All Chapters of เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป: Chapter 21 - Chapter 30

นางกอดรัดร่างของสามีไว้แน่น พลางหันมองผู้คนรอบตัวด้วยสายตาเว้าวอนราวกับต้องการคำตอบ “ใคร… ใครกันที่ทำร้ายสามีของข้า” เสียงนางแผ่วเบาแต่สั่นสะเทือนใจ ก่อนจะเหลียวไปมองผู้ใหญ่บ้านด้วยแววตาเลื่อนลอย“ไม่มีใครทำเขาหรอกเฉาเยว่” หยวนจื่อกล่าวเสียงเรียบ “เขาเกิดอุบัติเหตุตอนทำงานในเหมืองแร่ ร่างกายอ่อนแรงและหมดสติไปหลายวัน ทางนั้นจึงส่งเขากลับมาบ้าน”“แล้ว… เขาจะฟื้นไหมเจ้าคะ” นางเอื้อมมือแตะใบหน้าของสามี ลูบไล้อย่างแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นสะท้านหยวนจื่อเพียงส่ายหน้าเบา ๆ “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขาไม่กล้าพูดต่อ เพราะกลัวคำตอบจะทำร้ายนางยิ่งกว่าความเงียบผู้คนรอบข้างยืนมองนางกอดสามีร้องไห้อยู่นาน ก่อนต่างทยอยกันกลับ เพราะยามนั้นอากาศเย็นยะเยือกเหลือเกินเมื่อทุกคนจากไป เฉาเยว่หยิบผ้ามาชุบน้ำเช็ดตัวให้สามีอย่างเบามือ มือเรียวสั่นระริกเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของผิวกายที่ครั้งหนึ่งเคยอบอุ่นนัก ใบหน้าของเขาซูบซีดลงมากกว่าก่อนหน้านี้นัก“ท่านพี่… ตอนนี้ข้าให้กำเนิดลูกของเราแล้วนะเจ้าคะ ท่านตื่นมาดูเขาสักหน่อยเถิด ลูกน้อยที่ท่านเฝ้ารอให้ลืมตาดูโลก…” น้ำเสียงนางพร่าพรายราวละอองหมอก สามีของนาง ชาย

ไข่ของไก่ป่าฟองนั้นมีขนาดใหญ่กว่าปกติ เฉาเยว่มองแล้วรู้สึกยินดีจนยิ้มออกมา นางไม่คิดเลยว่าจะสามารถนำสิ่งมีชีวิตเข้ามาในมิติได้สำเร็จ เมื่อลองหันไปมองต้นอ่อนพืชที่เก็บมาหลายชนิด นางก็รีบจัดการปลูกเรียงไว้ตรงพื้นที่ว่างภายในมิติ แล้วรดน้ำให้ชุ่มฉ่ำจนดินเปียกทั่ว เมื่อจัดการสวนเรียบร้อย นางจึงเดินเข้าไปในบ้านหลังน้อย มองดูเตียงเตาอุ่นภายในแล้วคิดว่าน่าจะเหมาะให้สามีได้พักผ่อน ที่นี่ยังมีหน้าต่างระบายอากาศดี ยิ่งทำให้บรรยากาศอบอุ่นและสบายยิ่งขึ้นตอนนี้เงินในมือนางเหลือไม่มากนัก เพราะต้องใช้จ่ายเลี้ยงลูกน้อย เงินที่สามีเคยให้ไว้ก็ค่อย ๆ ลดน้อยลงทุกวัน ต่อแต่นี้นางคงต้องหาทางเพิ่มรายได้เสียแล้ว ต้องมีเงินไว้ก่อน เพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างมั่นคงเมื่อนึกได้ดังนั้น เฉาเยว่จึงออกจากมิติ กลับไปนำของกินและยาบางส่วนจากในบ้านมาเก็บไว้ในมิติทั้งหมด รวมทั้งเงินหนึ่งตำลึงที่เหลืออยู่ นางก็ไม่ลืมจะเก็บซ่อนไว้ในบ้านภายในมิติด้วยเช่นกัน เมื่อมองเห็นสิ่งของที่จัดเก็บเรียบร้อย รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นบนใบหน้า เสื้อผ้าของลูกชายก็ย้ายมาไว้ในมิติแล้ว ต่อไปเมื่อออกไปทำงานนอกบ้าน นางก็ไม่ต้องเป็นห่วงลูกอีก เหลื

ซูฟางได้ฟังเช่นนั้นก็ลุกขึ้นทันที ก่อนชี้นิ้วไปยังหน้าของลูกสะใภ้อย่างโกรธเกรี้ยว“มันเป็นหน้าที่ของเจ้า! หากเจ้าทำไม่ได้ก็แยกบ้านออกไปเสีย ข้าจะไม่ให้อะไรพวกเจ้าเลยแม้แต่น้อย!”เฉาเยว่ยิ้มบางพลางพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อท่านเป็นคนพูดเอง เช่นนั้นก็แยกเถอะ อย่างอื่นข้าไม่ต้องการ ขอเพียงบ้านหลังเล็กที่ตีนเขาก็พอแล้ว” บ้านหลังนั้นนางเพียงเอาไว้บังหน้า เพราะส่วนใหญ่นางจะพักอยู่ในมิติเสียมากกว่าซูฟางเห็นท่าทางไม่ยี่หระของสะใภ้ก็โกรธจัด “เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้า! หยวนจู ไปเรียกผู้ใหญ่บ้านมา บอกเขาว่าข้าจะแยกบ้านเดี๋ยวนี้!”นางยืนกอดอก จ้องสะใภ้ใหญ่ราวรอให้นางมาอ้อนวอนขอความเมตตาหยวนจูได้ยินดังนั้นก็ตกใจไม่น้อย หากพี่สะใภ้ใหญ่ออกไป แล้วใครจะทำงานบ้านกันเล่า? แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่อาจขัดคำสั่งมารดาได้ จึงรีบเร่งเท้าไปยังบ้านของลุงผู้ใหญ่ทันที“ท่านลุงผู้ใหญ่อยู่หรือไม่เจ้าคะ ข้าหยวนจูเองเจ้าค่ะ!” นางร้องเรียก พลางมองเข้าไปในบ้านที่มีควันไฟลอยขึ้นเหนือหลังคาหยวนจื่อได้ยินเสียงเรียกแต่เช้า ก็เดินออกมาหน้าบ้าน “หยวนจูรึ เจ้ามาหาข้าแต่เช้าด้วยเรื่องอันใดกัน” เขามองลอดรั้วไม้ เห็นว่าเป็นเด

เมื่อเฉาเยว่ร้องไห้จนหมดแรง นางจึงค่อย ๆ ตั้งสติ ก่อนลูบใบหน้าของสามีและลูกชายเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน ต่อไปนี้นางจะเป็นผู้ดูแลทุกอย่างในบ้านแทนเขาเอง ไม่ว่าจะยากเพียงใด นางจะต้องทำให้ได้เมื่อจัดการดูแลทั้งสองเรียบร้อย นางจึงเดินไปยังผลไม้ที่เก็บมาเมื่อวาน ยืนมองอยู่นานด้วยความแปลกใจ ไม่คิดเลยว่าจะได้มากถึงเพียงนี้ ผลที่เก็บไว้น่าจะเกินหนึ่งร้อยฝักได้เฉาเยว่นั่งลงข้างกองผลไม้ ใช้ผ้าที่เหลืออยู่มาปูพื้นก่อนค่อย ๆ แกะเปลือกออก ด้านในมีขนสีขาวนุ่มปนเมล็ดสีดำ นางแยกออกอย่างระมัดระวัง เมล็ดสีดำถูกเก็บใส่ตะกร้าไว้สำหรับเพาะพันธุ์ในภายหน้า ส่วนขนสีขาวกองรวมกันเป็นพูนใหญ่ นุ่มราวสำลีเมื่อนั่งแยกอยู่นานจนเมื่อยหลัง นางตบตัวเบา ๆ เพื่อผ่อนแรง แล้วมองผลไม้ที่ยังเหลืออีกมากก่อนจะพักไว้ชั่วคราว นางลองใช้มือขยี้ขนสีขาวเหล่านั้นให้ฟูขึ้น มันนุ่มละมุนและให้ความอบอุ่นยิ่งนัก นางยิ้มอย่างพอใจ ก่อนตะวันจะคล้อยลับขอบฟ้าเมื่อหมดแสงอาทิตย์ เฉาเยว่จึงลุกขึ้นเตรียมอาหารให้ตนเองและสามี ทั้งยังต้มน้ำยาไว้ให้เขาดื่ม ส่วนหยวนอันลูกชายตัวน้อยก็กำลังเล่นกับขนสีขาวที่นางห่อไว้ให้จับเล่น ขนนุ่ม ๆ เหล่านี้ให้ความรู้

ทั้งสองเดินทางเข้าสู่เขตแดนเมืองจิ้นอัน ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มคึกคักขึ้น ผู้คนมากหน้าหลายตาพากันหอบหิ้วของกินของใช้ เพื่อเตรียมตุนไว้ในช่วงฤดูหนาวที่ใกล้เข้ามาเฉาเยว่มองชาวบ้านเหล่านั้นด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น นางไม่ได้ออกมาเห็นโลกภายนอกนานเท่าใดแล้ว ใจพลันรู้สึกทั้งตื่นเต้นและแปลกตา“นั่น…ตรงนั้น” หยวนฉินเรียกพร้อมชี้มือไปด้านหน้าเฉาเยว่หันตามสายตา เห็นตลาดขนาดกลางตั้งอยู่เบื้องหน้า เต็มไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่ บ้างซื้อของ บ้างขายของ เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วคล้ายคลื่นกระทบฝั่ง“คนเยอะมาก ข้าจะมีที่วางขายหรือไม่กันนะ…” นางพูดเสียงแผ่ว ความหวั่นใจเริ่มก่อตัวในอก“ต้องมีสิ ข้าเข้ามาในเมืองหลายครั้ง เจ้าอย่าได้กลัวเลย ข้าจะหาที่ให้เจ้าเอง” หยวนฉินพูดบอกด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมเมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของสหาย เฉาเยว่ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย ระหว่างที่ทั้งสองมองหาที่วางของ นางใช้จังหวะนั้นส่งจิตเข้าไปในมิติ เพื่อดูสามีและลูกน้อยที่ยังหลับอยู่ในบ้าน เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ปลอดภัยดี ความกังวลในใจจึงเบาบางลง“ตรงนั้นเฉาเยว่ ยังว่างอยู่” หยวนฉินชี้ไปยังแผงหมูที่ด้านข้างยังไม่มีคนตั้งขาย“ตรงนั้นหร