ท่านอ๋องอย่าคิดหนี 의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

“อ๊ะ! โอ๊ย!” ทางเดินแห่งนี้องค์ชายเก้าจำได้ว่า กว้างพอที่คนสามคนสามารถเดินสวนกันไปมาได้ แต่ใครเอาก้อนผ้าห่มกองใหญ่มากองไว้ตรงนี้ อารามไม่ระวังองค์ชายเก้าก็ล้มทับก้อนผ้าห่มนั้นลงไป คุณหนูจางเดินออกมาจากพุ่มไม้ นางให้มู่หลี่เฉียงกลับเข้าไปในงานเลี้ยงก่อน ส่วนนางรอดูว่าจะมีคนมาช่วยองค์หญิงหรือไม่ “องค์ชายเก้าท่านรีบอุ้มนางเร็วเข้า สงสัยนางจะสิ้นสติไปแล้ว” จางเลี่ยงหรงที่ในมือถือโคมไฟเดินมาพบพอดีรีบร้องบอกองค์ชายเก้าที่นอนคร่อมร่างนางอยู่ก้มลงมอง แสงโคมสาดใบหน้าอวบอูมขาวพราวพร่าง“องค์หญิงหานซูลี่ ! นางมาอยู่นี่ได้อย่างไร ”“ท่านรีบพานางไปหาหมอหลวงเถอะ หากนางเป็นอะไรไป เกิดเรื่องใหญ่แน่ อาจจะกลายเป็นสงครามแตกหักระหว่างสองเมืองได้ ”ด้วยความตกใจองค์ชายเก้าผู้มีรูปร่างสูงพอกันกับจวิ้นอ๋อง มีกำลังภายในมากพอที่จะแบกนางขึ้นหลังก็รีบทำตามที่คุณหนูจางบอก เหล่านางกำนัลที่วิ่งมาด้านหลังร้อง วี้ดว้าย ในมือพวกนางถือโคมไฟทุกคน“องค์หญิงเพคะ องค์หญิง” องค์ชายเก้ารีบเร่งพานางไปยังตำหนักที่อยู่ใกล้ที่สุด ปากก็ร้องสั่ง“ไปตามหมอหลวงมาเร็วเข้า! องค์หญิงหานซูลี่ สิ้นสติ”ฮ่องเต้ทรงเ

ตรงข้ามกับฟ่านซิ่วอิงที่ยินดีกับข่าวนี้อย่างยิ่ง ในที่สุดจวิ้นอ๋องก็รอดพ้นกรงเล็บหมีมาได้นับว่าสวรรค์เมตตา นางตั้งใจเอาไว้ว่าต่อไปจะทำดีกับองค์ชายเก้าให้มากเพราะคนผู้นี้ช่วยรับองค์หญิงหานซูลี่ เอาไว้แทนสามีของนาง “นับว่าดวงชะตาข้าดียิ่งที่มีเจ้าเก้ามารับไว้แทน” “ท่านแม่ทัพ คิดว่าองค์ชายเจ้าจะคิดว่าเป็นโชคดีหรือไม่ขอรับ ” “หลี่เฉียง เจ้าเก้ามีชายารองอยู่แล้วถึงสองคน จะรับไปอีกสักคนจะเป็นไรไป ” “ข้าได้ยินมาว่าองค์ชายเก้ามิได้ทรงโปรดชายารองมิใช่หรือขอรับ ” “อืม...ในเมื่อมิได้มีใจชอบสตรีนางใดอยู่แล้ว รับหานซูลี่ ไว้ก็คงมิได้เดือดร้อนนัก แต่หากเป็นข้า...เรื่องนี้ยากจะทนไหว ต่อไปข้าคงต้องทำดีกับน้องชายคนนี้ให้มาก ให้สมกับที่เขายอมมารับนางแทนข้า”จวิ้นอ๋องมาเยือนจวนใต้เท้าฟ่านด้วยความโล่งใจ บัดนี้เหลือแต่ต้องเดินหน้ามาเจรจากับฮูหยินผู้เฒ่าและใต้เท้าฟ่านอย่างจริงจัง ทว่าท่าทีของสองผู้อาวุโสกลับไม่ดูง่ายอย่างที่คาดใต้เท้าฟ่านเคยโดนยิ้มเยาะ ล้อเลียน เหยียดหยาม อยู่หลายเดือนนับตั้งแต่วันที่จวิ้นอ๋องเอ่ยปฏิเสธกับฮองไทเฮา จึงเก็บกลืนความแค้

ระหว่างที่เดินอยู่พระราชวังเพื่อหวังจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ พลันนึกถึงการเล่นซ่อนแอบในวัยเยาว์ทำให้องค์ชายเก้าอดจะแอบไปในทางเล็กแคบที่พวกเขาเคยหลบหลีกเหล่าขันทีและองครักษ์บ่อยๆ ไม่ได้‘ไม่ได้ไปทางนั้นนานแล้ว ไม่รู้จะรกร้างจนมุดเข้าไม่ได้หรือยัง’ แต่พอไปใกล้จะถึงเส้นทางลับของตน กลับได้ยินเสียงพูดคุยดังขึ้น“เจ้าแน่ใจนะว่า ครั้งนี้จะไม่พลาด” “เราให้คนแฝงเข้ามานานแล้ว ยิ่งฮ่องเต้กับจวิ้นอ๋องคิดว่าจะทำแผนลอบสังหารเพื่อทำให้ใต้เท้าฟ่านประทับใจ ยิ่งเป็นจังหวะเหมาะสม” เสียงของสองคนคล้ายแมลงหึ่งๆ สลับกัน แต่หูของผู้ฝึกยุทธ์อย่างองค์ชายเก้ากลับได้ยินชัดเจน “เจ้าจะใช้อาวุธลับเช่นใด รีบแจ้งให้ทุกคนทราบ เราต้องมีแผนสองไว้กันพลาด ครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งเดียวที่เราจะได้เข้าใกล้หมิงฮ่องเต้” เท้าขององค์ชายเก้าชะงัก ทรุดกายลงให้ต่ำที่สุด พุ่มไม้บริเวณนี้หนาแน่นจนมองไม่เห็นด้านใน คนทั้งสามยืนหันหน้าเข้าหากันสังเกตได้ยากนักว่าเป็นผู้ใด “งานครั้งนี้หากไม่สำเร็จ ทุกคนต้องพร้อมพลีชีพ อย่าให้สืบสาวไปจนถึงท่านเป็นอันขาด” คนตัวหนาสำทับ ทั้งสามล้วนอยู

“รองแม่ทัพของจวิ้นอ๋องน่ะหรือ ได้ยินว่าเขาเป็นคนหนุ่มที่เก่งกาจและกล้าหาญ ดีจริงที่เขาช่วยเหลือเจ้าได้ทัน”จางเลี่ยงหวงกลืนน้ำลายลงอึกหนึ่งแล้วแข็งใจพูดต่อ “รองแม่ทัพมู่ได้ช่วยชีวิตข้าถึงสองคราด้วยกันเจ้าค่ะ เพียงแต่ว่า....”“แต่ว่าอันใดหรือ ”“ในตอนที่เขาเข้าไปช่วยข้าในจวนแม่ทัพครั้งนั้น ข้าถูกพวกนักฆ่ากระชากเสื้อผ้าจนขาดหวิ่น เรือนกายข้างบนเปลือยเปล่า ดังนั้น...”เล่ามาถึงตรงนี้ จางเลี่ยงหวงก็สะอื้นฮักๆ น้ำตาอาบแก้มทั้งสองข้า เสนาบดีจางตกใจแทบสิ้นสติ “เจ้าว่ากระไรนะ ” “รองแม่ทัพมู่ ได้เห็นเรือนร่างของลูกหมดแล้วท่านพ่อ เช่นนี้แล้ว ลูกก็คงไม่อาจจะตบแต่งให้จวิ้นอ๋องได้อีก ท่านพ่อก็รู้ว่า ทั้งสองสนิทสนมกันเพียงใด แล้วเรื่องนี้จวิ้นอ๋องก็รู้แล้ว ลูกจึงได้ยินยอมเลิกราจากจวิ้นอ๋องเจ้าค่ะ” เท่านั้นเอง ใต้เท้าจางถึงกับเข่าอ่อน ทรุดนั่งบนเก้าอี้อย่างสิ้นเรี่ยวแรง บุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนที่น้องสาวฮองเฮาของเขาหมายมั่นจะให้เป็นพระชายาเอกของจวิ้นอ๋อง แม่ทัพผู้เกรียงไกรแห่งภาคเหนือ “เพียงเจ้าไม่เอ่ยเรื่องนี้ให้ใครฟัง เรายังพอส่งเจ้าให้ตบแต่งองค์ชายพระองค์อื่นไ

จวนตระกูลมู่ซึ่งสืบสายบรรพชนข้าราชสำนักสำคัญสายหนึ่ง จึงเป็นคฤหาสน์ที่กว้างขวางโอ่อ่าสง่างามสมกับเป็นสถานที่จัดสมรสพระราชทานเสนาบดีจางเพิ่งได้เคยเข้ามาเยือนจวนสกุลมู่เป็นครั้งแรก ความรู้สึกที่หนักใจกลายเป็นชื่นชมเมื่อได้เห็นอาคารขนาดใหญ่ และอาณาบริเวณอันยิ่งใหญ่รอบจวน ในส่วนของเรือนที่ถูกจัดไว้สำหรับเจ้าสาวก็สวยงามประดับด้วยสิ่งของล้ำค่า“ข้าไม่คิดเลยว่าในจวนสกุลมู่จะกว้างขวางโอ่อ่าถึงเพียงนี้ ”“นั่นเป็นเพราะเจ้ามัวแต่คิดว่าตนเองยิ่งใหญ่น่ะสิ สกุลมู่เคยยิ่งใหญ่ในราชสำนักมาก่อน เจ้าคงจะลืมไปแล้ว” เสนาบดีฟ่านอดจะเหน็บแนมมิได้ความคิดที่เคยนึกดูถูกมู่หลี่เฉียงว่าเป็นคางคกคิดจะกินเนื้อห่านฟ้า กลับกลายเป็นความนับถือสกุลมู่ เขาเคยได้ยินถึงความยิ่งใหญ่ของสกุลนี้ หากแต่วันเวลาเปลี่ยนขั้วอำนาจเปลี่ยนจึงไม่เคยสนใจว่า ตระกูลมู่แท้จริงมั่งคั่งเพียงใด ความเป็นห่วงบุตรีสุดที่รักที่มีนับครึ่งเดือนจึงเหือดหายไปสิ้น รอบรั้วคฤหาสน์จนถึงด้านในประดับประดาด้วยผ้าสีแดงผูกระย้อยระย้า บางช่วงถูกพับห่อคล้ายดอกไม้ขนาดใหญ่ประดับไว้ตามต้นเสา เสริมด้วยโคมกระดาษสีแดงผูกโยงทั่วลานกว้างทั้งด้านห