Semua Bab เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป: Bab 31 - Bab 40

แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่หิมะเริ่มโปรยลงมาตั้งแต่เช้าและหนักขึ้นเรื่อย ๆ เฉาเยว่นั่งอยู่หน้าบ้าน มองหิมะที่ปกคลุมทั่วพื้นอย่างเงียบสงบ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางหาเวลาขึ้นเขาเพื่อรวบรวมไม้แห้งไว้ใช้ในยามหนาว ถึงจะไม่จำเป็นนัก เพราะส่วนใหญ่แล้วนางมักอยู่ในมิติเสียมากกว่าเฉาเยว่ก้มมองลูกน้อยในอ้อมแขน เด็กชายลืมตาโพลงมองหิมะที่โปรยปรายด้วยความตื่นตาตื่นใจ เสียงอ้อแอของเขาทำให้ความเหน็ดเหนื่อยและความเหงาในอกของนางคลายลงไปไม่น้อย“เจ้าชอบหรือ… แต่ตอนนี้ยังเล่นไม่ได้หรอกนะ” นางพูดเสียงอ่อนพลางยิ้มให้ลูกชายที่ยังคงจ้องมองหิมะขาวนวลไม่วางตาเมื่อห้ามเช่นนั้น เด็กน้อยกลับส่งเสียงอื้ออึงราวกับกำลังโต้แย้ง นางจึงหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ “ไปเถอะ พวกเราเข้าไปหาท่านพ่อของลูกกันดีกว่า”หลังตรวจดูความแน่นหนาของบ้านด้านนอกเรียบร้อยแล้ว นางจึงหายตัวเข้าไปในมิติ ภายในนั้นอบอุ่นและปลอดภัยจากลมหนาว นางใช้เวลาว่างนำผ้าที่เพิ่งได้มาเย็บเป็นผ้าห่มหนานุ่ม โดยใช้ขนสีขาวที่สะสมไว้ยัดลงไป นอกจากจะทำเป็นที่นอนสำหรับลูกแล้ว ยังตัดชุดใหม่ให้สามีด้วย แม้เขายังไม่อาจลืมตาขึ้น แต่เมื่อฟื้นขึ้นมา ต้องได้ใช้แน่

“ซูฟาง เจ้าอยู่บ้านหรือไม่” เสียงหม่าฉีดังลอดเข้ามา พลางมองเข้าไปภายในบ้านที่เงียบสงัดจนน่าประหลาดใจซูฟางนั่งตัวสั่นอยู่ข้างเตาไฟที่ดับมอดไปตั้งแต่เมื่อคืน ตั้งแต่หิมะตกหนักเมื่อสามวันก่อน บ้านของนางขาดแคลนฟืนอย่างร้ายแรง ความหนาวเย็นกัดกินจนคนในบ้านเกือบทั้งหมดล้มป่วย แต่ก็ไม่มีใครได้ไปหาหมอ ได้เพียงหายาที่เหลืออยู่มากินประทังอาการเท่านั้น“เจ้าไปดูหน่อยว่าใครมาเรียกอยู่หน้าบ้าน” ซูฟางหันไปบอกหยวนจู บุตรสาวที่ยังพอแข็งแรงกว่าผู้อื่นในบ้านหยวนจูเดินออกไปดูตามคำสั่ง ก่อนจะเห็นว่าผู้ที่มาเยือนคือป้าหม่าฉี สหายเก่าของมารดา“ท่านป้ามาหาท่านแม่หรือเจ้าคะ” เด็กสาวมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ เพราะเห็นท่าทางร้อนรนผิดปกติ“ใช่ ๆ แม่ของเจ้าอยู่หรือไม่เล่า” น้ำเสียงของนางฟังดูใจร้อน เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างเต็มทน“อยู่เจ้าค่ะ แต่แม่ข้ากำลังป่วยอยู่ ท่านจะเข้าไปเยี่ยมหรือไม่” หยวนจูตอบด้วยแววตาคาดหวังเล็กน้อย หากป้าหม่าฉีเข้ามาเยี่ยม บางทีนางอาจได้ยืมฟืนหรืออาหารกลับไปด้วยหม่าฉีเมื่อได้ยินดังนั้น ก็พลันถอยหลังไปครึ่งก้าว ความกลัวโรคภัยทำให้นางลังเลจะก้าวเข้าไป“เอาไว้วันหน้าก็แล้วกัน ฝากบอกแม่ของเจ

หลังจากผ่านไปหลายวัน เฉาเยว่ดูแลหยวนเล่อจนเขาสามารถกลับมาเดินได้อีกครั้ง แม้ร่างกายจะยังไม่แข็งแรงเท่าเดิม แต่เขาไม่เคยย่อท้อ ยังคงพยายามฝึกเคลื่อนไหว เพื่อให้กล้ามเนื้อกลับมาแข็งแรงดังเดิม อีกทั้งการกินผลไม้และน้ำจากมิติอยู่หลายวัน ยังช่วยให้ร่างกายของเขาดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากหยวนเล่อใช้ไม้ที่พอหาได้ มาต่อเติมเล้าไก่ให้แน่นหนาขึ้น ตอนนี้ลูกไก่ที่เฉาเยว่าเลี้ยงไว้เติบโตเป็นแม่ไก่ตัวอวบแข็งแรง ออกไข่กันไม่หยุดจนพวกเขากินกันแทบไม่ทัน“ท่านพี่ ไข่พวกนี้จะทำเช่นไรดีเจ้าคะ มันมีมากมายนัก พวกเราคงกินไม่หมด จะเอาไปขายก็ลำบาก เพราะเกวียนยังไม่สามารถออกไปนอกหมู่บ้านได้” เฉาเยว่หันไปถามสามี พลางทอดสายตามองกองไข่ตรงหน้า นางไม่เคยคิดเลยว่าไก่ไม่กี่ตัวจะให้ผลผลิตได้มากถึงเพียงนี้หยวนเล่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ “เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ในเมื่อเรามีอาหารมากมาย เจ้าก็เคยเล่าให้ข้าฟังมิใช่หรือว่า ตอนข้าป่วย คนในหมู่บ้านต่างช่วยดูแลเจ้าอย่างดี”เฉาเยว่ายิ้มบาง ๆ พลางพยักหน้า “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ทุกคนล้วนมีน้ำใจ หากไม่มีพวกเขา เราคงไม่อาจอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ บ้านด้านนอกคงพังลงไปนานแล้ว”หยว

“เจ้า…กล้าว่าข้ารึ แล้วอย่างไร หากข้าไม่ไป เจ้าจะทำอันใดกับข้าได้!”ซูฟางยืนกอดอกขวางประตู สีหน้าแสดงความท้าทายอย่างไม่ยอมถอย“ได้สิ ก็ลองดูว่าข้าจะทำอันใดกับท่านได้บ้าง!”เฉาเยว่ยกเท้าขึ้น ก่อนยันใส่ร่างใหญ่ตรงหน้าเต็มแรงเสียง “อั่ก!” ดังขึ้นพร้อมกับร่างของซูฟางที่กลิ้งคลุกหิมะกระเด็นออกไปนอกประตูอย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่คิดเลยว่าจะถูกกระทำเช่นนี้เฉาเยว่มองภาพนั้นด้วยความสะใจ ก่อนกระชากประตูมาปิดใส่หน้าอีกฝ่ายดัง ปัง!“เจ้า! เจ้ากล้า กรี๊ด!!… เฉาเยว่! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” ซูฟางกรีดเสียงลั่น พยายามพยุงร่างอวบใหญ่ขึ้นจากพื้นหิมะ แล้วกระแทกประตูเต็มแรงด้วยความแค้นเฉาเยว่มองประตูที่สั่นคลอนราวกับจะพัง ก่อนตะโกนกลับไปเสียงดัง “หากประตูบ้านข้าพัง ข้าจะไปร้องเรียนลุงผู้ใหญ่บ้าน ท่านต้องจ่ายเงินซ่อมให้ข้าทั้งหมด! อย่าลืมด้วยนะว่าในสัญญาแยกบ้านเขียนเอาไว้อย่างไร!”นางพูดจบแล้วหมุนตัวเดินเข้าบ้าน ไม่สนเสียงกรีดร้องของหญิงที่นางเรียกว่า ผีบ้า อีกซูฟางเมื่อได้ยินคำขู่นั้น ก็ชะงักไปชั่วครู่ ความกลัวผุดขึ้นในใจ แม้จะไม่อยากยอมรับแต่นางรู้ดีว่าหากเฉาเยว่เอาเรื่องจริง นางคงเสียหน้าไม่น้อย ทว่าในอกกลั

เมื่อทั้งสองสามีภรรยามิได้สนใจต่อสิ่งใด หยวนฉินจึงปิดปากเงียบ ไม่เอ่ยคำต่อ เช่นนั้นก็ดีแล้ว แม้ใจจะรู้สึกโล่งขึ้นอยู่บ้าง แต่ลึก ๆ ก็ยังอดหวั่นไม่ได้ว่าป้าซูฟางอาจกลับมารบกวนพี่หยวนเล่ออีกความกังวลที่ซ่อนอยู่ในแววตาของหยวนฉิน เฉาเยว่เห็นเข้าก็รู้ทันทีว่าสหายกำลังเป็นห่วงนาง“พวกข้าไม่เป็นไรดอก เจ้าอย่าได้กังวล ข้าย่อมไม่ลืมสิ่งที่ครอบครัวนั้นทำไว้กับพวกเราแน่”“ได้ ข้าเชื่อเจ้า” หยวนฉินถอนหายใจยาว ก่อนหันไปเล่นกับเด็กน้อยในอ้อมแขนของเฉาเยว่แทนเมื่อออกจากบ้านท่านหมอเวิง ทั้งสองก็เดินกลับบ้านโดยไม่แวะที่ใดอีก แต่เหมือนโชคชะตาจะยังไม่ปล่อยให้วันนั้นผ่านไปอย่างสงบ เพราะไม่นานนักพวกเขาก็ได้พบกับหยวนจู ซึ่งตอนนี้ดูเปลี่ยนไปมากหยวนจูมองเห็นร่างสูงใหญ่ของชายผู้หนึ่งที่คุ้นตา พอเพ่งมองให้ชัดก็ถึงกับตาโต ใช่ พี่ใหญ่ของนางจริง ๆ! แสดงว่าข่าวลือที่ได้ยินจากชาวบ้านเป็นความจริง เขาฟื้นขึ้นมาแล้ว“พี่ใหญ่!” นางร้องเรียกเสียงดัง ก่อนวิ่งเข้ามาใกล้ด้วยความดีใจหยวนเล่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย จึงหันไปมองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง คนที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเรียกว่าน้อง ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าในใจเขา“มีธ