3.2 | ปลอบลูกไม่ไหวแล้ว

               อลีนาก้าวลงจากรถแท็กซี่ที่เข้ามาจอดเทียบบริเวณหน้าอาคารสำนักงานขนาดใหญ่ในย่านธุรกิจซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนและโรงพยาบาลที่ไออุ่นรักษาตัวอยู่ การเดินทางในชั่วโมงเร่งด่วนช่วงเช้าที่รถติดค่อนข้างมากแบบนี้ก็ใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีเท่านั้น

            หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดทำงานแบบกางเกงเข้ารูปสีดำเข้าคู่กับเสื้อเชิ้ตสีเดียวกัน สวมทับด้วยเสื้อสูทสีเทาควันบุหรี่สไตล์แคชชวลที่พับแขนขึ้นครึ่งศอก รีบซอยเท้าเข้าไปในอาคาร และด้วยรองเท้าส้นแหลมสูงสองนิ้วครึ่งทำให้ลีลาการสับขาของเธอดูราวกับเดินอยู่บนรันเวย์ระดับโลก

หญิงสาวยิ้มทักทายพนักงานหน้าลิฟต์อย่างคุ้นเคยก่อนจะกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นยี่สิบแปด ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานกองบรรณาธิการ VOW MAGAZINE ซึ่งเป็นนิตยสารแฟชั่นหัวนอกที่มีการตีพิมพ์และจัดจำหน่ายในยี่สิบกว่าประเทศทั่วโลก โดยอลีนารับตำแหน่งเป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการฝ่ายแฟชั่น งานที่เธอรับผิดชอบครอบคลุมถึงเนื้อหาคอลัมน์ทั้งในหนังสือเล่มและในเว็บไซต์

“มีเรื่องอะไรเจอร์รี่ ทำไมไม่ยอมบอกทางโทรศัพท์” อลีนาถามผู้ช่วยซึ่งเป็นเกย์ก้ามปูของเธอทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของฝ่ายแฟชั่น “ปกติพี่เข้าออฟฟิศสิบโมง นี่เพิ่งเก้าโมงครึ่ง โทร. ตามอยู่ได้ ถ้าเป็นเรื่องไม่สำคัญนะ แกตายแน่”

“คุณทีน่าให้ตามพี่ไปพบด่วน ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องอะไร” เจอร์รี่บอกด้วยสีหน้าหวั่นวิตกมากถึงมากที่สุด เพราะเป็นที่รู้กันดีว่ามาทินาดุและเฉียบขาดมากแค่ไหน ลงว่าเรียกพบด่วนแบบนี้ต้องเป็นเรื่องคอขาดบาดตายแน่นอน

มาทินาเป็นบรรณาธิการอำนวยการหรือที่ทุกคนชอบเรียกกันว่า Managing Editor เธอเป็นสาวใหญ่วัยสี่สิบหกปี เป็นอดีตนางงามที่ผันตัวมาเป็นนางแบบที่โลดแล่นอยู่ในวงการแฟชั่นมานานกว่ายี่สิบปี จนกระทั่งแต่งงานและมีลูกจึงหยุดอาชีพนางแบบและมาทำงานให้แก่นิตยสารชื่อดังแห่งนี้

“น่าจะเกี่ยวกับคุณแพรวพราวนะ เจ๊เห็นเขามาหาคุณทีน่าแต่เช้า พอเข้าห้องคุณทีน่าไม่ถึงห้านาที เลขาฯ คุณทีน่าก็โทร. มาหาเอิงที่แผนก จนเจอร์รี่ต้องรีบตามเอิงมานี่แหละ” ปุยฝ้ายผู้มีอายุมากกว่าอลีนาหลายปีและรั้งตำแหน่งสไตลิสต์วางมือจากการแปะภาพ reference แฟชั่นปกเซตใหม่ลงบนแผ่นฟิวเจอร์บอร์ดแล้วเงยหน้าขึ้นมาบอก

“คุณแพรวพราว?” อลีนาทวนชื่อที่ไม่คุ้นหูด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“เซเลบคนดัง ลูกสาวคุณพิชัยเจ้าของโรงแรมโกลเดนวิวไง คนนี้มีข่าวว่าเป็นว่าที่เจ้าสาวของคุณคิม คิรากร ด้วยนะ เห็นว่าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายกำลังเจรจากันอยู่”

“คิม คิรากร?” ใบหน้าของชายหนุ่มรูปหล่อ พ่อของไออุ่นลอยเข้ามาในห้วงความคิดของอลีนาทันที

“คุณคิมที่เพิ่งเปิดห้างใหม่ริมแม่น้ำเจ้าพระยานั่นไง วันงานนี่เชิญดาราคนดังทั่วทั้งฮอลลีวูดและเอเชียมาร่วมงานเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่อลังการ หนังสือเรายังได้รับเชิญให้ไปทำข่าวอยู่เลย” ปุยฝ้ายบอกพลางส่ายหน้าแบบไม่ได้ดั่งใจที่หัวหน้าเธอไม่ค่อยรู้จักเซเลบทั้งที่ทำงานอยู่ในวงการนี้แท้ๆ “เซเลบพวกนี้ดังจะตาย เอิงไม่รู้จักได้ไง  โดยเฉพาะคุณคิม สุดหล่อของเจ๊ ถึงจะมีลูกแล้วแต่ก็ยังหล่อล่ำน่าหม่ำสุดๆ ถ้าได้สักครั้งเจ๊จะไม่ลืมพระคุณเลย”

อลีนาได้แต่ทำหน้าเบ้เมื่อถึงคุณลุงหน้าดุ เรื่องความหล่อเธอไม่เถียง แต่ความน่ากินนี่เธอขอบาย พูดแต่ละคำนี่ทั้งเข้มทั้งห้วน แถมยังชอบตีหน้าดุใส่เธออีก ใครอยากกินก็เชิญ แต่สำหรับเธอต่อให้จัดใส่จานอย่างสวยงามมาวางตรงหน้าก็กินไม่ลง

“ขอให้ได้ขอให้โดนสมใจนะเจ๊ เอิงรีบไปหาคุณทีน่าก่อน ชักช้าเดี๋ยวระเบิดลงอีก” หญิงสาวส่ายหน้าระอาใจกับความบ้าผู้ชายหล่อของเพื่อนร่วมงานแล้วรีบเดินออกไป

อลีนาเข้ามาหามาทินาที่ห้องทำงาน แต่แพรวพราวกลับไปแล้วเพราะรอไม่ไหว

“คุณทีน่ามีธุระอะไรกับเอิงเหรอคะ” หญิงสาวถามหลังจากนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของผู้เป็นเจ้าของห้อง

“คุณแพรวพราวเพิ่งมาหาฉัน” มาทินาบอกเสียงเข้มแล้วยืดหลังตรงอย่างมีอารมณ์ “หรือจะเรียกว่ามาด่าก็ได้”

“ด่าเรื่องอะไรคะ” อลีนาตกใจและเริ่มสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวกับงานของเธอ เพราะไม่อย่างนั้นมาทินาคงไม่เรียกเธอเข้ามาพบด่วนแบบนี้

“เพราะคอลัมน์นี้ของเธอในเว็บไซต์” มาทินาหันหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดเว็บไซต์หน้าคอลัมน์ ‘Shining Star’ ซึ่งเป็นคอลัมน์แซวชุดออกงานของเหล่าดารา นางแบบและเซเลบคนดัง ซึ่งส่วนมากจะเป็นการเขียนแนวชื่นชมมากกว่าจิกกัดในเชิงลบ

“คอลัมน์นี้ก็เขียนชื่นชมตามปกตินี่คะ คุณแพรวพราวจะไม่พอใจเรื่องอะไรคะ” อลีนากวาดตามองรูปเซเลบสาวคนดังทั้งสี่คนบนหน้าจอ ทุกคนล้วนสวมใส่ชุดราตรีหรูหราสวยงามพร้อมประโคมเครื่องเพชรมาประชันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร “ว่าแต่...คุณแพรวพราวคนไหนคะ”

“เอิง!!!” มาทินาตบโต๊ะเสียงดังปังจนอลีนาสะดุ้งโหยง “เธอเป็นคนเขียนคอลัมน์นี้เอง แต่เธอไม่รู้จักคนที่เธอเขียนถึงได้ยังไง!”

อลีนายิ้มแหยยอมรับผิดแต่โดยดี ทุกเดือนเธอต้องเขียนคอลัมน์ถึงสามคอลัมน์ แถมยังต้องดูภาพรวมของเนื้อหาทั้งหมดในเว็บไซต์อีก มันก็ต้องมีลืมกันบ้าง

อีกทั้งเซเลบสาวทั้งสี่คนที่จับกลุ่มกันให้ช่างภาพถ่ายรูปก็ผ่านการ ‘โมหน้า’ มาชนิดที่ว่าแทบจะยกเครื่องใหม่ทั้งหน้า และน่าจะมาจากฝีมือหมอคนเดียวกันด้วย เพราะใบหน้าของทุกคนคล้ายกันมาก ทั้งรูปทรงจมูก ปลายคาง โหนกแก้ม แม้แต่ริมฝีปากก็ฉีดฟิลเลอร์มาจนเต็มอิ่มเซ็กซี่เหมือนกันอีก                                                                 

“คุณแพรวพราวคนนี้” มาทินาชี้ที่รูปของหญิงสาวรูปร่างผอมเพรียวราวนางแบบซึ่งสวมชุดราตรีเกาะอกสีแดงเบอร์กันดีประดับด้วยคริสตัลระยิบระยับโชว์เนินเนื้อขาวอวบ ชายกระโปรงแหวกสูงถึงโคนขา

“ว่าแต่คุณแพรวพราวไม่พอใจเรื่องอะไรคะ”

“เขาไม่พอใจที่เราเลือกรูปนี้ไปลงเว็บไซต์”

“รูปนี้ก็สวยดีนี่คะ” อลีนามองไม่เห็นความผิดปกติใดในภาพ นอกจากความสวยเซ็กซี่ระดับทำลายล้างของเจ้าของเรือนร่างเย้ายวนใจในแบบที่ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบ

“เขาบอกว่ามุมนี้เขาดูขาใหญ่” ถ้ามองไม่ผิด อลีนาคิดว่าเธอเห็นมาทินาแอบกลอกตามองบนพร้อมถอนหายใจเบาๆ

“ขาใหญ่!?” อลีนายื่นหน้าเข้าไปดูที่หน้าจอแบบใกล้มากจนปลายจมูกแทบจะฝังลงไปในจอขนาดสิบห้านิ้ว “ใหญ่ตรงไหนคะ”

“ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะใหญ่ตรงไหน” ก่อนที่อลีนาจะเข้ามา มาทินาก็นั่งจ้องหน้าจอหน้าแบบเดียวกันไม่มีผิด “เขาเห็นรูปนี้แล้วโกรธมาก เขาบอกว่าเขาเป็นเจ้าของคลินิกเสริมความงามและลดน้ำหนัก แต่มีรูปที่เขาขาใหญ่เผยแพร่ออกไปแบบนี้มันทำให้คลินิกของเขาเสียภาพลักษณ์และขาดความน่าเชื่อถือ เขาจะฟ้องหนังสือเรา แล้วก็จะฟ้องเธอในฐานะบรรณาธิการและคนเขียนคอลัมน์นี้ด้วย”

“เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องฟ้องกันเลยเหรอคะ” อลีนาอึ้งกับความเล่นใหญ่ของแพรวพราว “เดี๋ยวเอิงเปลี่ยนรูปให้ก็ได้ค่ะ จะส่งรูปไปให้คุณแพรวพราวเลือกเองเลย จะได้หมดปัญหา”

“มันไม่จบง่ายๆ แบบนั้นน่ะสิ” มาทินามีสีหน้าลำบากใจ

“เขายังต้องการอะไรอีกคะ”

“คุณแพรวพราวอยากให้เธอไปกราบขอโทษเขาด้วยตัวเอง และถ่ายคลิปลงเว็บไซต์ของเราและเว็บไซต์คลินิกของเขาด้วย”

“แบบนี้มันมากเกินไปแล้วนะคะ เอิงไม่ผิด แต่ถ้าถ้าเอิงทำให้เขาไม่พอใจ เอิงยอมขอโทษก็ได้ แต่ถึงขั้นกราบและถ่ายคลิปลงเว็บไซต์เอิงไม่ยอม ยังไงเอิงก็ไม่ทำ!”

“เธอต้องทำ!” มาทินาออกคำสั่งเสียงหนัก “ถ้าเธอไม่ทำ เขาจะฟ้องเรา มูลค่าความเสียหายเป็นสิบล้านเลยนะเอิง และฉันก็มั่นใจว่าด้วยคอนเนกชันที่คุณแพรวพราวมี เราแพ้คดีแน่”

“นี่มันเรื่องงี่เง่าที่สุดที่เอิงเคยเจอมาเลยนะคะ”

“ไปทำใจก่อนก็ได้นะเอิง คุณแพรวพราวให้เวลาเจ็ดวัน” มาทินาบอกอย่างเข้าใจความรู้สึกของอลีนา เธอเองก็คิดว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ถูกทำให้เป็นเรื่องใหญ่เพราะความเสียหน้าและความอยากเอาชนะของแพรวพราวเท่านั้นเอง

อลีนาเดินออกจากห้องทำงานของมาทินาอย่างเซ็งสุดขีด เป็นตายร้ายดียังไงเธอก็จะไม่ยอมก้มกราบผู้หญิงประสาทเสียอย่างแพรวพราวแน่ และทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของเธอก็ดังขึ้น หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ออกมาดูและเห็นที่หน้าจอขึ้นชื่อของคนที่โทร. เข้ามาว่า ‘คุณลุงร็อตไวเลอร์’ ก็รีบกดรับสายทันที

“มีอะไรคุณ”

“คุณช่วยมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยได้มั้ย” คิรากรบอกเสียงเครียด โดยมีเสียงร้องไห้ของไออุ่นดังแทรกเข้ามาตลอดเวลา

“เสียงไออุ่นร้องไห้นี่ แกเป็นอะไร” หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วงมากจนดูร้อนรน

“แกตื่นมาไม่เจอคุณก็เลยร้องไห้ ผมไม่เคยเห็นแกร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อนเลย คุณช่วยมาหาแกหน่อยได้มั้ย ผมปลอบไม่ไหวแล้ว” ชายหนุ่มยอมรับอย่างไม่กลัวเสียหน้า เวลานี้จะให้เขาทำอะไรก็ได้เพื่อให้ลูกหยุดร้องไห้