ถ้าข้าตายท่านจะเสียใจหรือเปล่า

ช่วงนี้เซอร์เบอรอสทำตัวแปลกมาก ผมหมายถึงปกติเขาก็แปลกอยู่แล้ว แหงอยู่แล้วถ้าเขาปกติคงไม่เป็นตัวร้ายที่ลักพาตัวนางเอกไปขัง แต่ตอนนี้คือแปลกในแปลกอีกที

“ท่านพี่เรย์ ข้าไปกับท่านได้ไหม” เขาเข้ามาอ้อนผมเหมือนลูกหมา ถึงบางทีสายตาที่เขามองผมก็ทำให้รู้สึกขนลุกนิดหน่อย แต่ผมไม่ได้ใส่ใจ ไม่เกิดเรื่องวุ่นวายกับมารีนก็พอแล้ว

“เอ่อ เจ้าจะไปจริงเหรอ ข้าจะไปซื้อของใช้เด็กผู้หญิงกับมารีนนะ”

“...” เขาหันไปทำหน้ารำคาญใส่มารีนที่วิ่งมาหลบหลังผม ถึงเป็นแบบนั้นเขาก็ตามไปจนได้ แถมยังดูมีความสุขแปลกๆ อีก ยิ้มจนดวงตาสีแดงที่เหมือนมีทับทิมลุกโชนอยู่ในตา รับกับเขี้ยวเล็กน่ารักนั่น

ผมเห็นสร้อยที่มีจี้ทับทิมที่สีเหมือนนัยน์ตาของเขาระหว่างเลือกของให้มารีนเลยซื้อให้เซอร์เบอรอส

“ข้าคิดว่าท่านคงมีเยอะแล้ว แต่อันนี้มันเหมือนสีตาของท่านดยุกน้อยเลย” สีหน้าเขาตอนที่ได้รับสร้อยดูดีใจเหมือนเป็นสิ่งของที่ไม่เคยได้รับ ทั้งที่ตระกูลดยุกน่าจะเต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าแท้ๆ

…

…

หลังจากนั้น ดยุกน้อยก็มาที่คฤหาสน์ผมบ่อยๆ แต่ไม่ได้มาทำลายข้าวของเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่เขามาให้ผมรับหน้าที่บุรุษพยาบาล โชคดีว่าผมค่อนข้างชินกับการทำแผลเพราะการโดนซ้อมช่วงไปรับจ็อบทวงหนี้

“ท่านพี่เรย์ ทำแผลให้ข้าหน่อย” เด็กเปรตนี่เหมือนมีงานอดิเรกใหม่ในการเจ็บตัว และเวลาผมพันแผลให้ เขาจะนั่งนิ่งๆ ยิ้มจนเห็นเขี้ยวให้ผม แต่แผลที่เขามีเริ่มแปลกขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะแผลที่แขนนี่ ตำแหน่งของแผลเหมือนกับโดนมีดแทง แต่ถ้าเป็นคนอื่นแทง องศามันไม่น่าเป็นแบบนี้…

“แล้วดยุกน้อยอย่างเจ้าไปโดนอะไรนักหนามันถึงได้เป็น…แผลแบบนี้”

แล้วผมก็นึกออก หรือว่าไอ้ลูกหมานี่มัน

“เฮ้ย เซอร์เบอรอส” ผมโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ช่างมันแล้วอีกฝ่ายจะเป็นดยุกก็ไม่สนละ “เห็นคนอื่นเป็นห่วงสนุกมากเหรอ” แล้วเจ้าอุตส่าห์มีร่างกายที่ดีกว่าข้าเป็นร้อยเท่า

คนอย่างผมที่ทำอะไรไม่ได้มัวแต่พะวงเรื่องร่างกายตัวเอง

แต่คนที่แข็งแรงอย่างเขากลับทำร้ายตัวเอง

นี่มันน่าโมโหสุดๆ

“หมายถึงอะไร” เขาทำเป็นไม่รู้เรื่องแต่ทำหน้าเหมือนโดนจับได้แล้วเหรอ ว้าแย่จัง

“ทำร้ายตัวเองทำไม” ผมถามเสียงเย็น

“ข…” เขาอึกอักไม่พูด ผมเลยปาผ้าพันแผลใส่เขา นี่มันน่าโมโหชิ*หาย

“ข้าไม่น่าเป็นห่วงเจ้าเลย คนอย่างเจ้าห่วงไปก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่า” ผมจะเดินออกจากห้องไปแต่เซอร์เบอรอสดึงแขนไว้ “ข้าจะไม่ทำแผลให้เจ้าอีก”

“ท่านพี่เรย์ไปไม่ได้”

“ทำไมจะไปไม่ได้” ผมพยายามดึงมือกลับ “ปล่อยข้า”

แต่เออ ไปไม่ได้จริง เซอร์เบอรอสที่แม้จะเด็กกว่าแต่เขาแข็งแรงมาก

“ปล่อย” ผมพยายามดึงมือออกแต่ไม่เป็นผล ร่างกายของผมปวกเปียกยิ่งกว่าผัก แม้ว่าผมอยากจะซัดหน้าเขามากแค่ไหนแต่น่าจะแพ้มากกว่าชนะ

ค้างอยู่ท่านั้นประมาณ 5 นาทีก่อนเซอร์เบอรอสจะพูดออกมา

“คือ…ข้าแค่อยากเห็นท่านเป็นห่วงข้า” เซอร์เบอรอสตอบมาในขณะที่สีหน้าเขาดูสับสน “ไม่มีใครเป็นห่วงข้ามาก่อนเลย”

ผมถอนใจแล้วนั่งลง จริงๆ อยากต่อยแต่ท่องไว้เราสู้ไม่ได้

“ข้าก็เป็นห่วงเจ้าอยู่แล้ว ถ้ามีคนมาทำร้ายข้า เจ้าจะเป็นห่วงข้าไหมล่ะ” อาจจะไม่ห่วงก็ได้นะ แต่ตอนนั้นผมพูดด้วยความโมโหเลยนึกอะไรไม่ออก

“ข้าคงอยากแล่เนื้อมันเป็นชิ้นๆ แล้วค่อยฆ่าให้ตาย” เซอร์เบอรอสตอบทันควันไม่มีลังเล ทำเอาผมเสียวสันหลัง ไม่ต้องสมเป็นตัวร้ายขนาดนั้นก็ได้เจ้ายังเด็กอยู่เลยนะ

ผมพยายามทำความเข้าใจเซอร์เบอรอสแม้จะยังหัวร้อนอยู่ นี่อาจเป็นเพราะความสัมพันธ์กับครอบครัวเขาไม่ค่อยดีหรือเปล่า ดูจากวันที่ผมช่วยเขา ท่านดยุกก็ไม่พูดอะไรสักคำ เลยทำให้เขาอยากให้คนเป็นห่วง

“นั่นแหละ ข้าก็ไม่อยากให้ใครหรืออะไร มาทำอันตรายเจ้าเหมือนกัน รวมถึงตัวเจ้าเองด้วย ข้าไม่ชอบ” ผมเอาผ้ามาพันแผลให้เขาอีกครั้ง

“อย่าทำอีกนะ ถ้าเจ้าอยากให้มีใครสักคนเป็นห่วง ข้าก็จะเป็นห่วงเจ้าให้” มีบางอย่างในดวงตาเขาที่ไหววูบไปมา เหมือนกับเปลวไฟ

“ก็ได้” เซอร์เบอรอสพยักหน้าอย่างว่าง่ายน่าเอ็นดูจนผมเผลอ…

“ดีมากเด็กดี” ผมลูบหัวเขาเบาๆ ทำเอาเขาทำหน้าตกใจ ผมเองก็ตกใจเหมือนกัน ถ้าเขาฟ้องท่านดยุกผมจะโดนเอาไปขังข้อหาหมิ่นตระกูลดยุกไหม แย่ละ…

…

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ผมรู้สึกเหมือนเมื่อวานเซอร์เบอรอสกับมารีนยังมาดึงแขนผมร้องไห้งอแง มารีนบอกว่าอย่ามาแย่งพี่ชายข้านะ ส่วนเซอร์เบอรอสก็บอกว่าเขาเป็นของข้าด้วย แล้วก็แข่งกันดึง เล่นเอาผมหัวจะปวด

แต่ตอนนี้ทั้งสองคนโตขึ้นแล้ว เพราะเวลาได้ผ่านถึงไป 5 ปี

“ท่านพี่เรย์” ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อมีสัมผัสมาคลอเคลียที่คอ นิ้วยาวลูบไปตามลำคอของผม

“เฮ้ย” ผมเกือบศอกใส่เขาแล้ว แต่ยั้งไว้ทัน เซอร์เบอรอสเติบโตเป็นเด็กหนุ่มที่หล่อเหลาจนไม่อาจละสายตา แต่นิสัยยังคงประหลาดเหมือนเดิมแล้วก็ชอบแกล้งให้ผมตกใจ ส่วนผมที่ร่างกายอ่อนแอเหมือนเดิม วันนี้กำลังท้าทายระบบด้วยการมาเฝ้าคนขุดบ่อเลี้ยงปลากลางแดดเที่ยง

โชคดีว่าไม่ใช่แดดประเทศไทยนะ ไม่งั้นร่างกายที่แสนปวกเปียกของผมอาจจะฮีตสโตรกไปเลยก็ได้

“ท่านดยุกน้อยว่างมานั่งแกล้งข้าหรือไง ไม่ต้องเรียนวิชาดาบเหรอ” เซอร์เบอรอสเอาคางวางบนไหล่ผม ตอนนี้เราสูงเท่าๆ กันแล้ว ช่วงนี้เขาต้องเรียนฟันดาบทุกวันเพราะต้องเตรียมตัวไปสงคราม

“ข้าบอกให้เรียกชื่อข้า” แล้วช่วงนี้เด็กนี่เป็นอะไรเกี่ยวกับการเรียกชื่อก็ไม่รู้ เขาอยากให้เรียกชื่อเขาห้วนๆ แต่ถ้าขืนผมทำแบบนั้นแล้วชินไปเรียกเขาสุ่มสี่สุมห้า ท่านดยุกคงมองผมตาเขียว

“เซอร์เบอรอส วันนี้เจ้าว่างเหรอ” พอใจรึยัง

“ข้าโดดเรียนมาหาท่านพี่เรย์ไง” เซอร์เบอรอสเอ่ย “อีกไม่กี่เดือนข้าก็ต้องไปแล้ว” เขาพูดถึงการที่เขาต้องไปร่วมสงครามเพราะเป็นทายาทดยุก ทั้งสามัญชนและชนนั้นสูงบางส่วนจะโดนเกณฑ์ไปรบในสงครามกับอาณาจักรฟิวริส ซึ่งทายาทตระกูลเฮลดันไฮม์ที่มีแข็งแกร่งเป็นพิเศษย่อมต้องไปด้วย

“ถ้าข้าตายท่านพี่จะเสียใจหรือเปล่า” เขาถามเสียงอ้อนด้วยหน้าหล่อๆ แต่แอบทำให้ผมนึกถึงหมาหูตก

“เจ้าไม่ตายหรอก” ผมพูดพลางดูคนงานหลายคนที่กำลังขุดบ่อไม่ใหญ่มากนักประมาณเตียงคิงไซส์ต่อกันสองเตียง ผมทำแค่พอให้เลี้ยงปลาน้ำจืดได้

เซอร์เบอรอสจะไม่ตายแถมยังชนะกลับมาได้ความดีความชอบจนได้เป็นคนสนิทของรัชทายาท ตามนิยายน่ะนะ

แต่ว่า…ตามนิยายเขาจะสูญเสียประสาทการรับรส เพราะดื่มน้ำจากแม่น้ำพิษ

เฮ้ย นั่นน่ะมันน่าสงสารออก คนเห็นแก่กินอย่างผมเลยอดไม่ได้ต้องบอกเขา

“แต่เจ้าต้องห้ามดื่มน้ำพิษในแม่น้ำสีแดงในป่าน้ำแข็งเป็นอันขาด ถ้ากระหายน้ำให้กินน้ำแข็งในป่าน้ำแข็งแทน” ผมพูดเจาะจงไปไหมนะ เซอร์เบอรอสเลิกคิ้วมอง ใบหน้าคมคายมองผมด้วยความสงสัย

“ข้าอ่านเจอน่ะ สภาพภูมิอากาศบริเวณชายแดนอาณาจักรฟิวริส มีส่วนหนึ่งที่เป็นป่าน้ำแข็ง เจ้าอาจจะได้ไปบริเวณนั้นก็ได้” ผมรีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ระหว่างกำลังอุ้มหินก้อนใหญ่มาตกแต่งปากบ่อจนเซอร์เบอรอสต้องมาช่วยเพราะกลัวว่าผมจะเป็นลมไปอีก

ในที่สุดบ่อปลาน้ำจืดที่ผมหมายมั่นปั้นมือมานานก็สำเร็จ

ถ้าคุณคิดว่าผมกำลังจะเลี้ยงปลาสวยงามนั้น เป็นคำตอบที่ผิด

หรือกำลังทำเกษตรผสมผสาน นั่นก็ไม่ใช่อีก

คำใบ้ก็คือเมื่อวานผมไปเหมาไหจากร้านช่างปั้นมาด้วย และผมเลิฟอาหารอีสาน

ใช่แล้ว

ผมกำลังวางแผนหมักปลาร้าแม้ว่าจะทำไม่เป็นก็ตาม ในนิยายเกาหลีนางเอกเกิดใหม่เขาหมักกิมจิ ทำไมผมคนไทยจะหมักปลาร้าบ้างไม่ได้ แต่ด้วยความที่ร่างกายผมเป็นแบบนี้เลยต้องระวังของแสลง จะไปซื้อปลาที่ตลาดก็ไม่รู้แหล่งที่มา เลยไม่มีทางเลือกนอกจาก… เริ่มตั้งแต่เลี้ยงปลาเอง

ผมอยู่โลกแฟนตาซีมา 5 ปีแล้วและผมอยากกินส้มตำปลาร้าแทบจะบ้าตาย

…

หลังจากทำบ่อปลาเสร็จ สาวเมดก็เอาน้ำผึ้งมะนาวมาเสิร์ฟคลายร้อนให้ทุกคน ปลาน้ำจืดก็ลงไปแหวกว่าย ผมที่นึกออกแล้วว่าจะช่วยเซอร์เบอรอสให้รอดพ้นจากอันตรายยังไงเลยพาเขาเดินไปห้องหนังสือในคฤหาสน์

ในนิยายเซอร์เบอรอสที่ต้องติดอยู่ในป่าน้ำแข็งต้องจับมอนสเตอร์กินเป็นอาหาร และถูกมอนสเตอร์ทำร้ายจนแขนข้างหนึ่งหัก หลังจากนั้นทำให้เขาเจ็บปวดบริเวณแขนซ้ายอยู่เสมอ ถ้าเขารู้ข้อมูลของป่าน้ำแข็งมากกว่านี้ อาจทำให้เขาไม่ต้องเสี่ยงในการจับมอนสเตอร์ก็เป็นได้

ผมก็ไปที่ห้องหนังสือกับเซอร์เบอรอสและเริ่มต้นหาหนังสือ

พืชพรรณหายากและสรรพคุณ

โชคดีที่ท่านได้อ่าน (ก่อนโดนมอนสเตอร์กิน)

เทคนิควิธีการเอาตัวรอดในป่า ฉบับนายพรานเขียนเอง

จุดอ่อนของมอนสเตอร์ เจ้าไม่รู้แต่ข้ารู้

เรื่องเล่าชีวิตผู้กล้าแห่งอาณาจักรอาร์ค

อาณาจักรฟิวริสและแม่น้ำพิษทั้งห้า

อย่าเพิ่งเข้าป่าถ้ายังไม่ได้อ่านเล่มนี้

ตำนานปรัมปราป่าน้ำแข็ง

ผมเลือกหนังสือประมาณสิบกว่าเล่มแล้วบอกให้เขาอ่านให้หมด เท่านี้เซอร์เบอรอสที่แข็งแกร่งมากๆ อยู่แล้วก็น่าจะหลบเลี่ยงอันตรายในป่านั้นได้ อาจไม่ง่ายเท่าเอลซ่าเต้น Let it go ผ่านอุปสรรค แต่ตระกูลเฮลดันไฮม์นั้นเหนือมนุษย์ในด้านพละกำลังและการทนทานพิษ ผมก็หวังว่าตัวร้ายที่ผมดูแลเลี้ยงดูปูเสื่อมาอย่างดี จะกลับมาแบบครบ 32

…

ยิ่งใกล้วันที่เขาจะไปรบคฤหาสน์ของผมก็กลายเป็นโรงตากเนื้อเค็มชั่วคราว เพื่อให้เซอร์เบอรอสขนไปเป็นเสบียงระหว่างรบ ที่ทำขนาดนี้ ผมก็หวังแค่ว่าเซอร์เบอรอสจะเห็นความดีของผมและไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตามก็จะไม่ฆ่ากัน

เมื่อทำเสบียงเสร็จ ผมก็เอาไปส่งที่ปราสาทมืดเฮลดันไฮม์ ที่เรียกว่าปราสาทมืดก็เพราะมันมืดจริงๆ เหมือนสถาปนิกและมัณฑนากรโดนบรีฟว่าทำยังไงก็ได้ให้ใช้สีดำมากที่สุดโดยไม่แคร์กฎ 60:30:10 เลยดำมันซะแทบทุกอย่างทั้งดำด้านและดำเงา อาจจะมีแค่หลอดไฟเวทย์ล่ะมั้งที่สีขาว

เซอร์เบอรอสที่ฝึกดาบในที่โล่งข้างปราสาทอยู่ทำหน้าประหลาดใจผสมกับดีใจ

“ท่านพี่เรย์” เขายิ้มจนเห็นเขี้ยว ใบหน้าคมคายที่ขนาดผมเป็นผู้ชายยังรู้สึกว่าหล่อจนแสบตาไปหมด

“เจ้ายังใส่อยู่อีกเหรอ” ผมสังเกตเห็นว่าเซอร์เบอรอสใส่สร้อยทับทิมที่ผมซื้อให้ตอนเจอกันแรกๆ มันเป็นสีแดงทับทิมเหมือนไฟลุกโชนที่เข้ากับสีตาของเขา

“วันไหนคิดถึงท่าน ข้าก็ใส่” นั่น นอกจากหล่อยังแพรวพราวซะด้วย

“อย่าไปพูดอะไรแบบนี้กับเลดี้คนไหนนะ งานเข้าแน่” ผมหัวเราะ ซึ่งตามต้นฉบับเดิมเขาจะคอยอยู่ใกล้ๆ มารีน แต่ไม่ได้จีบ แต่พอผมกลายเป็นคนที่ช่วยเขาขึ้นจากโพรงถ้ำ ถึงจะมีเหล่าเลดี้และคุณหนูแวะเวียนมาตามเซอร์เบอรอสที่บ้านผม ไม่นับชาเลจที่ผมกับมารีนแอบเรียกว่าเลดี้สตอล์กเกอร์ แต่ก็ยังไม่เห็นเขาสนใจคนไหนเลย

“แต่ถ้าอยู่ในสนามรบข้าคงไม่ใส่หรอก ข้ากลัวทำมันหาย”

“ถ้าเจ้าทำหาย กลับมาข้าซื้อให้เจ้าใหม่ก็ได้”

“ท่านพี่เรย์” อยู่ๆ เขาก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมา ใบหน้าหล่อดูซีเรียส “ท่านยังไม่ตอบข้าเลยถ้าข้าตายท่านจะเสียใจไหม”

“ข้าเชื่อมั่นว่าเจ้าจะไม่ตาย” ผมนั่งลงข้างๆ เขาทำหน้าผิดหวังเหมือนไม่ได้คำตอบที่ได้ดังใจ “แต่ถ้าเจ้ากำลังจะถามว่าข้าเป็นห่วงเจ้าไหมเจ้ารู้ว่าข้าเป็นห่วง” เซอร์เบอรอสยิ้มออกมาแต่เป็นยิ้มที่แปลกๆ นิดหน่อย

“ข้าขอเส้นผมท่านพี่เรย์ได้ไหม”

ห้ะ ทำไมจู่ๆ จะมาขอเส้นผมคนอื่น ถ้าอยู่ที่ไทยผมคงต้องกลัวโดนเอาไปทำคุณไสย

สวัสดีครับพี่แจ็คคือว่าเรื่องมันเริ่มจากมีรุ่นน้องคนหนึ่งขอเส้นผมของผมไปครับ หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์แปลกๆ ขึ้นกับผม…เดี๋ยวนะ เรื่องนี้ไม่ใช่นิยายผีซะหน่อย!

ผมหยุดความคิดเพ้อเจ้อ เซอร์เบอรอสที่เห็นผมทำสีหน้าปั้นยากเลยบอกเหตุผลออกมา

“ข้าจะไว้ใส่โหลปลาทอง สีมันเหมือนสาหร่ายดี เอาไว้ดูต่างหน้าท่านพี่”

“…”