บทที่8

ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับ

[ฟากฟ้า]

    ผมเดินเข้าบ้านมาพร้อมกับรอข้อความจากอีกคนที่เขาบอกจะทักหาผมแต่ตอนนี้เขาก็ยังไม่ทักมา จนผมมารู้ว่าพี่เขากลับบ้านพ่อแม่พี่เขาจากแม่ผมที่บังเอิญไปเจอพี่เขา และแม่ผมไปสนิทกับแม่พี่แสนตอนไหนนะ

พี่ถึงบ้านแล้วนะครับ ข้อความจากพี่แสน

ฟากฟ้า : โอเคครับ คุณแม่บอกว่าคืนนี้จะนอนกับคุณแม่พี่ใช่ไหมครับ

แสน : ใช่ครับ คุณพ่อพี่งอแงอยู่

ฟากฟ้า : ฝากคุณแม่ด้วยนะครับ รถท่านเสียนี่หน่าา

แสน : ได้ครับ ฟ้าอยู่ได้ไหมครับ

ฟากฟ้า : สบายมากครับ

แสน : พวกท่านไปสนิทกันตอนไหนน

ฟากฟ้า : นั่นสิ่ครับ

(บ้านอัศวเหม)

  [แสนไกล]

    ตื่นเช้ามาในบรรยากาศห้องที่คุ้นเคย ห้องไม่ได้ตกแต่งอะไรเยอะแยะมากมายแต่เป็นการแต่งแบบเรียบง่ายสีพื้นค่อนข้างหม่นเทา ผ้าปูที่นอนสีดำตัดกับสีห้องที่หม่นเทาเล็กน้อย ของตกแต่งในห้องล้วนมีแต่สีดำ เพราะมันเป็นสีโปรดของผม มุมที่ผมชอบมากที่สุดคือมุมกาแฟเล็กๆภายในห้องนอนของผม ผมแต่งตัวเดินลงมาข้างล่าง

"ไม่กินข้าวหรือไง" พ่อเอ่ยถาม

"กินครับ แต่ขอเดินอ้อมหน่อย" ผมตอบ

"เพื่ออะไร" พ่อถามพร้อมมองหน้าผม

"แบบนี้ไงครับ" เดินไปหอมแม่ก่อนมานั่งประจำที่

"แก้มเมียกู" พ่อเอ่ย

"เมียพ่อ แม่ผมนะ" ผมว่าต่อ

"พอๆกันเลยทั้งคู่ ไม่อายแขกกันรึไงคะ" แม่เอ่ยถาม

"ไม่อายครับ!" พ่อและผมพูดพร้อมกัน

"คุณแม่จะบ้าตายแล้วค่ะ ตั้งแต่เด็กจนโตเลยนะคะ" แม่ว่าพร้อมส่ายหัว

"นี่ครับ ของโปรดคุณแม่" ผมตักอาหารให้แม่

"ทุกทีแหละเราพอแม่เริ่มบ่นก็ตักอาหารให้" แม่ว่าอย่างรู้ทัน

"ขอโทษแทนสองพ่อลูกด้วยนะคะรดา" แม่หันไปกล่าวกับน้ารดา

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ น่ารักดีค่ะ" น้ารดาเอ่ยตอบ

"อ่อ พี่แสนไปส่งน้องๆกับน้ารดาให้แม่ทีนะคะ" แม่เอ่ยบอก

"ได้เลยครับคุณหญิง" ผมตอบกลับ

"เย้ วันนี้พี่แสนไปส่ง" เสียงแสนซนบอกอย่างดีใจพร้อมเดินมาหอมพี่ชายตนเอง

"ดีใจอะไรขนาดนั้น" เสียงแสนกล้าเอ่ยถาม

"ไปกับพี่กล้าแล้วน้องสายเสมอเลยค่ะ" ว่าแสนกลางและอ้อนแสนไกล

"ยัยซน" แสนกล้าว่าดุ

"พอๆมานั่งกินข้าวสวัสดีเพื่อนแม่รึยัง" แสนไกลดุน้องๆ

"สวัสดีค่ะ/ครับ" พร้อมเดินมานั่งที่ของตัวเอง

"สวัสดีค่ะ" รดารับไหว้พร้อมกล่าวตอบ

"พี่แสนวันนี้ พี่แสนไปทำงานไหมคะแม่ของเพื่อนซนอยากให้พี่ส่งผลไม้ออกต่างประเทศให้หน่อยค่ะ" แสนซนเอ่ยกล่าวกับพี่ชายตน

"ได้ครับยังไงให้เขาเข้ามาหาที่บริษัทก็ได้ครับ"  แสนไกลตอบ

หลังจากนั้นทุกคนก็นั่งกินข้าวพร้อมเล่าเรื่องราวต่างๆให้ฟัง กล้ากับซนเป็นแฝดที่นิสัยแตกต่างกันมาก แสนกล้าจะเงียบๆนิ่งๆ แต่เวลาดื้อก็ไม่ฟังใครเหมือนกัน แสนซนนิสัยซนเหมือนชื่อสุดๆ

"ไปกันยัง ผู้ใหญ่รอไม่ดีนะ" แสนไกลบอก

"เสร็จแล้วครับ/ค่ะ" แสนซนและแสนกล้าตอบพร้อมวิ่งมาขึ้นรถ

"น้ารดานั่งหน้าก็ได้ครับ" แสนกล้าเอ่ยบอก

"ขอบคุณครับ" รดาเอ่ยตอบ

เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว ผมก็ขับรถคันโปรดของผมออกจากบ้านมุ่งตรงไปบ้านน้ารดาก่อนเพราะถึงก่อนมหาลัยของสองแฝด

"เราได้เจอกันอย่างเป็นทางการสักทีนะครับ แสนไกล" รดาเอ่ยทักก่อน

"ใช่ครับ ไม่น่าเชื่อน้าจะเป็นเพื่อนกับคุณแม่ผมนะครับ" แสนไกลเอ่ยตอบ

"เราบังเอิญคุยกันถูกคอตอนออกทริปล่าสุดหน่ะค่ะ" รดาตอบอย่างตรงไปตรงมา

"คุณแม่ท่านค่อนข้างชอบออกทริปมากๆครับ" แสนไกลตอบ

"จริงค่ะ น้ายังยอมเลยค่ะ555 แล้วสองคนนั้นไม่ต้องปลุกหรอคะ" รดาหันไปถาม

"ไม่ต้องหรอกครับ น้องๆจะตื่นเองตอนใกล้ถึงหน่ะครับ" แสนไกลตอบ

"งั้นน้าฝากไปส่งฟากฟ้าด้วยไหมคะ ป่านนี้น่าจะตื่นหาอะไรกินแล้ว" รดาถาม

"ได้ครับ ยังไงไปมหาลัยเดียวกันกับพวกนี้อยู่แล้วครับ" แสนไกลตอบ

เมื่อผมเลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังกลางๆที่มีแต่ดอกไม้เต็มสวนหน้้้บ้าน พร้อมกับมีเด็กหนุ่มผิวขาวเดินสะท้อนแสงออกมาจากบ้านพร้อม กอดและหอมแก้มแม่และเดินตรงมาที่รถผม

"แวะรับลูกน้ารดาแปป จะนอนต่อกันก่อนไหม" แสนไกลหันกลับไปถามน้องๆที่ตื่นมามองอย่างงงๆ

เจ้าสองแสบพากันพยักหน้าพร้อมกับกำลังจะหลับตาแต่เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฟากฟ้าเดินมาถึงรถพอดี เจ้าสองคนนั้นก็ยกมือไหว้กล่าวสวัสดีพร้อมหลับต่อ

"น้องๆพี่แสนหรอครับ" ฟากฟ้าเอ่ยถาม

"ครับ น้องๆพี่เอง" แสนตอบ

"น้องๆดังมาก เพื่อนในห้องฟ้ากรี้ดกร้าดสุดๆ" ฟากฟ้าตอบ

"ถึงว่าพวกแฝดชอบบอกว่า รำคาญเวลาไปมหาลัยสุดๆ พวกนี้มันโลกส่วนตัวสูงมาก" แสนตอบ

"ผมก็สงสารน้องนะ มีแต่คนเข้าไปวุ่นวาย" ฟากฟ้าว่า

"ทำไงได้ พวกเขาต้องทนให้ได้เพราะต้องอยู่รวมกับสังคม" แสนว่าพร้อมมองกระจกหลังดูน้องๆ

"พี่แสนดุเหมือนกันนะครับเวลาจริงจัง" ฟากฟ้าว่าแล้วยิ้ม

"พวกมันดื้อครับ ไม่ดุไม่ได้เลยครับ" แสนว่าแล้วยิ้ม

แล้วพวกเราก็ปล่อยให้รถเงียบเสียงบทสนทนามีแต่เสียงเพลงคลอๆภายในรถ หลังจากนั้นรถก็แล่นเข้ามาสู่ในรั้วมหาลัย ทั้งสองคนก็ตื่นอย่างอัตโนมัติพร้อมเดินลงจากรถแล้วก็ไหว้ลาพี่ชายคนโตของตัวเองและหันไปคุยเล่นกับฟากฟ้า ทั้งสามคนสนิทกันเร็วมาก เป็นเพราะน้องเองค่อนข้าเฟรนลี่ด้วยอยู่แล้ว พวกแฝดมันเลยมีเรื่องให้คุยเยอะขึ้นด้วย

"ไปได้แล้วพี่ชายเดี๋ยวสายนะคะ" แสนซนหันมาบอก

"โอเคครับ เจ้าแฝดเดินเข้าไปดีๆกันหล่ะ" แสนไกลบอก

"ได้ครับพี่ชายสุดหล่อ ไปได้แล้วมีแต่คนมอง" กล้าเอ่ยแซว

"ซนว่าหวงแล้ว พี่กล้าหวงกว่าซนอีก" ซนแซวแฝดผู้พี่

"พวกเราหวงพี่แสนมากเลยนะ" ฟากฟ้าว่า

"พี่ผมอะ ใครจะไม่หวง" กล้าตอบ

แล้วพวกสองแฝดก็หน้าหงอยหูตกเมื่อคนเป็นพี่ขับรถออกไปพ้นสายตาและวินาทีต่อมาพวกแฝดก็ปรับอารมณ์ตัวเองให้มาสดใสได้เหมือนเดิม แต่สายตาก็ยังเศร้าๆอยู่