอ่ก ใจเย็นๆ ครับท่านพ่อ”

…

ลึกๆ แล้ว ถึงผมจะดูแลตัวเองและรวิผ่านความลำบาก จนรอดปลอดภัยมาได้ แต่ผมก็โหยหาคำปลอบโยนอยู่เหมือนกัน หากพ่อกับแม่ผมไม่ด่วนจากไป ผมคงได้รับคำชม ได้รับคำถามว่าเหนื่อยไหม ได้รับคำตอบเมื่อถามว่าผมทำได้ดีหรือเปล่า การมีพ่ออย่างแอตลาส ผมคงได้รับสิ่งที่โหยหาสินะ

…

“คือแบบนี้นะลูก เห็นเจ้าทำได้ดีพ่อเลยมีเรื่องให้ช่วย” แอตลาสเอ่ยขณะที่ผมกำลังน้ำตาซึม จากนี้ผมจะยอมรับความจริงและใช้ชีวิตเป็นเรย์คาลัสให้ดีที่สุด

“คือว่าพ่อมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง… ที่จะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่เชิง คือท่านดยุกแห่งเฮลดันไฮม์น่ะ เจ้ารู้จักใช่ไหม”

อ๋อ ก็ต้องรู้จักสิ

เขาคือพ่อของตัวร้าย คนนั้น นี่นา

“เขามีลูกชายคนเดียว เกิดมาโดดเดี่ยวคงเหงายิ่งนัก พ่อว่าจะชวนเขามาเล่นที่คฤหาสน์ดู เหล่าชนชั้นสูงหากไม่จับคู่กันเอง ก็แบ่งฝักแบ่งฝ่าย คงไม่มีเพื่อนเล่นที่จริงใจเท่าใดนัก ให้เขามาเล่นกับพวกลูกน่าจะดีนะ เรย์ เจ้าเองถึงร่างกายจะไม่แข็งแรงก็ควรมีสังคมเอาไว้บ้าง” แอตลาสพูด

“เอ่อ ลูกชายคนที่ว่า คงไม่ใช่ เซอร์เบอรอสใช่ไหมครับ” ผมเหงื่อแตกพลั่ก

ก็เซอร์เบอรอสที่ว่านั่นน่ะคือ คนที่ฆ่าเรย์คาลัสในนิยาย

คนที่ผลักเรย์คาลัสที่ผีพนันเข้าสิงตกคูน้ำตายไม่ให้เป็นพิษเป็นภัยต่อนางเอก ตัวร้ายหมาบ้า เซอร์เบอรอส

“เจ้ารู้จักอยู่แล้วเหรอ ดีเลย ที่พ่อพูดถึงก็คือท่านดยุกน้อยแห่งเฮลดันไฮม์ เซอร์เบอรอส เฮลดันไฮม์ คนนั้นนั่นล่ะ”

…

คุณเคยจินตนาการไหม หากคุณได้พบคนที่รู้ว่าอนาคตจะมาฆ่าตัวเอง คุณจะทำอย่างไร?

ผมนึกภาพตัวเองเป็นผีตายโหงเฝ้าคูน้ำในโลกแฟนตาซีแล้วก็อนาถใจ เพิ่งตายมาเกิดแป็ปเดียวตายอีกคงไม่ไหว ผมเลยนั่งลองคิดวิธีแก้ปัญหา

1.ชิงฆ่าก่อนเลย

2.สร้างเหตุผลที่ทำให้เขาฆ่าเราไม่ได้

3.หาหนทางป้องกันตัว

ผมตัดข้อ 1 ออก ก่อนตายแค่ผมจะตบยุงยังต้องคิด จนเพื่อนๆ ที่บาร์โฮสเรียกผมว่าพ่อพระ เพราะผมไม่ชอบทำร้ายทั้งคนและสัตว์ ต่อให้มาเกิดในโลกแฟนตาซีแล้วก็ตาม การจับดยุกน้อยกดน้ำหรือวางยาพิษเป็นอะไรที่โหดร้ายเกินไปสำหรับผม ถึงการวางยาพิษจะใช้ไม่ได้ผลกับคนตระกูลเฮลดันไฮม์ก็เถอะ

ข้อ 2 ยังคิดไม่ออก ผ่านก่อน

ข้อ 3 หาหนทางป้องกันตัว อันนี้อาจจะเป็นไปได้บ้าง เพราะจากการได้อ่านต้นฉบับ ทำให้ผมรู้จักสิ่งต่างๆ ในโลกแฟนตาซีนี้ที่อาจช่วยได้

…

แต่ก่อนอื่นผมต้องมาเผชิญหน้ากับมัจจุราชตัวจิ๋วสูงประมาณ 135 ซม. ที่อาจจะมาคร่าชีวิตผมในวันข้างหน้า แม้ว่าผมจะพยายามหลบเลี่ยง ท่านดยุกกับท่านพ่อก็พามาจนได้ แล้วพวกเขาก็หลบไปคุยกันสองคนที่ห้องหนึ่งในคฤหาสน์ ในขณะที่ปล่อยตัวร้ายตัวน้อยไว้กับผมและมารีน

เซอร์เบอรอสดยุกน้อยที่ว่าคือเด็กชายผู้หล่อเหลาแก้มป่องเหมือนซาลาเปาอายุ 13 ปี ผู้มีดวงตาสีทับทิมที่ดูดื้อรั้นและปากกระจับดูน่าเอ็นดูพร้อมกับฟันเขี้ยวเล็กๆ ผมสีดำสนิทที่ขับผิวให้ดูผ่องขึ้นอีก เขาอยู่ในชุดสีดำขลิบทองดูหรูหรา จนตอนแรกที่ผมเห็นเขาผมคิดว่า หล่อขนาดนี้แต่ไม่ใช่พระเอกได้ไง

แต่นั่นเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอก เหมือนที่เขาว่ากันว่าอย่าตัดสินหนังสือที่หน้าปก

“ท.. ท่านพี่เรย์” มารีนหันมามองผมด้วยสีหน้าหวั่นๆ “แบบนั้นจะไม่เป็นไรเหรอคะ” พูดพลางชี้ไปที่เหตุการณ์เบื้องหน้า

“เป็นสิ เฮ้อ” ผมถอนใจมองเซอร์เบอรอส ดยุกน้อยที่สนุกกับการเอาดาบไม้ฟันรูปปั้นในคฤหาสน์ของผมให้แตก ต่อจากนั้นก็วิ่งวุ่นพยายามปาของขึ้นไปบนแชนเดอร์เลียท่ามกลางเหล่าสาวเมดที่ร้องกรี๊ดกร๊าด

“เป็นเด็กแรงเยอะนี่ดีจังเลยนะ” ผมพูดออกไปแบบนั้นแต่ด่าในใจว่าไอ้เด็กเปรต ไอ้ลูกพ่อแม่ไม่สั่งสอน เปลี่ยนใจเลือกแผนกดน้ำดีไหม มิน่าล่ะมารีนในนิยายถึงเกลียดเจ้าเด็กนี่ ใครจะชอบมันก่อน นิสัยแบบนี้ ต่อให้ตอนเด็กจะหน้าตาดีก็เถอะ

แต่ตอนโตตามนิยายบรรยายว่าจะสูงใหญ่น่ากลัวเต็มไปด้วยบาดแผลหรืออะไรสักอย่าง

“ท่านดยุกน้อยหยุดเถอะครับ เดี๋ยวของหล่นลงมาใส่จะบาดเจ็บ” ผมพยายามปั้นหน้ายิ้ม ทั้งที่ใจคุกรุ่นเดือดปุดอยากซัดหน้าไอ้เด็กนี่

“เจ้ากล้าห้ามข้าเหรอ เจ้ารู้ไหมว่าพ่อข้าเป็นใคร” เซอร์เบอรอสหันมามองผมกับยิ้มร้ายไม่สมเป็นเด็ก ใบหน้าหล่อเหลาก็จริงแต่นี่มันปีศาจน้อยชัดๆ ตัวเองไม่รู้เหรอว่าพ่อตัวเองเป็นใครถามมาได้

“ก็เพราะรู้ถึงให้ท่านหยุดไง ท่านดยุกน้อย ถ้าท่านบาดเจ็บพวกเราจะเอาหัวไว้ที่ไหน”

“นั่นสินะ ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน” เซอร์เบอรอสพูดพลางปาลูกแก้วไปที่แชนเดอร์เลียจนหลอดไฟแตกโพละท่ามกลางเสียงกรี๊ดของเหล่าเมดอีกระลอก แล้ววิ่งมาใกล้ๆ ผมกับมารีนที่กำมือผมแน่น

“เจ้าหัวเหมือนสาหร่ายเลยนะ” พูดกับผมแล้วหันไปที่มารีน “ส่วนยัยนี่ ยัยหัวสายไหม” พูดพลางดึงผมเปียของมารีนจนเด็กหญิงร้องไห้ออกมา

“หยุดนะ” ผมแกะดึงผมเปียออกจากมือเซอร์เบอรอส “นางเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้ถ้าท่านดึงแบบนั้นนางจะเจ็บ”

“เจ้า กล้าดียังไงมาสั่งให้ข้าหยุด” เซอร์เบอรอสหน้าเสีย

“เจ้าหยุดข้าไม่ได้หรอก” พูดพลางเปลี่ยนมาดึงผมของผมอย่างแรง แต่ด้วยเพราะผมของผมที่ผูกเป็นหางม้าลวกๆ นั้นสั้นกว่าของเปียของมารีนทำให้ลื่นหลุดจากมือและไม่เจ็บมากนัก

“เหอะ” เซอร์เบอรอสทำหน้าไม่พอใจ และเหมือนกำลังคิดจะทำอะไรสักอย่างเพื่อแกล้งผม

“เซอร์เบอรอส ถึงเวลากลับแล้ว” เสียงทุ้มต่ำดยุกตะโกนเรียกมาทางบันไดช่วยผมไว้

“ฝากไว้ก่อนเถอะ” เซอร์เบอรอสลุกขึ้นมาแลบลิ้นใส่พวกผมสองพี่น้อง แล้วก็วิ่งกลับไป

.

.

.

.

.

.

“ข้าดีใจที่ข้าได้เป็นน้องท่านพี่” มารีนร้องไห้งอแงในวันหนึ่งขณะผมกำลังอ่านนิทานให้เธอฟัง เพราะห้องกว้างเกินไปทำให้มารีนหลับเองได้ยาก ส่วนผมที่ไม่มีอะไรทำในโลกแฟนตาซีที่ไม่มีเกมส์ให้เล่น ก็เลยมาอ่านนิทานให้เธอฟัง ที่แปลกมากก็คือความรู้ภาษาของเรย์คาลัสได้ถูกส่งทอดมายังผมด้วย รวมถึงความทรงจำบางส่วน แต่จะเหมือนกับเราดูหนังผ่านฟิลเตอร์เบลอๆ เล็กน้อย

“ท่านแม่บอกว่า ข้าเป็นลูกนอกสมรสทำให้ทุกคนในบ้านนี้เกลียดข้า ไม่ยอมรับข้า” มารีนเล่า “แต่เมื่อท่านแม่จากไปข้าไม่มีทางเลือก ต้องมาที่นี่ …ข้ากลัวมาก”

“ข้าดีใจมากค่ะ…ที่ท่านพี่ไม่เกลียดข้า” พูดพลางน้ำตาร่วงเผาะๆ

ผมเช็ดน้ำตาให้เธอ ถ้าผมเป็นเรย์คาลัสตัวจริงผมอาจจะเกลียด เพราะการที่พ่อของเรย์คาลัสมีแม่ของมารีนทำให้แม่ของเรย์คาลัสตรอมใจตาย แต่ผมไม่ใช่เรย์คาลัส และเด็กคนนี้น่าสงสารออก

“ไม่เป็นไรแล้วนะ จากนี้พี่จะดูแลน้องเองอย่างดีเท่าชีวิตพี่เลย” เพื่อไม่ให้ผมตายอีกรอบ

“แต่ว่าข้ากลัวท่านดยุกน้อยมากเลยค่ะ” มารีนพูดถึงเซอร์เบอรอสขึ้นมา ช่วงนี้เซอร์เบอรอสไม่รู้ติดใจอะไร เขาชอบมาเล่นที่คฤหาสน์นี้มากๆ ทำเอาข้าวของที่ต้องซ่อมต้องซื้อมีมากมายก่ายกอง แต่ดูเหมือนแอตลาสกับท่านดยุกจะตกลงกันได้ในเรื่องนี้

“โอ้ลูกรัก ข้าเข้าใจว่าเจ้ารู้สึกลำบาก” ท่านพ่อที่ไม่ค่อยอยู่บ้านเอ่ยด้วยสีหน้าปั้นยาก “แต่พ่อเชื่อว่าหากเจ้าดูแลดยุกน้อยที่น่าสงสาร ครอบครัวเราต้องได้พบสิ่งดีๆ เป็นแน่”

‘น่าสงสารกี่โมง แล้วพ่อไม่สงสารผมกับเมดคฤหาสน์ที่ต้องเก็บเศษของแตกบ้างเหรอ แล้วสิ่งดีๆ ที่ว่าคืออะไร พ่อรับเงินเขามาเท่าไหร่กันแน่’ ผมหงุดหงิดจนต้องไปนั่งถอนหญ้ากับคนสวน เพื่อระบายอารมณ์ จนหน้ามืดต้องให้คนหามเข้ามา

ถึงตอนนี้ผมจะกลายเป็นคุณชายที่นอนดื่มไวน์โปรยเงินเล่นทั้งวันก็ไม่มีใครว่า แต่ผมรู้สึกผิดที่ว่างจนเกินไปอยู่ดี เพราะความเคยชินจากการใช้ชีวิตที่ผ่านมาทำให้ผมกลายเป็นคนที่อยู่ว่างๆ ไม่ได้

เป็นเรื่องแปลกอยู่เหมือนกันที่ท่านแอตลาสตามใจผมทุกอย่างแต่เรื่องนี้กลับขอร้องให้ผมช่วยสนิทกับเซอร์เบอรอส ในขณะที่ผมนั้น ถ้ามีกูเกิ้ลผมคงเสิร์ช วิธีกำจัดเด็กเปรตใกล้ฉัน

ช่วงนี้นอกจากขยันทำของแตกแล้ว ไอ้ท่านดยุกน้อยยังมีงานอดิเรกใหม่ เที่ยวไล่ยิงสัตว์เล็กสัตว์น้อยในคฤหาสน์ด้วยธนู กระรอก กบ นกเอยกระต่ายเอยกระเจิงไปหมด และเวลาผมพยายามอย่างจริงจังเพื่อห้ามไม่ให้เขาทำลายข้าวของเขาก็จะบอกว่า

“ใครก็ห้ามข้าไม่ได้หรอก เจ้าหัวสาหร่าย” แล้วแลบลิ้นใส่ผม

ไอ้เด็กเปรต! ท่านดยุกเก็บไอ้เด็กนี่กลับไปที

…

แล้ววันหนึ่งก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้

วันนั้นเป็นวันที่ดยุกน้อยเซอร์เบอรอสมาเล่นที่คฤหาสน์ของผมตามปกติ แต่ในตอนเย็นนั้นเขาก็หายตัวไปเฉยๆ ทุกคนวิ่งวุ่นอลหม่านตามหากัน

“ท่านดยุกน้อยขอรับ ท่านอยู่ที่ไหนเหรอขอรับ” บรรดาข้ารับใช้ของดยุก กับคนในคฤหาสน์ของผมวิ่งวุ่นไปทั่ว แต่ด้วยความที่คฤหาสน์นี้น่ะมันกว้างมากๆ แค่โซนคฤหาสน์หลักก็น่าจะประมาณ 5-6 ไร่ ไม่นับป่าด้านหลังที่ผมไม่แน่ใจว่ามันกว้างแค่ไหน อีกทั้งยังมีเรือนเล็กเรือนน้อยสำหรับเป็นที่พักคนงานอีก จึงหาได้ยากมากว่าไปอยู่ที่ไหน ตระกูลดยุกก็วิ่งวุ่นเกณฑ์คนมาช่วยกันหาเพิ่ม แต่ล่วงเข้ายามดึกแล้วกลับยังหาไม่เห็น

“ท่านพี่คะ พวกเราก็ไปช่วยหาด้วยดีไหมคะ” มารีนพูดขึ้น

“คนมาช่วยหาตั้งเยอะยังไงก็เจออยู่แล้ว เราจะไปช่วยตามหาเด็กเปรตแบบนั้นทำไม มารีนเจ้าก็ใจดีเสมอเลยนะ” เพราะเป็นนางเอกเหรอเลยทำให้ใจดีแบบนี้

มีเพียงเด็กหญิงคนเดียวที่ตั้งใจหาท่านดยุกน้อยจากใจจริง

จู่ๆ อักษรในนิยายก็เด้งขึ้นในหัวผม คำบรรยายถึงมารีน นางเอกเป็นคนเดียวที่ตั้งใจตามหาเซอร์เบอรอสที่หายไป แม้ว่าจะไม่ชอบเขาก็ตาม สิ่งที่มารีนพูดขึ้นทำให้ผมเพิ่งคิดได้….

“เชี่ย นี่มันเหตุการณ์ในนิยายนี่หว่า” ผมเผลอสบถออกมา ‘ทำไมนึกไม่ถึงนะ’

“ขอบคุณนะมารีน” ผมขอบคุณมารีน เด็กหญิงเบิกตากว้างทำหน้างงๆ ว่าขอบคุณเรื่องอะไร ก่อนผมจะรีบวิ่งออกจากบ้านไปจนเกือบลืมตะเกียง

เหตุการณ์นี้คือจุดเริ่มต้นของเรื่องบ้าๆ อีกเรื่องของชีวิตมารีนในต้นฉบับ นั่นก็คือเธอไปช่วยไอ้เด็กนี่ เอ่อ ผมหมายถึงเซอร์เบอรอสน่ะ การช่วยเพียงครั้งเดียวทำให้หมอนั่นวุ่นวายกับเธอจากนั้นเป็นต้นมา ด้วยความที่เธอเป็นเด็กดีแบบนี้แหละ ถึงแม้จะไม่ชอบแต่เธอก็ยังไปช่วยค้นหา ซึ่งตามเนื้อเรื่องฉบับเดิม มารีนเธอโดนเรย์คาลัสและเหล่าคนในคฤหาสน์แกล้งอย่างหนัก เธอเลยชอบไปเล่นหลังคฤหาสน์ ซึ่งตรงนั้นจะมีก้อนหินก้อนใหญ่อยู่ก้อนหนึ่ง รุ่งเช้าเธอจึงไปหาที่นั่นและพบกับเซอร์เบอรอส และทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนี้ในนิยายกลายเป็นนางเอกกับตัวร้ายไป

เพราะงั้นผมต้องหยุดมันเดี๋ยวนี้ ก่อนชีวิตเธอจะชิ*หาย

ผมเรียกพ่อบ้านและอีกคน 2-3 คนให้ไปด้วยแล้วช่วยกันเอาไฟส่องด้านหลังคฤหาสน์

เวรละ หินโคตรเยอะ

ในนิยายนั้นบรรยายว่าเป็นก้อนหินขนาดใหญ่ ผมหาอยู่ไม่นานก็พบหิน และโพรงไม้หลังหินที่ว่าตอนแรกผมคิดว่าเป็นแค่โพรงธรรมดาที่กระต่ายไปทำรัง แต่ของจริงใหญ่เกินโพรงกระต่ายไปมาก หรืออาจจะเป็นรังมอนสเตอร์

“อ๊ากกกกกกกก” ผมลื่นไถลลงไปในโพรงที่ว่านั่นเหมือนเล่นสไลเดอร์ลงไปจนกลิ้งไปถึงด้านล่าง โพรงนั่นลึกประมาณ 4-5 เมตรได้แต่มันคดเคี้ยวเล็กน้อยเหมือนสไลเดอร์ในสวนน้ำ ที่ขรุขระกว่า เมื่อผมลงไปถึงข้างล่างพร้อมตะเกียง ก็พบกับเซอร์เบอรอสที่นั่งหลับตาตัวสั่นอยู่ในสุดทาง

“เฮ้” อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือกลืมตาขึ้นมา

“จ..เจ้า” เซอร์เบอรอสเอ่ยขึ้น ดวงตาสีแดงดูมีน้ำตาปริ่มๆ เหมือนเพิ่งร้องไห้มา

“ท่านดยุกน้อยสภาพดูไม่จืดเลยนะขอครับ” ผมแอบล้อเขาที่ทำตาขวางใส่ผม

“เฮ้ย ด้านบน ขอเชือกหน่อย” ไม่นานเชือกเส้นใหญ่ก็หย่อนลงมา ผมผูกกับเอวตัวเอง พันไปพันมาหลายทบ ผูกเงื่อนให้แข็งแรง และตรงเข้าไปอุ้มเซอร์เบอรอสขึ้น แม้ว่าการอุ้มคนด้วยร่างกายที่อ่อนแอของผมจะทำให้ร่างเหมือนหลุดเป็นชิ้นๆ โชคดีว่าเซอร์เบอรอสยังตัวเล็กอยู่ ส่วนร่างของผม หมายถึงร่างของเรย์คาลัสอยู่ในช่วงยืดตัวของวัยรุ่น ผมเลยพออุ้มเขาขึ้นมาได้

“ดึงพวกเราขึ้นไปที” ผมตะโกน ดินตรงนั้นเป็นสภาพเละๆ เพราะก่อนหน้านี้มีฝนตกไม่แปลกที่เซอร์เบอรอสจะขึ้นเองไม่ได้ จะเรียกใครก็แทบไม่ได้ยินเพราะโพรงค่อนข้างลึกถ้าไม่อยู่บริเวณปากโพรงพอดีแบบที่ทำอยู่ขณะนี้เสียงคงหลุดรอดออกไปได้ยาก ไม่นานผมที่มีเชือกมัดเอวก็ปีนอย่างทุลักทุเลขึ้นไปถึงพื้นดินหลังคฤหาสน์ คนของท่านดยุกต่างมารุมล้อมพวกเราไว้

“ท่านดยุกน้อยเลอะโคลนไปทั้งตัวเลย นี่ก็ดึกแล้ว ข้าว่าพวกท่านค้างที่นี่ก่อนเถอะ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว ค่อยกลับกัน” ผมพูดพลางกัดฟันเพราะเจ็บเอวกับชายโครงไปหมดเพราะถูกเชือกรัด แถมตัวเองก็เลอะไปด้วยโคลน

ที่นี่มีห้องว่างเยอะ และมีที่พักรับรองแขกเป็นเรือนเล็กเรือนน้อยนอกคฤหาสน์อีกจึงไม่เป็นปัญหาที่จะให้คนของดยุกที่มาช่วยค้นหาพักได้ ส่วนท่านดยุกเหมือนจะโกรธที่เซอร์เบอรอสซนจนทำให้ทุกคนวุ่นวาย เมื่อหาเจอเลยหันหลังให้ไม่ได้พูดอะไรกับลูกชายเลยแม้แต่คำเดียว

ผมมองเซอร์เบอรอสที่มองตามหลังท่านดยุกไป ก่อนภาพตรงหน้าจะดับวูบไป

เป็นลมอีกแล้ว

โธ่ ไอ้ร่างกายพรรค์นี้

…

“ท่านพี่เรย์ ท่านพี่เรย์” เสียงมารีนกำลังเรียกพร้อมจับมือข้างซ้ายของผม แถมยังมีอีกเสียงหนึ่งด้วย มีอีกมือนึงที่จับมือขวาของผม

“ท่านพี่เรย์ ท่านฟื้นแล้ว” เป็นเซอร์เบอรอสที่จับมือขวาของผม เขาพูดพลางยิ้ม ดวงตาสีแดงแวววับนั้นยิ้มตามทำให้เขาเหมือนเทวทูตตัวน้อยๆ ที่นิสัยจริงเป็นปีศาจน้อยมากกว่า ว่าแต่ เขาเรียกผมว่าอะไรนะ

“ท่านพี่เรย์ ท่านรู้สึกเป็นยังไงบ้าง” ท่านพี่เรย์? มึงใคร กูช่วยเด็กขึ้นมาผิดคนหรือเปล่า?

เด็กเปรตเรียกผมว่าท่านพี่ พรุ่งนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตก?

ผมทำหน้าเหวอแดกมองเซอร์เบอรอส เด็กนั่นยังคงจับมือผม “ขอบคุณนะ ที่ช่วยข้าเอาไว้”

นั่นโพรงเปลี่ยนนิสัยเหรออยู่ๆ ก็เป็นเด็กดีมีมารยาท ผิดกับก่อนหน้านี้คนละคน เฮ้อ นี่ผมฝันอยู่หรือเปล่า?