องค์รัชทายาท

ผมนึกถึงตอนที่ผมถามรวิว่าทำไมถึงเขียนนิยายเรื่องนี้

“วิฝันยาวมากพี่ไอศ์ มันเป็นฝันเรื่องยาวที่ต่อกัน ยาวมากๆ” รวิตอบผม “เป็นเรื่องเป็นราวจนจบ”

งั้นตอนนี้ผมอาจจะอยู่ในโลกคู่ขนานที่รวิฝันถึงหรือเปล่า ผมก็ไม่แน่ใจ อย่างไรผมในฐานะไอศูรย์ก็ตายไปแล้วแน่นอน แต่ที่แน่ใจก็คือจากที่ผมอ่านนิยายนั่นไม่ใช่เรท R ซะหน่อย

ต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหน ระหว่างผมกับตัวร้ายหมาบ้านั่นแน่ๆ

หลังจากวันที่ผมมีอะไรกับเซอร์เบอรอส ผมก็ช็อคนอนเหม่อไปหลายวัน ระหว่างนั้นเซอร์เบอรอสบอกว่าเขามีที่ที่ต้องไป และทิ้งให้ผมเพ้อเจ้อคนเดียวที่คฤหาสน์

“อึก อื้อ” ผมครางเบาๆ “อย่าทาแรงสิ”

“เจ้าก็อย่าเกร็งสิ” โมเบียสบอก เขากำลังใช้ยาเย็นๆ ลูบไปตามด้านหลังที่เต็มไปด้วยรอยจูบที่ผมทายาเองไม่ถึง ตอนที่เซอร์เบอรอสอุ้มผมกลับมาพร้อมรอยโดนทำรักอย่างหนักหน่วง โมเบียสหน้าซีดด้วยความตกใจแล้วก็เปลี่ยนเป็นโกรธอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะเข้าใจว่าเซอร์เบอรอสขืนใจผม

ผมเลยเล่าเรื่องในป่าให้ฟังพร้อมให้ต้นซัคคิวที่ถูกเซอร์เบอรอสฟันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และเมล็ดซัคคิวให้เขาไปทดลองด้วย

“ตอนนี้ข้าทดลองได้ตัวยาของเจ้ามาแล้ว แต่ข้ามีข่าวดีกับข่าวร้ายมาบอก เจ้าจะฟังอันไหนก่อน” โมเบียสถาม เขาเป็นคนมือเบามากเวลาทายาผมเลยรู้สึกสบายมาก

“งั้นเอาข่าวร้ายก่อน” ผมบอก

“เอ่อ เจ้าน่าจะต้องหาคนรักด่วนๆ เพราะว่าจากการที่ข้าได้ทดลองใช้ไปนี๊ดเดียว มันค่อนข้างที่จะรุนแรงมากๆ” ชายหนุ่มผมสีเงินหน้าแดงแล้วไอค่อกแค่กเล็กน้อย

“งั้นข่าวดีล่ะ” ผมถาม

“ยานี่ไม่แน่ใจว่าจะทำให้หายไหม แต่สุขภาพเจ้าจะดีขึ้นแบบก้าวกระโดดแน่นอน แต่ผลข้างเคียงของมันคือทำร่างกายเพิ่มพลังความร้อนมากเกินไป ให้มีอารมณ์ทางเพศสูง เจ้าต้องมีคนรักไม่ก็หาที่ระบายความใคร่” โมเบียสพูดแล้วเหลือบมองรอยดูดบนคอที่ยังช้ำอยู่

“หรือเจ้าจะขอให้ท่านดยุกช่วยก็ได้นะ ข้าว่าเขาคงเต็มใจอยู่บ้าง ไม่งั้นคงไม่ทั้งกัดทั้งจูบเจ้าจนทิ้งรอยช้ำทั้งตัวแบบนี้หรอก”

“ม.. ไม่ดีกว่า” ผมรีบปฏิเสธ ตอนนี้ผมยังไม่รู้จะทำอย่างไรกับเขาดี เอาจริงๆ ผมยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผ้าเปื่อยๆ ที่ถูกโยนเข้าเครื่องซักจนออกมายู่ยี่ ไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองเลยด้วยซ้ำ

“โมเบียส ข้าขอทดสอบอะไรบางอย่างหน่อย” ผมดึงโมเบียสเข้ามาใกล้ แล้วมองตาเขา

“ได้” โมเบียสสบตาแล้วมองตอบดวงตาสีม่วงลึกลับของเขาสบตากับผม “จะทดสอบอะไรล่ะ”

ทันใดนั้นมีเสียงประตูเปิดผลัวะเข้ามา

“ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ เห็นโมเบียสบอกว่าท่านป่วยกลับมาจาก…” มารีนทำหน้าช็อคที่เห็นผมเอาแขนดึงโมเบียสอยู่โดยที่หน้าใกล้กัน

“ขอโทษที่รบกวนค่ะ” หญิงสาวผมสีชมพูหลับตาปี๋แล้วปิดประตูปัง! ทันที

“ไม่ใช่แบบนั้น มารีนนนนน เจ้ากลับมาก่อนนนน” ผมตะโกนไล่หลัง มารีนที่เข้าใจผิดไปเรียบร้อยแล้ววิ่งหายไป

“เจ้าทำอะไรของเจ้าน่ะ คุณหนูมารีนเข้าใจข้าผิดไปแล้ว นอกจากหาสมุนไพรให้เจ้า ทำยาทาทำยากิน คอยดูแลเจ้า เจ้ายังทำให้ข้าดูเหมือนเอาตัวเข้าแลกที่นอนอีก เจ้าจะทำข้าดูแย่ไปถึงไหนหา” โมเบียสด่าผมอีกเป็นชุดจนผมสำนึกผิดแทบไม่ทัน “หรือท่านดยุกคนเดียวไม่พอสำหรับเจ้าใช่ไหม ถ้าเจ้าคุกคามข้า…ข้าจะไม่รักษาให้เจ้าแล้ว”

“เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ ข้าไม่ได้จะทำแบบนั้น” ผมรีบแก้ความเข้าใจผิด

“แล้วเจ้าจะทำอะไร”

“คือว่า ข้ากำลังทดสอบว่า ข้าชอบผู้ชายหรือเปล่า” โมเบียสอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำตอบ แต่เขาทำหน้าคิดและตอบผมว่า “ถ้าเจ้าอยากรู้เรื่องนั้นล่ะก็ ข้าพอรู้อยู่ว่าต้องไปที่ไหน”

ผมไม่แน่ใจเรื่องนี้จริงๆ เพราะว่าก่อนหน้าที่จะมาเกิดใหม่ ผมเอาแต่ทำงานจนไม่ได้ใช้ชีวิตของตัวเองเลย แน่นอนว่าผมเคยมีเซ็กซ์ แต่มันเป็นแค่เรื่องความจำเป็นที่ต้องตอบสนองความต้องการของลูกค้าบางคน หรือเป็นความสนุกชั่วครั้งชั่วคราวกับทั้งชายทั้งหญิง แต่ผมไม่ได้ติดใจหลงใหลใคร ส่วนเรื่องคนมาจีบ อาจเพราะผมเอาแต่คิดว่าคนอย่างผมไม่มีเวลาดูแลใครถึงคบใครก็คงไม่ยืด

ในอาณาจักรอาร์ค เพศเดียวกันสามารถชอบกันและอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยได้ แต่หากจะแต่งงานเพื่อสืบทอดวงศ์ตระกูลก็ต้องแต่งกับผู้หญิงอยู่ดี เพราะงั้นเรื่องของผมกับเซอร์เบอรอสอาจจะเป็นแค่อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวก็ได้ เพราะฝ่ายนั้นเองก็เป็นถึงดยุก

…

“โมเบียส เจ้าแน่ใจเหรอว่ามันจะได้ผลน่ะ” ผมนั่งอยู่ในพุ่มไม้ข้างๆ โมเบียส พวกเรากำลังซุ่มมองไปข้างหน้าอยู่

“ข้าก็ว่าจะพาเจ้าไปข้างนอกอยู่ แต่สภาพร่างกายเจ้ายังไม่ดี เลยพามาได้แค่ที่นี่”

แล้วผมก็ค้นพบว่าคฤหาสน์ของตัวเองมีที่แบบนี้อยู่ด้วย นั่นก็คือ ที่อาบน้ำรวมของเหล่าอัศวินและทหารรับจ้างรวมถึงคนงานต่างๆ แน่นอนว่ามีห้องน้ำ แต่บางทีคนที่อยากคุยกันก็จะมาอาบน้ำที่แม่น้ำที่ไหลผ่านด้านข้างของคฤหาสน์

ส่วนผมก็กำลังถ้ำมอง เอ๊ย แอบดูเหล่าอัศวินกำลังอาบน้ำและพูดคุยกัน

“แล้วข้าต้องทำยังไงต่อนะ” ผมถาม ระหว่างนั่งดูเหล่าชายฉกรรจ์จนเมากล้ามไปหมด

“เอ่อ เจ้าก็ลองดู มีคนไหนที่เจ้ามองแล้วรู้สึกว่าดึงดูดบ้างไหม”

“อืม… พูดยากนะ” ผมมองดูก็มีหลายคนที่ดูดี แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกถึงแรงดึงดูดทางเพศจากใครเท่าไหร่ อาจจะเพราะเซอร์เบอรอสในคืนนั้นเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมากจนคนอื่นดูธรรมดาไป หรือว่า ผมอาจจะรู้สึกดีเพราะเป็นครั้งแรกในร่างนี้หรือเปล่า

“งั้นเรากลับกันเถอะ ข้าว่าข้าพอได้คำตอบแล้วล่ะ” ผมถอนใจก่อนจะลุกจากพุ่มไม้แล้วชนเข้ากับใครบางคน

“แอ่ก ข้าขอโทษ” ผมเงยมองว่าชนเข้ากับใคร

ก่อนที่จะสบตากับใครบางคนที่โกรธจนหน้าดำไปหมด คิดถึงหมา หมาก็มา

“เฮ้ยยย เซอร์เบอรอส เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่” ผมหันซ้ายหันขวาหาโมเบียสแต่ไม่เจอ

ไอ้หมอนี่เวลาแบบนี้หลบเก่งชิบ!

“เหอะ ข้าอุตส่ารีบเคลียร์งานเป็นห่วงว่าท่านพี่จะเป็นยังไงบ้าง” ใบหน้าคมยื่นมาใกล้ผม เขาดูโกรธผมมาก “แต่ว่า ข้าเพิ่งรู้ว่าท่านพี่มีรสนิยมแบบนี้”

“ม…ไม่ใช่หนา” ผมบอก โอ๊ย เขาเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว

ทำไมวันนี้จะทำอะไรก็จังหวะนรกไปหมด จะแก้ตัวก็ดูฟังไม่ขึ้นอีก โว้ย นี่มันวันอะไรของผมเนี่ย

ผมท้อใจขณะมองมือที่เหมือนกับคีมเหล็กลากผมเข้าคฤหาสน์

...

ผมโฟกัสเรื่องตัวเองได้ไม่นาน ด้วยความที่ผมทดลองยากับตัวเองและมันได้ผลดีมาก อาการเป็นลมเริ่มหายสนิท ผมกับโมเบียสจึงเริ่มวางขายยาตามร้านรวงต่างๆ ในเมือง

และเราแบ่งยาเป็น 2 สูตร เป็นยาสำหรับบำรุงกำลังโดยเฉพาะและยาเพิ่มสมรภาพทางเพศ ซึ่งยาที่ขายเป็นยาที่เจือจางกว่าที่ผมกินอยู่หลายส่วนทำให้ผลข้างเคียงลดลงจนแทบไม่มีเลย เมื่อท่านพ่อรู้เรื่องเข้าว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะทำธุรกิจ กิลด์ข้อมูลอะควาเซียก็ช่วยโปรโมทอย่างเต็มที่ พวกเรามีสายข่าวอยู่ที่แหล่งสถานบันเทิงมากมายและบอกต่อกันปากต่อปาก ทำให้อยู่ๆ ยาก็ดังเป็นพลุแตก จนผลิตไม่ทัน

.

.

.

.

.

.

ข้า เซอร์เบอรอส ไม่ค่อยชอบช่วงนี้เท่าไหร่นัก

ยาอัลฟิเดสขายดีเป็นเทน้ำเทท่า จนอาณาจักรอื่นๆ ยังต้องมาต่อแถวซื้อ

เรย์คาลัสมีความสุขมาก แต่นั่นทำให้ข้าเป็นกังวล

เพราะบางอย่างที่ส่องประกายเกินไป มักมีไอ้พวกอยากโยนหินใส่

เช่นไอ้สันขวานตรงหน้าข้าตอนนี้

“ทำไมเจ้าถึงไม่ปรากฏตัวที่งานฉลองชัยล่ะ เจ้าเป็นตัวเอกของงานเลยนะ” ชายที่อยู่ในเงามืดเอ่ยถามข้า

“ข้ารู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างมาก แต่ข้ามีที่ที่ต้องไป” ข้าตอบไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเบื่อหน่าย “อีกอย่าง หากข้าไปคนอื่นคงหมดสนุกกัน” หมาบ้าแห่งสนามรบ พวกเขาเรียกข้าแบบนั้นและหวาดกลัวข้า ข้ามองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่สิ่งที่ข้าทำมันดูเหมือนสัตว์ประหลาดจริง ข้าจึงไม่โทษพวกเขา

และกลับไปหาคนที่มองข้าในแบบอื่น นั่นคืองานฉลองอย่างแท้จริงของข้า

ภาพที่ชายหนุ่มผมสีเขียวที่มัวเมาในความสุขสมที่ข้ามอบให้แว่บเข้ามาในหัว นั่นดียิ่งกว่างานฉลองเสียอีก ข้าอยากเห็นอีก อยากเห็นสีหน้ามีอารมณ์ของเขา จะเป็นอย่างไรถ้าเขาใช้ปากให้ข้า แล้วมองข้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการนั่น

“เจ้าสนิทกับ เรย์คาลัส อะควาเซียล่ะสิ” อีกฝ่ายยืนขึ้นเผยให้เห็นผมสีทองประกายของเขา

ข้ายังคงคุมสีหน้าให้เรียบเฉย ทั้งที่ในใจหงุดหงิดเป็นบ้า

“ผู้ผลิตยาอัลฟิเดส ที่อาณาจักรอื่นกล่าวขานกันว่า เป็นยาวิเศษแห่งอาณาจักรอาร์คในเวลานี้เลยนะ แถมยังเป็นทายาทตระกูลอะควาเซีย กิลด์ข้อมูลที่ใหญ่ที่สุดนั่นอีก ข้าอยากทำความรู้จักเขาสักหน่อยน่ะ”

“รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ องค์รัชทายาทแองเจล ตะวันดวงน้อยแห่งอาณาจักรอาร์ค” ข้าทำความเคารพเขา ชายผมทองผู้นั่งบนบัลลังก์ เดินออกจากท้องพระโรงที่มืดสนิทไป ข้าเองก็เดินออกจากที่นั่นไปที่รถม้า

ชายหนุ่มสองคนปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบหลังข้าส่งสัญญานเรียก

“สเตมป์ฟา สโครว์ พวกเจ้าต้องไปกับข้า” ข้าเอ่ยเรียกชื่อชายทั้งสอง

.

.

.

.

.

.

ผมเปลี่ยนเรื่องราวไปทีละอย่าง แต่บางอย่างผมก็ต้องยอมรับความจริงว่า บางสิ่งไม่สามารถเปลี่ยนได้

ในตอนเช้า โมเบียสไม่ได้มาหาผมตามเวลายา ผมจึงไปหาเขาว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ พบว่าเขาอยู่ในห้องทดลองที่มีแต่เข็มฉีดยา ที่ข้อมือมีรอยฉีดยาเข้าไป และกำลังแช่อยู่ในอ่างน้ำในห้องทั้งที่อากาศเย็น

“เฮ้ย โมเบียส เจ้าเป็นอะไร” ผมตกใจแทบช็อคแล้วเขย่าตัวเขา

“ข้าไม่เป็นไร” โมเบียสลืมตาขึ้น เขาลุกขึ้น เพราะเสื้อที่เปียกน้ำ ผมเพิ่งเห็นว่าด้านหลังเขามีรอยสักรูปงูขดตัวเป็นเครื่องหมายอินฟินิตี้อยู่ด้านหลัง

“ข้ากำลังทดลองแบ่งยาเป็นสองสูตร แต่ยามันร้อนไปหน่อย ข้าก็เลยมาแช่น้ำแล้วเผลอหลับไป”

ผมมองเขาด้วยความเป็นห่วง ตามต้นฉบับโมเบียสจะเป็นหมอยาที่ทดลองยาด้วยตัวเองทั้งยาพิษและยารักษาทำให้สภาพร่างกายเขาย่ำแย่มากถึงกับพิการ การที่เขามาอยู่กับผมมันจะเป็นเรื่องดีจริงๆ หรือเปล่า

โมเบียสเห็นผมดูรู้สึกผิด เขาเลยบอกว่า “เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก ยานี่น่ะต่อให้สูตรยาผิดพลาด ก็ไม่ถึงตายหรอก แค่อาจจะต้องไปซื้อ เอ่อ…”

“ซื้ออะไรนะ เจ้าบอกข้ามาได้เลยเดี๋ยวข้าซื้อให้” ผมบอก

“ไปซื้อ เอ่อ…ที่ซ่อง” เขาพูดพลางหน้าแดง

“…” โว้ยยย ผมต้องซื้อให้ใช่ไหม

“คุณชาย คุณชาย ท่านดยุกเฮลดันไฮม์มาหา” พ่อบ้านวิ่งกระหืดกระหอบมาหาผม

ผมรีบออกจากห้องโมเบียสเพื่อกันจังหวะนรกที่อาจเกิดขึ้นอีกแล้วลงไปหาเขา

เซอร์เบอรอสในวันนี้ใส่ชุดดยุกมาแบบเต็มยศ ดูดีจนผมแสบตา

“ข้ามีคนที่ต้องพาท่านพี่เรย์ไปพบ” เขาเอ่ย

“อ้อ ใครล่ะ” ผมถาม

“องค์รัชทายาทแองเจลอยากพบท่านพี่”

“ฮะ!” ผมช็อค เข้าใจแล้วทำไมเซอร์เบอรอสถึงแต่งตัวทั้งที่ปกติเขาบอกว่าไม่ชอบชุดดยุกเพราะมันเคลื่อนไหวไม่สะดวก องค์รัชทายาทแองเจล แม้ว่าชื่อจะเหมือนเทวดา แต่แค่ชื่อเหมือนเท่านั้น ในความเป็นจริงเขามักอยู่เบื้องหลังเรื่องชั่วๆ ไม่ว่าจะเป็นการเสี้ยมให้เซอร์เบอรอสกับพระเอกในเรื่องไม่ถูกกัน หรือให้คนไปแนะนำแหล่งซื้อยาพิษให้ชาเลจ แล้วตอนนี้เขาอยากเจอผม ทำไม

“อืม ไม่เป็นไร ยังไงท่านพี่ก็ไปกับข้า เรื่องเขาท่านไม่ต้องกังวลหรอก” ดยุกหนุ่มยักไหล่

“ว่าแต่ว่า ข้าว่าตรงนี้มันจางไปหน่อยนะ” เซอร์เบอรอสขยับมาหาผมแล้วเอานิ้วลูบรอยที่คอที่เขาทำไว้ รอบหน้าข้าจะทำจนท่านพี่ร้องไห้ขอให้ปล่อยเลยล่ะ” เขากระซิบที่ข้างหูแล้วมองผมด้วยสีหน้าเหมือนสัตว์ร้ายมองเหยื่อ

“จ.. เจ้า” ผมพูดไม่ออก “อย่าทำนะ”

“ถ้าข้าทำใครจะกล้าห้ามข้า ท่านพี่ก็รู้ว่าข้าเป็นใคร”

โธ่เว้ย ไอ้เด็กเปรตโรคจิต

…

เซอร์เบอรอสพาผมไปในร้านอาหารร้านหนึ่งที่เหมือนกับเขาวงกตเพื่อกันคนแอบฟัง ผมรู้สึกเหมือนพวกเราเดินเป็นกิโลกว่าจะถึงโต๊ะ จนผมเริ่มสงสัยว่านี่ร้านอาหารหรือที่ออกกำลังกาย

ชายผมทองสว่างไสวในชุดสีขาวหรูหรา กำลังยกชาขึ้นมาจิบ

เขาเหมือนกับเทวดาจริงๆ ด้วยทั้งผมสีทองสว่างๆ และนัยน์ตาสีเฮเซล ทำให้เขายิ่งเหมือนกับเทวดาในภาพวาดเข้าไปอีก

“อรุณสวัสดิ์ดวงตะวันดวงน้อยแห่งอาณาจักรพะยะค่ะ” ผมเอ่ย

หลังจากพูดคุยสัพเพเหระที่ไม่สลักสำคัญ ก็เข้าเรื่องที่ผมสงสัย

“ข้าจะถามเลยนะ เจ้าอยากมาเป็นมือเป็นเท้าให้ข้าหรือไม่” องค์รัชทายาทเอ่ย

“ข้ายินดีที่ท่านตะวันดวงน้อยแห่งอาณาจักรสนใจในความสามารถของข้า แต่ข้าเป็นเพียงพ่อค้าขายยาธรรมดาเท่านั้น ส่วนกิลด์ข้อมูลเป็นพ่อข้าบริหาร ข้าเองร่างกายอ่อนแอจึงได้แค่ช่วยงานเล็กน้อย เกรงว่าจะช่วยองค์รัชทายาทได้ไม่มาก แต่หากท่านมีอะไรให้ข้ารับใช้สามารถส่งสารมาให้ข้าได้เลยพะยะค่ะ” ผมตอบไปเหงื่อแตกไป ไม่รู้ว่าเขาจะให้ช่วยอะไรกันแน่

องค์รัชทายาทดูสังเกตเซอร์เบอรอสที่อยู่ด้านหลังผมแปลกๆ ผมจึงเหลือบมอง เขาทำสีหน้าไร้อารมณ์มองผมแต่ดวงตามีความไหววูบบางอย่าง

“เร็วๆ นี้ข้าน่าจะมีเรื่องให้เจ้าช่วย” องค์รัชทายาทยิ้ม เป็นยิ้มที่ดูไม่เหมือนเทวดาเลยสักนิด