ตอนที่ 9 ข้อแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่า

ถ้อยคำที่ฟังดูจริงใจและเต็มไปด้วยแง่คิด ทำเอาศรัญพัชญ์รู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด ความคิดที่เฉียบคม มันช่างแตกต่างจากพีรดนย์แฟนหนุ่มที่เธอพยายามยึดเหนี่ยวเอาไว้

“ผมเสียดายตรงที่... ผมเจอคุณช้าไป” เสียงทุ้มพร่าของเขากระซิบชิดริมฝีปาก

“ถ้าผมเจอคุณเร็วกว่านี้ คุณคงไม่ต้องแบกความทุกข์พวกนี้เอาไว้หรอก และผมคงไม่ต้องมานั่งอิจฉาใครหน้าไหนทั้งนั้น” เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วไล้ไปตามแนวกรามมนอย่างแผ่วเบา

“แล้วผู้ชายคนที่พ่อคุณจะให้แต่งงานด้วยล่ะ... เขาเพียบพร้อมกว่าแฟนของคุณใช่มั้ยครับ?” ศรัญพัชญ์หลับตาลงอย่างอ่อนใจ เมื่อนึกถึงอนาคตที่ถูกขีดเขียนไว้โดยปราศจากความรัก

“ค่ะ... คุณพ่อต้องการให้ธุรกิจของเราอยู่รอด การดองกับครอบครัวที่มีหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทคือทางเลือกที่ท่านมองว่าดีที่สุดแล้วสำหรับศรัญ กรุ๊ป”

“เรือล่มในหนองงั้นเหรอ...” บัณฑูรย์เอ่ยสำนวนเปรียบเทียบพลางยกยิ้ม

“ไม่ใช่หรอกค่ะ คุณพ่อไม่อยากเสียหุ้นส่วนไปต่างหาก”

“ฉันอยากให้คุณพ่อ คิดได้เหมือนคุณจังเลยค่ะ” เธอเอ่ยออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น

“คนเรามองค่าของความสำเร็จต่างกันครับ...คุณรัญ” บัณฑูรย์พยายามขยับเข้าไปใกล้เธอทีละนิด

“คุณพ่อคุณเค้ามองการณ์ไกลครับ แต่ผมก็เข้าใจหัวอกของคนเป็นพ่อนะ...เค้าอยากให้คุณสบายไม่ลำบาก แต่ผมมองคุณในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ที่คุณก็ควรจะมีสิทธิ์เลือกคู่ครองด้วยตนเอง”

ถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจของเขา ทำเอาศรัญพัชญ์รู้สึกซาบซึ้งกินใจ เธอหลงใหลในความทะนงตนของเขาอย่างเต็มเปี่ยม บัณฑูรย์ไม่ปล่อยให้ความเงียบทำงานนานนัก

“เอาสัญญามาสิครับ ผมจะเซ็นให้ คุณจะได้คบหากับแฟนได้อย่างเปิดเผย” พูดจบมือหนาก็เอื้อมไปหยิบซองเอกสารสัญญาที่เธอถือไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย ศรัญพัชญ์เบิกตากว้าง ความประหลาดใจพุ่งขึ้นมาแทนที่ความเศร้า

“คุณจะเซ็นมันจริง ๆ เหรอคะ?” เธอถามย้ำ เสียงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความกังวล พลางมองแผ่นกระดาษตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัวระคนไม่อยากเชื่อสายตา

“แต่คุณยังไม่ได้ตรวจทานเลยนะคะ!” บัณฑูรย์หยุดมือชั่วครู่ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวที่กำลังตื่นตระหนก แววตาของเขานิ่งสงบแต่กลับเปี่ยมไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้ความว้าวุ่นในใจเธอเริ่มสงบลง

“ผมทำตามสัญญาครับ... ก็คุณเล่าทุกอย่างให้ผมฟังหมดแล้วนี่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มที่ฟังดูอบอุ่นและมั่นคงอย่างที่สุด

“แต่นั่นมันเรื่องส่วนตัวของฉันนี่คะ ไม่เกี่ยวกับสัญญาพวกนี้เลย” มือบางรีบเอื้อมไปแตะข้อมือเขาไว้คล้ายจะทัดทาน

“เกี่ยวสิครับ” บัณฑูรย์วางปากกาลงชั่วคราวแล้วกุมมือเธอไว้อย่างแผ่วเบา

“คนที่มีความซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง และกล้าเปิดเผยให้คนอื่นฟังอย่างตรงไปตรงมา มันทำให้ผมเชื่อใจคุณ... แล้วผมก็ไม่จำเป็นต้องอ่านรายละเอียดสัญญาพวกนั้นเลย เพราะผมเชื่อใจคุณ”

คำว่าเชื่อใจคำเดียวที่หลุดจากปากของเขา มันทำให้ศรัญพัชญ์รู้สึกตื้นตันจนจุกอยู่ที่ลำคอ น้ำตาที่เคยกักเก็บไว้รื้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเสียใจ แต่มันคือความซาบซึ้งที่มีใครสักคนมองเห็นเนื้อแท้ของเธอภายใต้หน้ากากของทายาทศรัญ กรุ๊ป

“ขอบคุณนะคะ...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว

“ขอบคุณที่เข้าใจฉัน” บัณฑูรย์ยิ้มละมุนก่อนจะจรดปากกาลงลายเซ็นอย่างหนักแน่น

สิ้นเสียงปลายปากกาที่ตวัดลงบนกระดาษ ชี้ชะตาโครงการพันล้านและผูกมัดหัวใจของคนตรงหน้าไว้ในคราเดียวกัน บัณฑูรย์วางปากกาลงอย่างไม่ไยดีต่อลายเซ็นต์เพราะรู้ว่ามันสามารถซื้อใจเธอได้ เขาขยับกายเข้าหาศรัญพัชญ์ที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ของความตื้นตัน

“ขอบคุณมากนะคะ...คุณบัณฑูรย์ ฉันไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงดี” หญิงสาวเอ่ยเสียงพร่า แก้มเนียนแดงปลั่งด้วยฤทธิ์ไวน์ชั้นเลิศ แต่สิ่งที่ร้อนรุ่มยิ่งกว่าคือสายตาคมกริบของเขาที่แทบจะหลอมละลายตัวเธอ

“คุณตอบแทนผมได้ คุณรู้อยู่แล้วว่าผมต้องการอะไร” ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามแก้มเนียนใสอย่างแผ่วเบา กระตุ้นกระแสแห่งไฟราคะให้แล่นผ่านไปทั่วร่างของเธอ

“คืนนี้ผมอยากให้คุณลืมเรื่องเศร้า ๆ และเรื่องวุ่นวายในใจออกไปก่อน” น้ำเสียงของเขาต่ำพร่า แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการที่ศรัญพัชญ์ไม่อาจปฏิเสธ

“ให้คิดเสียว่าในโลกนี้... เหลือเพียงแค่เราสองคนก็พอ” มือหนากระชับมือเรียวเล็กของเธอขึ้นมากอบกุมเอาไว้ สัมผัสที่ร้อนแรงและมั่นคงทำให้ศรัญพัชญ์รู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งในภวังค์หวานที่เขาสร้างขึ้น

ความเข้มงวดของบิดาและภาระหน้าที่ที่ทับถมมานานแรมปี กำลังจะมลายหายไป เหลือเพียงความโหยหาทางร่างกายที่ถูกเก็บกดเอาไว้ลึกสุดใจ ซึ่งบัดนี้มันกำลังปะทุขึ้นมาจากการสัมผัสและบุคลิกภาพอันน่าดึงดูดของคนตรงหน้า ซึ่งทำให้ศรัญพัชญ์รู้สึกมีความสุขไปพร้อม ๆ กับความต้องการทางร่างกายอย่างเต็มเปี่ยม

เมื่อกำแพงแห่งความถูกต้องพังทลายลงด้วยแรงดึงดูดที่เหนือกว่า ศรัญพัชญ์จึงปล่อยให้ร่างกายและหัวใจตกอยู่ภายใต้อาณัติของชายหนุ่ม บัณฑูรย์ไม่รอช้าที่จะตักตวงความหวาน เขาโน้มใบหน้าลงฝังจมูกโด่งสันกับซอกคอหอมกรุ่น ปล่อยให้กลิ่นกายสาวที่อบอวลไปด้วยกรุ่นกลิ่นไวน์จางๆ มอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาจนหมดสิ้น

ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปสำรวจความหวานในโพรงปากนุ่มอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นประคองศีรษะของอย่างมั่นคง บังคับให้เธอรับจุมพิตที่แสนเร่าร้อน ศรัญพัชญ์วาดวงแขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่งเอาไว้

ร่างระหงแนบสนิทไปกับแผ่นอกกว้างจนความร้อนจากผิวกายของเขาซึมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อของเธอ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรง และชัดเจนว่าเขาเองก็กำลังตกอยู่ในห้วงเสน่หาของเธอไม่ต่างกัน

บัณฑูรย์ถอนริมฝีปากออกมา ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงไปพรมจูบตามลาดไหล่มนที่นวลเนียน ปลายลิ้นลากผ่านร่องไหปลาร้า กระตุ้นความรัญจวนให้พุ่งสูงขึ้นจนหญิงสาวต้องแอ่นกายรับสัมผัสอย่างลืมตัว ก่อนที่เขาจะหยุดชะงักที่ผิวเนื้ออ่อนละมุนบริเวณซอกคอ แล้วกดริมฝีปากขบเม้มอย่างแผ่วเบา ทำให้ศรัญพัชญ์หลุดเสียงครางกระเส่า

“อื้อ!!...” หญิงสาวครางแผ่วในลำคอ เสียงของเธอกระเส่าด้วยความรัญจวนที่ไม่อาจกักเก็บไว้ได้อีกต่อไป ในนาทีนี้ความผิดชอบชั่วดีที่เคยยึดถือ ความกตัญญูต่อครอบครัว หรือแม้แต่เงาของพีรดนย์ที่เคยแจ่มชัด กลับถูกแผดเผาด้วยไฟด้วยพิศวาสที่บัณฑูรย์เป็นผู้ริเริ่ม

เธอยินยอมพร้อมใจให้เขาจาบจ้วง ในห้วงลึกของอารมณ์ที่แสนรัญจวนศรัญพัชปล่อยให้สัญชาตญาณนำพาเธอล่องลอยไปตามความต้องการที่เธอโหยหามานานแรมปี บัณฑูรย์คือผู้ชายในแบบที่เธอใฝ่ฝัน และเธอก็พร้อมที่จะสูญเสียทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเกียรติยศหรือคำสัญญา เพียงเพื่อตอบแทนผู้ชายคนนี้สักครั้ง