ผัวลับท่านประธาน의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

รวีไม่ตอบเขาที่นั่งมองเธอแล้วยิ้มราวกับคนเพิ่งชนะ เธอหันไปสั่งทีมงานให้ทำงานกันต่อ ถ้าทำไม่ได้ก็ยกกองไป ค่อยนัดวันถ่ายกันใหม่ ก่อนจะเดินออกจากสตูแล้วกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองไป แทบคุมสติตัวเองและลมหายใจให้เป็นปกติไม่ได้แล้วตอนนี้ นี่เขาทำบ้าอะไรลงไป!สิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุดคือการที่เราเจอลูกหมาป่า แต่ดันคิดว่าเป็นหมาบ้าน เจษฎาลูกหมาในตอนนั้น ดันกลายร่างเป็นเจสันหมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวโตเต็มวัยในตอนนี้ได้ยังไงกันนี่เธอต้องรับมือกับคนแบบนี้ยังไง ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ได้มีเรื่องมาต่อรองเธอสู้ขาดใจอยู่แล้ว แต่เพราะความลับของเขาและเธอทำให้ตอนนี้เธอกำลังเป็นรองอีกฝ่าย จบกันไปนานแล้ว ทำไมไม่ยอมมูฟออน ทำไมไม่ยอมจบ ๆ กันไป รวีอยากจะบ้า!ช่วงเช้าชวนปวดหัวก็ผ่านไป ถึงเวลาช่วงบ่ายสองกว่า ๆ รวีก็รีบปรับอารมณ์ ปรับสีห้าเพื่อที่จะเตรียมตัวไปรับลูกสาวกลับจากโรงเรียน จะเครียดจะตึงแค่ไหน แต่เธอจะเอาอารมณ์เดือดดาลพวกนี้ไปส่งต่อถึงลูกไม่ได้ แต่จากที่อารมณ์กำลังปรับให้เป็นระดับปกติแล้ว พอเข้าไปรับลูกสาวรวีก็แทบปรี๊ดแตกเมื่อเห็นว่าตะวันกำลังอยู่ในอ้อมกอดของใคร“เจสัน!” เสียงเรียกของรวีเดือดดาล เมื่อเห็นว่าเป็นเ

เจสันไหวไหล่ เพราะยังไงเขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะเอาลูกคืนให้ได้ และรวีก็คงไม่เกลียดเขาไปมากกว่านี้แล้ว เขามั่นใจ“เกลียดไปเถอะ” เพราะสุดท้ายเขาก็จะทำให้เธอไปจากเขาไม่ได้ด้านรวีตอนนี้กำลังให้คนสืบหาว่าข่าวมันหลุดมาจากไหน ส่วนตัวเธอคิดว่าไม่น่าจะเป็นคนของตัวเอง แต่ถ้าใช่ก็จะไม่เอาไว้ ใช้เวลาตามหาร่วมวัน เช็กกล้องวงจรปิดในสตูฯที่ใช้ถ่ายงานในวันนั้นทุกมุมก็พบว่าไม่น่าจะใช่คนของตัวเอง และยังพบว่าน่าจะเป็นกฤษณ์ผู้จัดการของเจสันเย็นวันนั้นรวีจึงนัดเจสันให้มาพบที่ห้องทำงาน เธอแค่อยากตกลงกันดี ๆ ไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายมากไปกว่านี้“เรียกผมมาถึงที่นี่ มีอะไร” ทันทีที่อยู่กันสองคนเขาก็เอ่ยถามด้วยท่าทีสบาย ๆ ไม่ทุกข์ร้อน“หยุดทำเรื่องบ้า ๆ พวกนี้สักทีได้ไหม” รวีเจรจา เธอใช้โทนเสียงที่จริงจัง อยากพูดกันอย่างเป็นการเป็นงาน“ถ้าไม่อยากให้มันออกมารูปแบบนี้ คุณก็ควรทำตามที่ผมบอกดี ๆ ตั้งแต่แรกนะวี”“อะไร!” จะให้ยกตะวันให้น่ะหรือ ไม่มีทาง“ถ้าอยากได้ตะวัน บอกเลยนะว่าไม่ ก็รอสู้กันในชั้นศาลเลยแล้วกัน” เรื่องลูกเธอไม่ยอม จะยกให้ใครได้ยังไง ตายเป็นตายเถอะ“คิดดี ๆ ก่อนนะวี” เจสันเดินเข้ามาใกล้ รวีไม่ถอยแต่

“หึ ได้ไง วีได้เจแล้วนะ จะเทกันมันไม่ง่ายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว” สรรพนามแทนตัวด้วยชื่อ และคำพูดอย่างเป็นกันเองของเขา ทำเอารวีเผลอหวั่นไหว เพราะใจลึก ๆ แล้วก็รู้ตัวเองดีว่ายังมีความรู้สึกกับเขาอยู่ ยิ่งกลับมาใกล้กันแบบนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะกักเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไปได้อีกนานสักเท่าไร“นี่! พูดให้มันดี ๆ ใครได้ใคร” คราวนี้เธอไม่ใช่คนเริ่มก่อน ไม่ได้ยินยอมตั้งแต่แรก ถึงสุดท้ายจะเผลอไผลตามอารมณ์ไปหน่อย แต่ก็ช่วยไม่ได้ เขาเริ่มเองทั้งนั้น“จะใครได้ใครก็ช่าง แต่ถ้าวีจะเก็บเจไว้ในเงาเหมือนเมื่อก่อน บอกเลยว่าเจก็ไม่ยอมแล้วเหมือนกัน หึ” เจสันหมายมาดตอนนั้นเพราะเขาต่ำต้อย ด้อยกว่าเธอทุกทางเลยไม่มีสิทธิ์มีเสียงพอจะเรียกร้องอะไรได้ แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่คนเก่าแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าคิดว่าเธอจะผลักไสเขาไปอีกครั้งง่าย ๆ“อ้อ... ปลดบล็อกไลน์เจด้วย เข้าใจไหม”“ไม่”“อืม ตามใจ... แต่ถ้ามีภาพอะไรหลุดไปก็อย่ามาโวยวายใส่เจทีหลังก็แล้วกัน”ในงานเปิดตัวสินค้าตัวใหม่ คืนนั้นทั้งเจสันและรวีเป็นคนที่ถูกจับตามองที่สุดในงาน เพราะนอกจากจะมาในฐานะพรีเซนเตอร์และประธานบริษัทแล้ว ทั้งคู่ก็ยังเพิ่งมีข่าวว่ามีซัมธิงกันนั่นยิ่งทำใ

อ่านจบเธอแทบพุ่งตัวไปหน้าบ้านแล้วเสยคางคนกวนประสาทสักหมัดสองหมัด แต่เธอก็ทำได้เพียงให้แม่บ้านรีบเปิดประตูต้อนรับเขาเข้ามาก็เท่านั้น กันคนเห็นเขามากไปกว่านี้ และกันคนหน้าด้านจะโพสต์อะไรบ้า ๆ ลงในโซเชียลให้เธอเป็นประเด็นอีก“หึ กว่าจะยอมเปิดประตูได้” เจสันบ่นพึมพำอย่างไม่ใส่ใจนัก รู้อยู่หรอกว่าการจะเข้ามาบ้านเธอมันไม่ง่าย รวีใจแข็งจะตายชักร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากลางห้องรับแขกอย่างสบายใจ เขายืนรอตั้งแต่ตีห้า ไลน์หาแล้วเธอไม่อ่านก็คิดว่าคงหลับอยู่เลยไม่อยากกวน เขารอได้ แต่พอแม่บ้านออกมาไล่เขาก็ยังรอต่อไป เขาเห็นตอนรวีแอบแง้มหน้าต่างมาดู แต่พอนานเข้าก็เริ่มยืนไม่ไหวเลยกดดันเธอด้วยการเปิดหน้าโชว์ตัว และได้ผล เพราะเธอรีบต้อนรับเขาให้เข้ามาในบ้านอย่างไว“เจ ขอเถอะ.. หยุดทำแบบนี้สักที” รวีเอ่ยหลังสั่งให้แม่บ้านออกไป“แบบไหน” เจสันลอยหน้าลอยตา ราวกับมันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่“ก็แบบที่ทำ ๆ อยู่นี่ไง เพื่ออะไรอะเจ สนุกเหรอ เธอทำฉันประสาทกินแทบทุกวันอยู่แล้วนะรู้ตัวไหม”“เหรอ?” เจสันถาม เขามองเธอที่กำลังโยวายใส่เขานิ่งนาน นั่นยิ่งทำให้รวีเดือดดาล เธอเกลียดที่สุดคืออะไรที่ควบคุมไม่ได้“โอ๊ย เลิกท

“เจ!”“ครับ... ก็ลูกสั่ง เจไม่อยากขัดใจลูก” เจสันตอบหน้าตาย อยากด่าก็ด่าไม่ได้เพราะลูกอยู่ด้วย ถึงรวีจะถลึงตาดุใส่เขาก็ไม่สนใจ สุดท้ายเธอทำได้เพียงนั่งถอนหายใจอย่างปลง ๆ เพราะทำอะไรไม่ได้คืนนั้นเจสันขอกับตะวันว่าเขาอยากนอนที่นี่ด้วย เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นดีใจใหญ่ แต่รวีไม่อนุญาต“พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่” เธอตอบสั้น ๆ เจสันเองไม่ดื้อรั้นต่อ เขาเข้าไปกล่อมและเล่านิทานก่อนนอนให้ลูกฟัง“ปะป๊าอยู่กับตะวันทุกวันเลยได้ไหมคะ ตะวันไม่อยากให้ปะป๊ากลับไปเลย...” เด็กสาวร้องขอในตอนที่ผู้เป็นพ่อเล่านิทานเรื่องที่สองจบ เสียงเล็กอ้อมแอ้มถาม ไม่ทันที่เจสันจะตอบเธอก็ผล็อยหลับไปรวีมองลูกสาวอยู่ห่าง ๆ เธอเปิดโอกาสให้เจสันมีเวลาอยู่กับลูกเต็มที่ ตัวเธอเองก็มีส่วนร่วมด้วย แค่ไม่อยากไปวุ่นวายและก้าวก่าย อยากรู้เช่นกันว่าเขาจะดูแลลูกได้ไหม จะปฏิบัติกับลูกยังไง และสุดท้ายเขาก็ทำได้ดีเกินคาด เจสันรู้จักและรู้ใจตะวันจนเธอไม่อยากเชื่อว่าทั้งคู่เพิ่งได้เจอกันไม่นานวันนี้ตะวันสนุกมากที่ได้ทำกิจกรรมกับเขาทั้งวัน ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ไม่เคยทำกับคนเป็นแม่ทั้งนั้น เช่นวิ่งไล่จับ ว่ายน้ำ ปั่นจักยาน เจสันพาลูกขี่คอเล่นเคร