ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / โรแมนติก / ไม่รู้ว่าคลั่งรักหรือคลั่งเธอกันแน่ / EP.5

แชร์

EP.5

ผู้เขียน: DharDhara
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-30 15:42:20

ตอนนี้ทุกคนในแผนกต่างก็รู้เรื่องที่ฉันจะต้องย้ายไปช่วยงานแผนกอื่น อย่าว่าฉันแปลกใจกับคำสั่งประหลาดนี้เลย แม้แต่พนักงานที่ทำงานที่นี่มานานหลายปียังพากันสงสัยกับคำสั่งนี้กันทั้งนั้น รวมถึงสองเพื่อนสาวในแผนกที่ฉันสนิทมากกว่าคนอื่นๆ

“มันแปลกๆ พวกเธอไม่คิดว่ามันดูเจาะจงเกินไปหรือเปล่า แล้วฉันก็ยังไม่รู้ว่าต้องไปทำงานอะไรเลยอะ โอ๊ย! เครียดเจงๆ” เมย์บ่นออกมาเบาๆ ขณะนั่งมองหน้าเมเปิ้ลและพิมพ์ดาวสลับกัน

“นั่นสิ ขนาดพี่เชนที่ทำงานแผนกนี้มานานหลายปียังงงๆ เลยเพราะไม่เคยมีกรณีแบบนี้มาก่อนอะ” พิมพ์ดาวเอ่ยพูดออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดของรุ่นพี่ในแผนก

“ฉันก็คิดว่ามันน่าแปลกแถมยังน่าสงสัยด้วย ให้ไปทำงานอะไรแผนกไหนก็ไม่บอกอีกนะ เอ่อ..แต่มันก็แค่ชั่วคราวเองน่าเมย์ เดี๋ยวก็ย้ายกลับมาทำงานแผนกเดิม” เมเปิ้ลพยายามพูดปลอบใจเพื่อนสาวที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดและมีสีหน้าราวกับคนอมทุกข์

“จะบอกว่าไม่เครียดก็คงไม่ใช่ แต่ช่างมันเถอะ ก็ยังดีกว่าถูกให้ออกจากงานอะนะ ฉันคงคิดถึงเธอสองคนมากอะ”

“คิดถึงก็มาหาสิอยู่บริษัทเดียวกันจะเจอกันเมื่อไหร่ก็ได้ไหม” พิมพ์ดาวหลุดยิ้มทันทีเมื่อเห็นแววตาราวกับเด็กน้อยของอันโดรเมดา พอเธอทำแล้วช่างไม่เข้ากับหน้าตาและบุคลิกภายนอกของเพื่อนสาวเลย

ฉันสนิทกับทั้งสองคนมากที่สุดในแผนกเพราะเข้ามาทำงานพร้อมกันแถมนิสัยและความคิดก็เข้ากันได้เป็นอย่างดี พอเริ่มมีเพื่อนร่วมงานดีๆ ในที่ทำงานก็มีอันต้องได้ย้ายไปทำงานแผนกอื่น และต้องไปเริ่มปรับตัวใหม่อีกซึ่งคำว่าชั่วคราวนี่มันกี่สัปดาห์หรือจะนานเป็นเดือน ฉันก็ยังไม่รู้เลยแล้วจะไม่ให้รู้สึกเครียดได้ยังไงกัน

บทที่ 3

คืนวันเสาร์ ISSARA ROYAL BANGKOK HOTEL. ชั้น 6 Club & Lounge

หญิงสาวยืนสอดส่องสายตามองดูที่เคาน์เตอร์บาร์อยู่ครู่หนึ่ง และสายตาก็ปะทะเข้ากับเป้าหมายอย่างจัง บาร์เทนเดอร์หนุ่มสุดหล่อยืนพูดคุยกับลูกค้าสาวๆ ที่นั่งยึดพื้นที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์จนแทบไม่มีที่นั่งหรือที่ยืนเหลืออยู่เลย ไม่แปลกใจที่เขาจะโซฮอตกับลูกค้าสาวๆ ขนาดนี้เพราะใบหน้าหล่อๆ นั้นเป็นสาเหตุ

ตอนนี้ฉันชักไม่แน่ใจว่าเขาจะจำอะไรได้ไหมเพราะเรื่องมันผ่านมาตั้งอาทิตย์หนึ่งแล้ว คืนนั้นฉันนั่งอยู่ตรงหน้าเขาพอดีบางทีเขาอาจจะยังจำฉันได้ ไหนๆ ฉันก็มาถึงที่นี่แล้วลองเข้าไปถามดูดีกว่า เมื่อคิดได้แบบนั้นฉันก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาทันที ร่างเพรียวระหงเดินแทรกช่องว่างที่กำลังมีคนเดินออกมาจากหน้าเคาน์เตอร์บาร์

เธอยิ้มกว้างให้เขา ชายหนุ่มชายตามองหญิงสาวเล็กน้อยแต่ก็หันกลับไปผสมค็อกเทลต่อ

“เอ่อ.. สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ”

“คือ..คุณพอจะจำฉันได้หรือเปล่าคะ คืนวันเสาร์ที่บริษัทจัดงานปาร์ตี้ฉันนั่งตรงเคาน์เตอร์บาร์ข้างหน้าคุณ”

ชายหนุ่มมองสำรวจใบหน้าหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะไล่สายตาลงมาถึงหน้าอกของเธอก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นไปมองหน้าคนพูดอีกครั้ง สายตาของเขาทำให้เธอรู้สึกหน้าชาไปทันที ถึงจะถูกจ้องที่หน้าอกบ่อยแค่ไหนแต่การกระทำเสียมารยาทของชายหนุ่มตรงหน้าก็ทำให้เธออดรู้สึกไม่พอใจไม่ได้

“หึ..ก็พอจะจำได้”

“ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวนถามคุณหน่อย เอ่อ..คือ” เมย์หยุดพูดไปครู่หนึ่งเมื่อสายตาปะทะเข้ากับสาวๆ ที่หันมาจ้องหน้าเธออย่างไม่พอใจ

“ตอนนี้คงไม่สะดวก รอหลังผมเลิกงานได้ไหม” บาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อเอ่ยขึ้น

“เอ่อ..เลิกงานกี่โมงคะ”

“เที่ยงคืน”

“คุยตอนนี้ไม่ได้เหรอคะ ใช้เวลาแค่แป๊บเดียวไม่นานหรอกค่ะ” สายตาชำเลืองดูเวลาในโทรศัพท์ที่เวลาตอนนี้เพิ่งจะสี่ทุ่มเอง ถ้าต้องรอถามเขาหลังเลิกงาน เธอต้องนั่งรออีกตั้ง 2 ชั่วโมง กว่าจะได้กลับบ้านไม่ตีหนึ่งเลยเหรอไง

“รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ?” เขาส่ายหน้าปฏิเสธแทนคำตอบ

“เอ่อ..แนะนำหน่อยสิคะ ปกติฉันไม่ค่อยดื่มค็อกเทลเท่าไหร่” เมย์พ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดพลางมองหาที่นั่งที่ยังว่างอยู่ เป็นจังหวะที่ชายหนุ่มคนหนึ่งลุกออกจากที่นั่งทำให้เธอรีบขยับตัวลงไปนั่งที่เก้าอี้ตัวนั้นทันที

บาร์เทนเดอร์หนุ่มยกยิ้มมุมปากก่อนจะพยักหน้าให้เพื่อนบาร์เทนเดอร์อีกคนให้เปลี่ยนตำแหน่งกับเขา ขณะเดินไปยืนตรงที่หญิงสาวนั่งอยู่ ชายหนุ่มเทส่วนผสมลงไปในกระบอกเช็คเกอร์ก่อนจะเขย่าส่วนผสมทุกอย่างให้เข้ากันและเทน้ำสีชมพูสดลงแก้วใบสวยและหยิบมันลงวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ เขาหยิบสตอร์เบอรี่ลูกโตสี่ลูกใส่ลงถ้วยแก้วใบเล็กวางลงข้างๆ

“ว้าว! สีสวยจัง เรียกว่าอะไรคะ?”

“Virgin Cocktail ผมคิดว่ามันเหมาะกับคุณ ดื่มง่ายๆ รสชาติเหมือนน้ำผลไม้ อืม..ส่วนผสมก็มีBitter soda ,Pink grapefruit juice, Homemade grenadine, Pink pepper con แล้วก็ผสม Gin นิดหน่อย แก้วนี้ผมเลี้ยงส่วนสตอร์เบอรี่ถ้วยนี้แถมฟรี” บาร์เทนเดอร์หนุ่มขยิบตาให้เธอก่อนจะหันไปผสมค็อกเทลให้ลูกค้าคนอื่นต่อ

“เอ่อ..ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันจ่ายเอง”

“ไม่เป็นไรครับ แก้วต่อไปคุณค่อยจ่ายก็ได้ ลองชิมดูสิรสชาติถูกใจไหม”

“ขอบคุณค่ะ อืม..รสชาติดี เหมือนดื่มน้ำผลไม้เลย” เมย์ยกแก้วขึ้นมาจิบต่อแก้เขิน สายตาเบือนไปมองทางอื่นไม่กล้าสบสายตาสีเทาอมเขียวคู่นั้นของเขา

ฉันไม่รู้จะคุยอะไรนอกจากหันไปมองที่แดนซ์ฟลอร์เป็นพักๆ นั่งฟังเพลงพร้อมกับจิบเครื่องดื่มในมือไปเรื่อยๆ อารมณ์ตอนนี้ก็กรึมๆ รู้สึกเลือดลมในกายสูบฉีดขึ้นมา ดื่มไปได้สักพักก็หมดแก้วที่สองแต่แอลกอฮอล์คงน้อยจริงอย่างที่เขาบอกเพราะฉันไม่รู้สึกเหมือนดื่มเหล้าเลยเหมือนดื่มน้ำผลไม้ชิลๆ มากกว่า

ขณะที่รอเครื่องดื่มแก้วใหม่จากบาร์เทนเดอร์หนุ่ม เธอก็ชวนเขาคุยไปด้วย

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่แล้ว บทต่อไป

บทล่าสุด

  • ไม่รู้ว่าคลั่งรักหรือคลั่งเธอกันแน่    EP.38

    ช่วงเวลาที่น่าอึดอัดเกือบครึ่งชั่วโมงกำลังผ่านพ้นไป เธอฟังพวกเขาคุยกันไปเรื่อยๆ ดูจากคำพูดและท่าทางของน้องสาวพวกเขาแล้วมันทำให้เธออดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ พอสังเกตดีๆ น้องสาวเขาก็ไม่มีเค้าโครงหน้าที่คล้ายคลึงกับพวกเขาเลย พวกเขาทั้งคู่ใบหน้าค่อนไปทางลูกครึ่งแต่น้องสาวเขาดูหมวยๆ เธอสวยน่ารักแบบลูกคุณหนูจริงๆ ทั้งผิวพรรณที่ดูผุดผ่องและมารยาทบนโต๊ะอาหารถ้าดูจากสายตาและความรู้สึกของผู้หญิงด้วยกันแล้วมันทำให้เธอคิดเป็นแบบอื่นไม่ได้เลย ถ้าไม่ติดที่หล่อนเป็นน้องสาวของพวกเขา เธอก็คิดว่าหล่อนคงจะชอบคริสกับคาร์ลแน่ๆ อันโดรเมดาได้แต่ครุ่นคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะชะงักตัวชาเมื่อมีบางอย่างสัมผัสตรงต้นขา เธอเหลือบสายตาลงไปมองก็พบว่าเป็นมือของคาร์ลที่ขยับลูบไล้ไปมา เธอเหลือบสายตาขึ้นมามองหน้าคาร์ลทันทีพร้อมกับพยายามใช้สายตาเป็นเชิงห้ามให้เขาหยุดทำชายหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากแถมยังทำหน้ามึนตอบเธอขณะที่มือก็ขยับเข้ามาใต้กระโปรงเรื่อยๆ จนปลายนิ้วสัมผัสเนินเนื้อนุ่ม มือเล็กรีบตะครุบลงบนมือเขาทันทีก่อนจะหยิกลงไปบนเนื้อบนฝ่ามือแรงๆ“โอ๊ย!!” คาร์ลร้องออกมาด้วยความเจ็บ สายตามองจ้องหน้าเมย์เขม็ง เขารีบชักมือกล

  • ไม่รู้ว่าคลั่งรักหรือคลั่งเธอกันแน่    EP.37

    “พรุ่งนี้มีประชุมตอนเช้าแล้วคุณจีรนันท์เลขาท่านประธานแจ้งมาให้พวกนายเข้าไปหาท่านที่ห้องทำงานตอนบ่ายสองโมง เอ่อ..ท่านประธานเป็นคุณพ่อของพวกนายใช่ไหม”“ใช่ ช่วงนี้พ่ออยากให้พวกฉันมาศึกษาดูงานของบริษัทไว้ แล้วมีตารางงานอะไรอีกไหม”“มีประชุมเรื่องโปรเจ็คงานก่อสร้างที่ศรีราชา”“อืม”เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสามคนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง อันโดรเมดารีบเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาถือไว้พร้อมกับหันไปมองประตูห้องที่กำลังเปิดออก สายตามองดูหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดนักศึกษามหาลัยเอกชนชื่อดังที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง“สวัสดีค่ะ พอดีหนูมาทำธุระแถวๆ บริษัทเลยแวะมาหาพวกพี่ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ? ทำไมรู้สึกคุ้นๆ หน้าเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน”“สวัสดีค่ะ คือ ดิฉันชื่ออันโดรเมดาเป็นเลขาของท่านรองค่ะ ขออนุญาตออกไปข้างนอกก่อนนะคะ” เมย์พูดตอบและยิ้มส่งให้เธอตามมารยาทก่อนจะเดินเลี่ยงไปที่ประตูห้องและเปิดประตูเดินออกไป“น้องมีอะไรหรือเปล่า” คริสเอ่ยถาม“เอ่อ หนูคิดถึงค่ะแล้วพักนี้ก็ไม่ได้เจอพวกพี่เลย ตอนเที่ยงเราไปหาอะไรทานกันดี

  • ไม่รู้ว่าคลั่งรักหรือคลั่งเธอกันแน่    EP.36

    “อ๊ะ อ๊าา!!” ร่างบางเกร็งกระตุก เธอหายใจหอบหนักๆ ขณะที่ลืมตาขึ้นมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าที่ยังคงขยับสะโพกกระแทกเข้าออกมือหนาจัดแจงร่างบางให้นอนคว่ำหน้าลงในท่าด็อกกี้ พร้อมทั้งสอดใส่แก่นกายเข้าไปอีกรอบ สะโพกแกร่งขยับซอยเข้าออกถี่ๆ ก่อนจะปลดปล่อยน้ำอุ่นสีขาวเข้ามาในร่างกายเธอ“คริส นายปล่อยในเหรอ ทะทำไมไม่ใส่ถุงยาง อ๊ะ อื้ออ พอแล้ว”“โทษที ฉันไม่ได้หยิบมาด้วย ต่อเลยนะ” เขาจับท่อนเอ็นที่ยังแข็งดันเข้าไปในร่องเล็กก่อนจะดันมันเข้าไปจนมิดลำ“อ๊ะ อ๊า คริส”ฉันคิดอะไรไม่ออกได้แต่ร้องครวญครางเรียกแต่ชื่อเขาออกมา มันเสียวทั้งข้างบนข้างล่าง สายตามองดูใบหน้าของคริสที่ซุกไซ้บนหน้าอกขณะที่ริมฝีปากและลิ้นก็ดูดเลียยอดอกทั้งสองข้าง ขณะที่ร่างกายฉันสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกที่ดุดันของเขา ระลอกแล้วระลอกเล่าที่เขาขยับสะโพกเข้าออก เวลานี้ฉันได้แต่ปล่อยให้ความต้องการและอารมณ์ใคร่เข้าครอบงำร่างกายจิตใจจนหมดสิ้น ทำได้แต่โอนอ่อนคล้อยตามร่างกายของเขาและไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่เขายังขยับตัวบนร่างกายฉันบทที่ 12

  • ไม่รู้ว่าคลั่งรักหรือคลั่งเธอกันแน่    EP.35

    เสียงนาฬิกาปลุกทำให้หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมากดปิดเสียง สายตามองดูชายหนุ่มที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ผมสีน้ำตาลที่ดูยุ่งเหยิงภายใต้กรอบใบหน้าหล่อของเขามันทำให้คาร์ลดูมีเสน่ห์ชวนมองไปอีกแบบจนเธอแทบไม่อยากละสายตา เมื่อหันไปมองดูเวลาแล้วอันโดรเมดาจึงตัดสินใจยกมือขึ้นมาบีบจมูกโด่งเป็นสันของเขาด้วยความมันเขี้ยว“คาร์ล ตื่นได้แล้ว”“อืออ.. ที่รัก ปลุกไม่นุ่มนวลเลย มอนิ่งคิสหน่อยสิ” คาร์ลลืมตาขึ้นมาจ้องหน้าเธอพร้อมกับกระตุกยิ้มที่มุมปาก“เอ่อ..ยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟันเลยนะ” เมย์พูดเสียงเบา ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน เธอรู้สึกไม่ชินกับโหมดหวานๆ ของคาร์ลเลย“นายไปอาบน้ำก่อนดีไหม เดี๋ยวต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกไม่ใช่เหรอไง” เมย์ลุกออกจากเตียง และเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวยื่นส่งให้เขา“อาบน้ำด้วยกันไหม” คาร์ลเอื้อมมือไปจับข้อมือเล็กไว้แน่น“ไม่เอา ขืนอาบน้ำพร้อมนาย เดี๋ยวได้ไปทำงานสายพอดี” เมย์ส่ายหน้าปฏิเสธพลางดึง

  • ไม่รู้ว่าคลั่งรักหรือคลั่งเธอกันแน่    EP.34

    คอนโดอันโดรเมดาเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นกลางดึกและเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบปลุกให้หญิงสาวที่หลับสนิทอยู่บนเตียงขยับตัวตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย มือเล็กควานหาโทรศัพท์อยู่นานกว่าจะกดรับสายทั้งที่ตายังปรืออยู่“อือ..ฮัลโหล ใครอะ?”“ออกมาเปิดประตูห้องให้หน่อยสิ”“นายมาทำไมดึกขนาดนี้เนี่ย รอแป๊บนะ”เมย์รีบลุกขึ้นมาเปิดไฟในห้องก่อนจะรีบเดินออกไปเปิดประตูให้เขา สายตามองดูผู้ชายร่างสูงที่เดินผ่านประตูห้องเข้ามา โดยที่เธอได้แต่มองตามหลังชายหนุ่มไปอย่างงงๆ ก่อนจะปิดประตูห้อง เมย์ได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยออกมาจากตัวเขา ร่างสูงหันกลับมามองจ้องหน้าเธอครู่หนึ่งก่อนจะเดินกลับมาดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น การกระทำของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นพร้อมกับความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในใจ“เธอลองทายดูสิ ฉันคือคริสหรือคาร์ล? ถ้าทายถูกฉันมีรางวัลให้นะ”“ฉันไม่อยากได้รางวัล เอ่อ..ถ้านายเมาก็ควรกลับไปนอนได้แล้วนะ”“ฉันจะนอนกับเธอที่นี่ เร็วๆ ลองทายดูสิ&rdquo

  • ไม่รู้ว่าคลั่งรักหรือคลั่งเธอกันแน่    EP.33

    บริษัทISSARA INC. หลังจากออกมาจากห้างสรรพสินค้าพวกเขาก็ไปส่งอันโดรเมดาที่คอนโดของเธอก่อนเพื่อเอาข้าวของไปเก็บและขับรถกลับมาส่งเธอที่บริษัทเพราะรถยนต์ของเธอจอดทิ้งไว้ที่นี่ อันโดรเมดายืนมองรถของพวกเขาขับออกไปจนลับสายตาก่อนจะเดินตรงไปที่รถยนต์ของตัวเองจอดอยู่เสียงทุ้มต่ำที่เรียกชื่อเธอดังมาจากด้านหลังทำให้ฝีเท้าของเธอหยุดชะงักก่อนจะหมุนตัวกลับมามองชายหนุ่มที่กำลังสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ๆ“เมย์!”“พี่กัปตัน!”‘…ตายล่ะ เพราะมีแต่เรื่องวุ่นๆ ตั้งแต่เช้าทำให้ฉันลืมเรื่องพี่กัปตันไปซะสนิท ฉันคงต้องบอกขอโทษพี่เขาก่อน พอเห็นหน้าตาเศร้าๆ ของเขาแล้วฉันก็รู้สึกเสียใจที่ทำร้ายจิตใจของเขา แต่เรื่องทั้งหมดมันเกิดจากหมอนั่นคนเดียว ถ้าเขาไม่พูดอะไรแบบนั้นออกไป ฉันคงไม่ต้องรู้สึกผิดกับพี่กัปตันถึงขนาดนี้ ฉันยืนมองหน้าเขานิ่งโดยที่พูดอะไรไม่ออกเหมือนมีก้อนอะไรแข็งๆ จุกอยู่ที่ลำคอ ..’ “วันนี้พี่ส่งข้อความไปไม่เห็นเมย์ตอบอะไรพี่กลับมาเลย แล้วนี

บทอื่นๆ

บางทีคุณอาจจะชอบ

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status