All Chapters of เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป: Chapter 11 - Chapter 20

เฉาเยว่หัวเราะเบา ๆ “เหตุใดท่านถึงอ้อนข้าเช่นนี้กัน” นางถาม พลางยกมือขึ้นลูบแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา“พรุ่งนี้ข้าต้องเดินทางไปเมืองแร่ เจ้าอยู่ที่นี่ได้หรือไม่” น้ำเสียงของเขาแฝงความห่วงใยอย่างชัดเจน“ข้าอยู่ได้เจ้าค่ะ แต่ท่านต่างหากที่คงต้องเหนื่อยมากแน่ งานที่เมืองแร่นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” นางมองเขาด้วยสายตาเอ็นดูปนสงสาร“ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี” แม้ในใจจะกังวลไม่น้อย แต่เขาก็ไม่อยากให้นางต้องทุกข์ใจตาม“ข้าจะเชื่อท่าน” นางพยักหน้าเบา ๆ ด้วยความไว้ใจ เพื่อไม่ให้เขาต้องห่วงอีกหลังจากพูดคุยกันอยู่ครู่ใหญ่ ทั้งสองก็ช่วยกันหอบผักที่เก็บมาเข้าไปในครัวของบ้านใหญ่เฉาเยว่นำไข่ที่ได้มาผสมกับผักป่า แล้วทอดจนเหลืองกรอบ แม้น้ำมันจะมีไม่มากนัก แต่เมื่อหยวนเล่อร่วมโต๊ะด้วย นางก็พยายามจัดสำรับให้ดูน่ากินที่สุด เพื่อให้เขาได้อิ่มหนำ แม้วัตถุดิบจะมีจำกัดก็ตามเมื่อจัดอาหารเรียบร้อย นางยกมาวางบนโต๊ะแล้วนั่งเคียงข้างหยวนเล่อ สายตาเหลือบมองแม่สามีและน้องสามีทั้งสอง ทว่ากลับไม่มีใครแตะต้องอาหารเลยแม้แต่น้อย“เจ้าใหญ่ เจ้ากินก่อนสิ กินเยอะ ๆ จะได้มีกำลังทำงาน” ซูฟางพูดพลางตักกับข้าวใส่จานข

เฉาเยว่หันหลังกลับไปยังบ้านที่เงียบงัน ไร้เงาของสามี เสียงลมหายใจของตนเองดังก้องในอก มือเรียวเช็ดน้ำตาที่ไม่ยอมแห้งราวกับหัวใจไม่ยอมปล่อยวาง นางยืนสงบอยู่ครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมกำลังใจ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินกลับเข้าไปภายใน“ไปไหนมา”เสียงเรียกดังมาจากบ้านใหญ่ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็พบว่าผู้พูดคือหยวนจูและแม่สามี“ข้าไปส่งพี่หยวนเล่อเจ้าค่ะ” นางตอบด้วยเสียงแผ่วเบา“อ๋อ ไปแล้วสินะ เช่นนั้นก็ดี ข้าไม่ต้องฝืนทำดีกับเจ้าอีกต่อไป” มุมปากของอีกฝ่ายยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันเฉาเยว่เพียงเงยหน้ามองโดยไม่ตั้งใจ แต่กลับสบตาเข้ากับแววตาเย็นเฉียบของแม่สามี“มองอันใด เจ้ายังมีงานอีกมากต้องทำ” ซูฟางกล่าวพลางจ้องเขม็ง “ในเมื่อสามีของเจ้าไม่อยู่แล้ว งานทุกอย่างที่เป็นของเขา เจ้าก็ต้องทำแทนทั้งหมด เข้าใจหรือไม่”“แต่ข้ากำลังตั้งครรภ์นะเจ้าคะ” นางค้านออกไปเสียงเบา“ตั้งครรภ์แล้วอย่างไร เมื่อตอนข้าท้อง ข้ายังทำงานได้ทุกอย่าง เจ้าอย่าได้ทำตัวอ่อนแอนัก หวังว่างานทั้งหมดจะเรียบร้อย ถ้าข้ากลับมาแล้วไม่เสร็จ เจ้าจะเจอดีแน่!” คำพูดจบพร้อมเสียงฝีเท้าที่เดินจากไปอย่างไม่เหลียวแลเฉาเยว่ยืนมองแผ่นหลังของแม่สามีอย่าง

วันนี้เฉาเยว่เดินขึ้นเขาแต่เช้า หวังจะหาเนื้อกลับมาให้คนในบ้านได้กินบ้าง ทว่ากับดักที่สามีของนางเคยทำไว้กลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่สัตว์ตัวเล็กติดอยู่ นางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตัดสินใจเดินลึกเข้าไปในป่า หวังจะหาผลไม้แทน แต่ผลไม้ในฤดูกาลนี้กลับยังไม่สุกดี มีเพียงไม่กี่ลูกที่พอจะเก็บได้ เมื่อนำกลับมาบ้านแล้วบอกเรื่องทั้งหมดให้แม่สามีฟัง นางกลับถูกตำหนิที่ไม่สามารถหาอาหารมาเลี้ยงคนในบ้านได้ผลคือเฉาเยว่ไม่ได้แตะอาหารสักคำในมื้อนั้น ดีที่ในห้องของนางยังมีเนื้อหมูแห้งที่สามีเคยแบ่งไว้ก่อนจากลา นางนึกถึงคำพูดของเขาในวันนั้น “เพียงหนึ่งปี ข้าจะกลับมา” ประโยคนี้กลายเป็นสิ่งเดียวที่คอยย้ำเตือนให้นางอดทนต่อทุกสิ่งเวลาผ่านไปห้าเดือน ร่างกายของเฉาเยว่ซูบผอมลงกว่าครั้งแรกที่หยวนเล่อจากไป แต่ท้องของนางกลับขยายใหญ่ขึ้นตามเวลา ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านต่างรู้แล้วว่านางตั้งครรภ์ สิ่งที่ชาวบ้านเห็นจนชินตาคือร่างของหญิงมีครรภ์ผู้หนึ่งที่ยังเดินขึ้นเขาทุกวัน วันใดที่นางพอมีของกินติดมือกลับมา คนในบ้านก็จะแบ่งอาหารให้นางเพียงเล็กน้อย แต่หากวันใดมือเปล่า นางก็ต้องอดอาหารตลอดทั้งวัน แถมยังต้องทำงานบ้านทั้งหมด ไม่ว่าจะกว

ร่างกายของหยวนเล่อที่เคยกำยำบึกบึน บัดนี้กลับผอมซูบลงอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เขาต้องทำงานหนักกว่าผู้อื่น ด้วยรูปร่างสูงใหญ่และแรงกำลังมากกว่าใคร ทำให้มักถูกมอบหมายงานหนักอยู่เสมออาหารแต่ละวันมีเพียงข้าวกับหมั่นโถวและผักลวกธรรมดา ๆ เท่านั้น ส่วนเงินค่าจ้างทั้งหมด เขาส่งกลับไปให้ทางบ้านจนหมด เพราะอยู่ที่เหมืองแร่แห่งนี้ เขาแทบไม่มีโอกาสได้ใช้จ่ายสิ่งใดแม้งานจะเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่เลวร้ายเท่าที่คิด อย่างน้อยเขาก็ได้พบเจอเพื่อนใหม่หลายคนที่คอยช่วยเหลือกันยามค่ำ เขามักหยิบจดหมายจากภรรยามาอ่านซ้ำอยู่หลายหน จดหมายเหล่านั้นเป็นลายมือของท่านหมอหยวนที่ช่วยเขียนให้ทั้งหมด ข้อความในนั้นบอกว่า นางตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนแล้ว หากเขากลับไปทัน ก็คงได้อุ้มลูกน้อยพอดีเพียงคิดถึงภาพนั้น หัวใจของเขาก็อบอุ่นจนยิ้มออกมา เขาจูบลงบนจดหมายแผ่วเบา ก่อนเอนกายลงนอนด้วยความเหน็ดเหนื่อย แต่หัวใจกลับเต็มเปี่ยมด้วยความหวังด้านเฉาเยว่ เวลาผ่านไปจนท้องของนางโตได้แปดเดือน อาการแพ้ท้องหายไปแล้ว ทว่าความปวดหลังและเจ็บท้องกลับเริ่มเข้ามาแทน เด็กในท้องมักดิ้นตอบรับมือลูบของนางเป็นบางครั้ง เสียงพูดของนางมักเต็มไป

เสียงเด็กร้องไห้แผ่วเบาเรียกให้เฉาเยว่ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ดวงตาพร่ามัวกระพริบปรับแสงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปตามเสียงร้อง เห็นหยวนฉินยืนกล่อมเด็กอยู่ข้างเตียง“ลูกข้า…” เสียงของนางแผ่วเบาแหบพร่า ทว่าแฝงความดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่“เจ้าตื่นแล้วรึ ดีเลย เจ้าตัวน้อยของเจ้ากำลังหิวนมพอดี” หยวนฉินเอ่ยพลางอุ้มเด็กเข้ามาใกล้เฉาเยว่พยายามประคองตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก มือสั่นน้อย ๆ รับลูกน้อยมาไว้ในอ้อมแขน เด็กชายตัวเล็กกว่าเด็กทั่วไป แต่ผิวเนื้อชมพูระเรื่อ หายใจแผ่วเบาอย่างมีชีวิต นางโล่งใจยิ่งนักลูกน้อยยังอยู่กับนาง ครบถ้วนสมบูรณ์ แม้ร่างจะเล็กเพียงใดก็ตามนางแนบลูกเข้ากับอกที่คัดตึงจากน้ำนมซึ่งไม่เคยได้ระบายออก ตลอดเวลาที่ตั้งครรภ์ เฉาเยว่พยายามหาไข่และอาหารดี ๆ มากิน เพื่อบำรุงให้ลูกได้เติบโตอย่างดีที่สุด แม้น้ำตาจะเอ่อ แต่รอยยิ้มอบอุ่นก็ผุดขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวหยวนฉินมองเพื่อนสาวด้วยความสงสาร “เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง ร่างกายพอทนไหวหรือไม่” นางเอ่ยพลางมองแผลที่ยังพันผ้าบนศีรษะเฉาเยว่ยกมือแตะผ้าแผลเบา ๆ “ข้าดีขึ้นมากแล้ว” นางตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงแต่มั่นคง ไม่อยากให้เพื่อนต้องกังวล“เ