All Chapters of เมื่อตัวร้ายหมาบ้าตกหลุมรักผม: Chapter 11 - Chapter 20

ภายใต้แสงจันทร์สลัวเซอร์เบอรอสรวบตัวของผมและอุ้มไปนั่งบนราวหินอ่อนที่ระเบียง“เจ้าจะทำอะไร!” ผมเกาะไหล่เขาแน่นไม่ใช่ว่าผมไม่ผลักเขาลงไปเมื่อกี้แล้วเขาจะผลักผมลงไปแทนหรอกใช่ไหม“ก็ท่านพี่เรย์ไม่ปฏิเสธข้า ข้าก็จะมอบตัวเองให้ท่านพี่ไง” ใบหน้าหล่อทำสีหน้าน่าเอ็นดู แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่น่าไว้ใจสุดๆ“มอบตัวเองให้ข้า? ย…ยังไงนะ” ผมถาม สังหรณ์ใจว่ามันต้องเป็นอะไรที่ไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่ๆเซอร์เบอรอสยิ้มและจูบหลังเท้าของผม“เจ้า!? มันสกปรก เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ”“ข้าโชคดีนะที่ท่านพี่หายแล้ว” เซอร์เบอรอสมองผม จากสีหน้าน่าเอ็นดูเปลี่ยนเป็นยิ้มร้าย เขาจับขาของผมไว้แล้วเปลี่ยนจากจูบเป็นเลีย ลิ้นร้อนทำให้ผมเริ่มรู้สึกปวดหนึบที่หว่างขา และพยายามจะดึงขาตัวเองออกจากมือของเขา แต่สู้แรงเซอร์เบอรอสไปก็เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง นอกจากไม่หลุดแล้วเขายังจับผมแน่นมากกว่าเดิม เขี้ยวของเขาขบกัดลงที่หลังเท้าทำให้ผมสะดุ้งเฮือก“อึก” ผมรู้สึกแปลกๆ ที่เขามาจูบและขบกัดที่หลังเท้า และค่อยๆ กัดไล่ขึ้นมาที่ขา ฝากรอยจูบแดงช้ำและรอยเขี้ยวโดนเรียกว่าดยุกหมาบ้าจนเป็นหมาไปแล้วเหรอ…“เซ เซอร์เบอรอส อ้ะ” กว่าจะรู้ตัว กางเกงของ

พลังของข้าช่างน่าขยะแขยงพลังของตระกูลหมาบ้า ‘เฮลดันไฮม์’ ที่ผู้คนเรียกว่าปีศาจ“แต่เจ้าก็ใช้มันนี่นา ไหนบอกว่าจะไม่ใช้พลังนี้ไง คิกคิก” เสียงในหัวข้าดังขึ้น“ต่อให้เอาแต่ล้าง มันก็ไม่ออกหรอกนะ” อีกเสียงดังขึ้น “โสโครกจริงๆ ไอ้ปีศาจ”ข้าต้องชำระล้างร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังคงรู้สึกถึงความโสมม มลทินที่ติดอยู่กับตัวข้ามาตั้งแต่เกิด และคงอยู่จนข้าสลายหายจากโลกงี่เง่านี่ไปแม้เสียงในหัวของข้าจะคอยจิกกัด แต่เมื่ออยู่ด้วยกันมาถึงตอนนี้ข้าก็เริ่มชินกับเสียงของพวกมันข้าต้องการข้อมูลมากกว่านี้ เพื่อที่จะเป็นอิสระและไม่ต้องใช้ของพรรค์นี้ ดังนั้นจะเลือกวิธีการไม่ได้หรอก ข้าไม่สนว่าปีศาจตนได้จะจับหนูได้ เพราะเวลาของดยุกแห่งเฮลดันไฮม์นั้นมีจำกัด หากใช้พลังหมดสิ้น ข้าเองก็จะตายเมื่อหลายวันก่อน ระหว่างที่ริมฝีปากข้าประกบกับนาง มันเป็นเหมือนพิธีกรรมที่จืดชืดไร้อารมณ์ร่วม และถัดจากนั้นสิ่งที่หลงเหลืออยู่คือความรู้สึกรังเกียจตัวเองข้ามอบตัวเองให้เขาแล้ว ข้าไม่อยากให้ร่างกายข้าต้องแปดเปื้อนสัมผัสของคนอื่น คนที่ข้าอยากสัมผัสมีเพียงคนเดียวเท่านั้นคนเดียวที่ทำให้เสียงหนวกหูในหัวข้าเงียบลงแต่เมื่อ

ข้าคือสโครว์ หนึ่งในอัศวินสังหารฝาแฝดของท่านเซอร์เบอรอส พี่ข้าคือสเตมป์ฟา แต่ก็นั่นแหละเขาเกิดก่อนข้าเพียงนิดเดียวท่านเซอร์เบอรอสตอนเด็กเป็นยังไงน่ะเหรอ ที่จริงข้าก็ไม่แน่ใจ เพราะถึงพวกเราจะเป็นเด็กในปราสาทนี้มาตั้งแต่แรก แต่พวกเราถูกแยกจากท่านเซอร์เบอรอสเพื่อปกป้องพวกเราเอง เพราะพลังของผู้นำตระกูลมักควบคุมได้ยาก ชนิดที่ว่าในวัยเด็กของท่านเซอร์เบอรอสปราสาทครึ่งหนึ่งมักพังตลอดเวลา นั่นคือปราสาทส่วนด้านในสุด นั่นคือส่วนที่เขาอยู่พวกเราเป็นลูกชายของอัศวินแห่งปราสาทเฮลดันไฮม์ หากอัศวินเสียชีวิต หากมารดาไม่ต้องการจะเลี้ยงต่อก็เอามาให้ปราสาท และถูกเลี้ยงดูเพื่อรับใช้ดยุก ซึ่งข้าก็ไม่ได้ติดอะไรหรอกนะ เพราะถ้าเทียบกับถูกเลี้ยงดูข้างถนน พวกเราก็สบายกว่ามาก และมารดาของพวกเราก็ได้ค่าตอบแทนอย่างสมน้ำสมเนื้อทางค่ายฝึกเฮลดันไฮม์จะฝึกด้วยหลักสูตรอัศวินสังหารโดยเฉพาะ ซึ่งข้าว่ามันคล้ายๆ การฝึกเป็นนักฆ่ามากกว่าอัศวิน ซึ่งเมื่อจบแล้วก็จะถูกเอามาประจำที่ปราสาทโซนนอก แต่หากท่านดยุกถูกใจฝีมือก็จะอยู่ที่ปราสาทโซนใน ซึ่งดยุกท่านก่อนท่านเซอร์เบอรอส คือท่านซัลวาทอร์ได้เลือกเพียงแค่ข้า พี่ชายข้า และสติกซ์ เ

ข้าพยายามทำทุกอย่างให้รวดเร็วมากที่สุด เพื่อจะกลับไปหาคนที่ข้าอยากใช้เวลาด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบในฐานะดยุก รวมถึงงานข่มขู่เหล่าชนชั้นสูงให้ยอมทำตามใจองค์รัชทายาท และแผนการที่ข้าวางเอาไว้ ทุกอย่างรุมทึ้งเอาเวลาจากข้าไปอย่างกับพวกมดกัดกินของหวานข้าไม่อยากทำอะไรพวกนี้เลยแม้แต่น้อย ข้าเพียงต้องการกลับไปหาเขา แล้วบังคับให้เขาเลียเหล้าให้ข้าดูอีกสักรอบ สีหน้าที่ไม่เต็มใจนั่นยังติดตาข้ารวมถึงสัมผัสของเขาก็เช่นเดียวกัน ความอบอุ่นจากเขามันติดแน่นราวกับรอยสัก และทำให้ข้าต้องการมากขึ้นมากขึ้นแม้ข้าจะทำกับเขามากเท่าไหร่ ข้าก็ยังต้องการเขาเหมือนเดิมราวกับโอเอซิสที่ถูกดูดลงในความแห้งแล้งของทะเลทรายแต่ข้าก็ยังต้องมาทำงาน บ้าฉิบหายเสียงในหัวข้าก็ดังหนวกหู มันบอกให้ข้าฆ่านักเวทย์พวกนี้ทิ้งให้หมด เพราะพวกมันเป็นขยะหิวเงินเฮงซวย แต่ถึงเป็นเช่นนั้นจริง ต่อให้เป็นข้าเองจะฆ่านักเวทย์หัวกะทิของอาณาจักรทิ้งคงโดนจับเข้าคุก ซึ่งท่านพี่เรย์คาลัสคงไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นทุกอย่างในหัวข้า ขึ้นอยู่กับเขามากกว่าที่เขาคิด ไม่สิ…มากกว่าที่ข้าคิดเสียอีกแต่อย่างไรข้าก็ต้องทำงานให้เสร็จก่อน งานของดยุกของข้าวันนี้

เซอร์เบอรอสที่พันผ้าพันแผลไปครึ่งหน้าจนเหมือนมัมมี่ มองสเตมป์ฟาที่วุ่นวายอยู่กับการแปลงโฉมให้ผม เริ่มด้วยการเปลี่ยนทรงผม ใส่วิกผมสีดำให้ เพื่อปลอมตัวผมไปยังตระกูลเซอร์เค็ตในฐานะผู้ติดตามของเซอร์เบอรอส ผมพยายามคัดค้านไม่ให้เขาไปที่ดินแดนเซอร์เค็ต เพราะแผลที่ยังไม่หายดี แต่เขายืนยันที่จะไป แถมยังยืนกรานที่จะเอาผมไปด้วยอีกต่างหาก ดูเหมือนในจดหมายนั่นจะมีอะไรบางอย่างทำให้เขาจำเป็นต้องไปจริงๆ“แบบนี้ดีไหมขอรับท่านดยุก” สเตมป์ฟาเอากระจกมาให้ผมด้วย เมื่อมองกระจกที่ตัวเองมีผมสีดำแล้วรู้สึกนึกถึงตัวเองในชาติที่แล้ว ใบหน้าขาวซีดจนริมฝีปากเองก็ซีดตาม เมื่อผมดำนั้นขับหน้าให้ดูโดดเด่นขึ้นมากกว่าผมสีเขียวสาหร่ายของตัวเอง“ไม่ดี” เซอร์เบอรอสจิ๊ปากแบบไม่สบอารมณ์สุดๆ แล้วขมวดคิ้ว“ดูแย่เหรอ” ผมถามเซอร์เบอรอส “ข้าว่ามันก็ดูดีนะ”เขาเดินเข้ามาแล้วย่อตัวมองมองผมในกระจก แล้วหันมามองหน้าผม“ไม่เข้ากับดัชเชสเหรอขอรับงั้นเดี๋ยวข้าลองเปลี่ยนทรง” สเตมป์ฟาถามพลางหยิบน้ำมาให้ผมที่รับมาดื่มด้วยความกระหาย“สวยเกินไป” เซอร์เบอรอสบอก ทำเอาผมแทบพ่นน้ำทิ้ง ชมกันแบบนี้ผมเขินตายดิ“เอ่อ งั้นให้ท่านดัชเชสอยู่ที่นี่แล้วให