บทที่7

                                                                      ผจญภัยวันสุดท้าย

[แสนไกล]

   วันนี้วันสุดท้ายของทริปนี้ เรื่องราวที่ผ่านมามันเป็นเรื่องราวที่มีรสหวาน และมีสีสันที่สุดในชีวิตเมื่อเทียบกับที่ผ่านมาและที่สำคัญผมได้รู้จักความสดใสเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน น้องเป็นความสดใสที่ค่อยๆแทรกเข้ามาภายในชีวิตผมได้อย่างเหมาะสมที่สุด ตอนนี้ผมกับน้องก็สนิทกันมากขึ้นและใช่ครับเราเดินทางมาถึงกรุงเทพเรียบร้อย 

"อย่าลืมส่งภาพให้พี่นะครับ" ผมบอกกับฟากฟ้า

"ได้ครับ พี่แสนเดินทางปลอดภัยนะครับ" ฟากฟ้าตอบ

"ได้ครับ ถึงแล้วเดี๋ยวพี่ทักบอกนะครับ" ผมบอกเพื่อขออนุญาตฟากฟ้า

 ผมกับน้องก็แยกกัน ผมมองน้องจนน้องเดินหายไปจากสายตาผมเพื่อขี้นบีทีเอสต่อไปที่บ้าน ถ้าถามว่าทำไมผมไม่ไปส่งน้อง น้องบอกบ้านน้องกับบ้านผมคนละทางและผมเองก็เหนื่อยแล้วเลยอยากให้ผมได้พักผ่อนมากกว่า น้องกลับเองได้สบายมาก ฟากฟ้าบอกอย่างนี้แล้วผมจะทำอะไรได้หล่ะครับ และแน่นอนว่าผมเองก็ยังต้องเคลียร์เรื่องนี้ให้จบ

"เจ้าออกมาเจอแสนหน่อยที่หน้าคอนโดเจ้า" ผมโทรหาจันทร์เจ้า

 เพราะอะไรหน่ะหรอเพราะ เมื่อสามวันก่อนเจ้าส่งมาหาเพื่อจะขอคืนดีแต่ผมคิดว่ายังไม่ตอบเธอดีกว่าเลยบอกว่า ลงจากเขาแล้วเดี๋ยวค่อยคุยผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนขับมาถึงหน้าคอนโดจันทร์เจ้า แล้วเจ้าตัวก็ลงมายืนรออยู่ที่หน้าคอนโด

"แสนคะ แสนให้อภัยเจ้าได้ไหมคะ" จันทร์เจ้าเอ่ย

"ไม่ครับ แสนแค่จะเอาของมาคืนเจ้าแล้วบอกว่าเราจบกันได้สักทีนะครับเจ้า" แสนเอ่ยตอบ

"แสนไม่รักเจ้าแล้วหรอคะ" จันทร์เจ้าถามต่อ

"แสนหมดรักเจ้าตั้งแต่วันที่เจ้าเดินออกไปกับพี่ธามตอนปี4แล้วครับ แต่แสนแค่ยังไม่เลือกที่จะเดินออกจากเจ้า แต่ตอนนี้แสนเดินออกมาไกลแล้วครับ" แสนตอบอย่างสุขุมขึ้น

จันทร์เจ้ารับรูได้ทันทีว่าครั้งนี้แสนเอาจริงและเธอก็ไม่ยื้อต่อเพราะเธอเองก็เลือกเดินออกไปจากเขานานแล้วเช่นกัน 

"เจ้าขอให้แสนเจอคนที่รักแสนมากกว่าเจ้าเคยรักแสนนะคะ" จันทร์เจ้าเอ่ยออกมา

"ขอบคุณครับ ขอให้เจ้ารักกันกับคนที่ครอบครัวเจ้าเลือกนะครับ" แสนไกลตอบ

"ขอบคุณค่ะแสน" จันทร์เอ่ยพร้อมเดินกลับชึ้นคอนโดไป

จันทร์เจ้าเป็นผู้หญิงที่ไม่รั้งใครทั้งนั้นและไม่เคยคิดอยากจะแย่งใครกับคนอื่น แต่เส้นทางเรามันไปไม่ถึงทางฝันที่เราวางไว้แค่นั้นเอง พ่อของจันทร์เจ้าท่านเป็นนายแพทย์ไม่แปลกใจที่ท่านอยากให้คนมาสานต่อกิจการของท่านที่สร้างไว้้ ผมไม่ใช่คนแบบที่พวกท่านเลือก เราก็จบกันก็ถูกแล้ว

"พ่อ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย" แสนคุยกับพ่อ พร้อมขับรถออกไปจากคอนโดจันทร์เจ้าอย่างหมดเยื่อใย

(บ้านใหญ่ตระกูลอัศวเหม)

  ผมขับรถเข้ามาจอดหน้าประตูบ้าน และแม่นมประจำตัวผมท่านก็ออกมายืนต้อนรับเหมือนทุกครั้งที่ผมกลับมาบ้านใหญ่

"สวัสดีค่ะ คุณชายใหญ่" เสียงแม่นมผมเอ่ยทักทาย

"คิดถึงแม่นมจังเลยครับ" ผมอ้อนท่านเหมือนทุกครั้ง

"คุณชายใหญ่ไม่อายคุณชายเล็กกับคุณหนูบ้างหรือไงคะ" แม่นมถาม

"ไม่ครับ" เสียงเจ้าสองตอบแทนผม

"ผมชินแล้วนะครับแม่นม พี่เป็นยังงี้ตั้งแต่ไหนแต่ไร" แสนกล้าตอบ

"คุณท่านรอเจออยู่นะคะ" แม่นมเอ่ยเตือน

"ลืมเลยครับว่านัดพ่อไว้" ผมตอบ

 ผมจึงผละกอดออกจากแม่นมแล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานของพ่อที่อยู่ติดกับสวนหินที่พ่อชอบนั่งมองมันจนสุดสายตา พ่อชอบนั่งมองเวลาคิดเรื่องงานไม่ออกและผมก็เข้าใจได้ว่ามันสบายตาแค่ไหนที่ได้มองมันออกไปและทิ้งเอาความคิดทุกอย่างลงไว้ ผมได้หยุดหน้าห้องท่านแล้วเคาะประตู

"ใคร" เสียงเรียบนิ่งที่ผมคิดถึง

"ผมเองครับ" ผมตอบกลับ

"เข้ามา" เสียงเรียบนิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ผมเดินเข้าไปหาท่านพร้อมกล่าวทักทายเหมือนทุกครั้ง

"ว่าไงนักธุรกิจไฟแรง" พ่อเอ่ยแซวผม

"แค่มายื่นข้อเสนอให้พ่อเท่านั้น" ผมพูดอย่างจริงจัง

"ว่ามาสิ" พ่อเอ่ยตอบ

"ถ้าพ่อจะผมรับช่วงต่อ ผมขอพ่อแค่สองอย่าง" ผมบอกท่านถึงความปราถนา

"นึกยังไงจะมารับช่วงต่อ" พ่อถามอย่างนึกสงสัย

"เห็นว่าแก่แล้วและผมก็ทำธุรกิจตัวเองสำเร็จแล้ว" ผมตอบท่าน

"เอ้า ไอ้นี่ว่าพ่อแก่เฉย" พ่อด่าผม

"หึ สรุปไงพ่อยอมตกลงไหม" ผมถาม

"ว่าข้อเสนอแกมาสิ" พ่อบอก

"ข้อแรก ผมจะให้พ่อยอมรับน้องคนหนึ่งที่ผมกำลังจะจีบแต่น้องเป็นผู้ชาย ข้อสอง ผมจะทำยอดบริษัทผมแซงพ่อก่อนถึงจะรับช่วงต่อ" ผมบอกออกไปอย่างจริงจัง

"ตามใจแกละกัน เรื่องหัวใจพ่อไม่ห้ามแกหรอก แกลูกพ่อ พ่อเลี้ยงมาทำไมจะไม่รู้ว่าลูกพ่อเป็นยังไง" พ่อตอบ

เกินคาดมากครับผมไม่คิดว่าพ่อจะเข้าใจผม เพราะท่านดูเหมือนจะเป็นคนเคร่งคัดเรื่องหน้าตา แต่ท่านเอาความสุขลูกเป็นหลัก ผมเชื่อน้องแล้วหล่ะครับว่าถ้าท่านรักเรา ท่านจะเข้าใจเราเหมือนที่แม่ของฟากฟ้ารักฟ่ลากฟ้ามากพอ

"ขอบคุณครับพ่อ" ผมกล่าวออกไปด้วยรอยยิ้มที่มันเลือนหายไปนาน

"รอยยิ้มกลับมาแล้วหนิ่ คนนี้คือคนที่แกหาเจอสินะ" พ่อท่านทัก

"ครับ คนนี้แหละครับ" ผมตอบท่านอย่างมีความสุขจริงๆ

"เจอสักทีนะ ไอ้เสือปลอม" พ่อแซวผม

"หญิงแม่ไปไหนหล่ะครับ" ผมถามต่อ

"ไปเที่ยวกับพวกหญิงพลังหญิงเขาแหละ เดี๋ยวก็ถึงเห็นว่าส่งเพื่อนแล้ว" พ่อตอบ

"สังคมผู้หญิง จะบอกแม่พ่อนินทา" ผมบอกท่าน

"เดี๋ยวเถอะ ฉันนอนนอกห้องแกก็ไม่สมหวังนะเอาสิ่" พ่อขู่ผม

"โอเคครับคุณพ่อบังเกิดเกล้า เรื่องนี้รู้แค่เรา" ผมตอบ

 ผมก็เดินออกจากห้องทำงานท่านพร้อมกับเดินสวนกับแม่บังเกิดเกล้าของผมเองครับ ท่านตกใจที่เห็นผมออกจากห้องทำงานสามีท่าน เพราะนานแล้วที่ผมไม่ค่อยกลับมาหาพวกท่าน เพราะงานที่บริษัทผมค่อนข้างยุ่งมากช่วงไตรมาสที่แล้ว

"แม่พาใครมาด้วยครับ" ผมหันไปยกมือไหว้ตามประสาคนที่อายุน้อยกว่า

"น้ารดาจ่ะ เพื่อนแม่เอง" แม่ตอบผม

"อ่อ สวัสดีครับ" ผมกล่าวทักทาย

"แสนไกล?" มารดาเงยหน้าจากหาของในกระเป๋า

"อ้าว คุณน้า" แสนไกลตกใจเล็กน้อย

"รู้จักกันหรอลูก" แม่หันมาถามผม

"ครับ แม่น้องฟากฟ้า รุ่นน้องที่ผมไปเจอกันก่อนเดินป่า ที่เล่าให้แม่ฟังไงครับ" ผมร่ายยาว