All Chapters of หวนคำนึง: Chapter 31 - Chapter 40

อดีตที่ชวนหัวของจ้าวซือหงเริ่มต้นขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามประคับประคองน้ำเสียงให้หนักแน่นอยู่ตลอดเวลาเริ่มเอื้อนเอ่ยถึงเรื่องที่เขานั้นรับรู้มาโดยตลอดสามปีที่ผ่านมา“เจ้าขอสมรสพระราชทานในวันนั้น ส่วนข้าสนองราชโองการเพียงเพื่อแลกกับการตั้งหอสุราลี่ตง เงื่อนไขการแต่งงานของข้ากับเจ้ามีเพียงเท่านี้ ส่วนการเงื่อนไขของเจ้านั้น มีเพียงอย่างเดียวเช่นกันคือ...ไท่จื่อ”ครู่หนึ่งนัยน์ตาของจ้าวซือหงไหววูบจนบุรุษที่เพิ่งจะเริ่มเอ่ยอธิบายเริ่มหวั่นวิตกและอยากที่จะเอื้อนเอ่ยมันต่อ หากความทรงจำสามปีมานี้สูญหาย นั่นก็ชัดแล้วว่าความทรงจำก่อนหน้านี้ยังชัดเจน และท่าทีเมื่อครู่นี้ก็ย้ำชัดว่านางจดจำความสัมพันธ์ระหว่างนางและไท่จื่อได้“เจ้ามีใจให้ไท่จื่อ แต่ไท่จื่อไม่คิดเช่นเจ้า เขาปฏิเสธอย่างไร้เยื้อใย และในท้ายที่สุดเจ้าก็ประชดด้วยการขอสมรสพระราชทาน คราแรกข้าเองก็ไม่ทราบในเหตุข้อนี้ อีกทั้งไม่ถวิลหาถึงเหตุผลเช่นกัน แต่ทว่าต่อมาเจ้ากลับเป็นคนบอกเรื่องนี้แก่ข้า”คนฟังนิ่งงัน ส่วนคนพูดก็วูบโหวงอย่างประหลาด แต่จะทำอย่างไรได้นอกจากกลั้นใจเล่าเรื่องทุกอย่างต่อไป“เราอยู่ด้วยกันอย่างไม่เต็มใจ ใช้ชีวิตด้วยกัน

“มองข้าปานนั้นไยจึงไม่หยิบดาบมาฟันข้าเลยเล่าท่านแม่ทัพ” จ้าวซือหงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำทักทายที่ดูผิดแปลกจากธรรมเนียมของจิ้นอ๋อง แต่ก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกไป เพียงพินิจจอกน้ำชาที่อีกฝ่ายรินให้อย่างไม่ถือตัว อีกทั้งยังพูดสนทนากับนางอย่างคนคุ้นเคย“แล้วนี่เป็นอย่างไรบ้าง ข้าเพิ่งทราบหลังจากวันที่กลับมาจากการศึกว่าเจ้าตั้งครรภ์ แต่ข้าก็ติดพันเรื่องร้านค้าจนไม่ได้ไปถามไถ่ด้วยตนเอง”“เห็นหมอบอกว่าตั้งครรภ์ได้สองเดือนเห็นจะได้”ไม่ทันจะได้เอ่ยปากตอบกลับสิ่งใด สามีที่นั่งอยู่ข้างกายก็ชิงตอบให้นางเสียทันควัน มือข้างหนึ่งรั้งจอกชาขึ้นมาดื่มอย่างไม่ยี่หระ ไม่สนเสียด้วยซ้ำว่าคนที่สนทนาด้วยเป็นถึงท่านอ๋องคนหนึ่งของแว่นแคว้น จนจ้าวซือหงได้แต่ทวีความสงสัย และนั่งฟังในสิ่งที่ทั้งสองสนทนาไปมา“เฮ้อ หยางจื่อถง ข้ากับท่านเป็นดั่งสหายจะพูดมากอ้อมค้อมไปเพื่อสิ่งใดกัน”“อ่าว...ท่านกระจ่างแล้วหรือว่าพวกข้ามาทำอะไร”“แล้วเจ้าไม่กระจ่างอีกหรือว่าข้าไม่ได้โง่เขลาถึงขั้นดูการเสแสร้งของพวกเจ้าไม่ออก”น้ำเสียงขึงขังของจิ้นอ๋องไม่ได้ทำให้หยางจื่อถงหวาดหวั่นหรือสำรวจกิริยา กลับกันเขากลับหันมาฟ้องนางและชี้ให้

ปลอบประโลมกันได้ครู่หนึ่ง เจ้าของวังเฉิงกงก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับข้าวของเต็มไม้เต็มมือวางลงตรงหน้าของหยางจื่อถงและจ้าวซือหง“ข้าได้เสื้อคลุมขนเตียว [1] มา ตั้งใจว่าจะเอามาให้เจ้าแต่ยังไม่มีโอกาสเสียที หนาวนี้น่าจะช่วยเจ้าได้มาก” จ้าวซือหงที่ปรับอารมณ์ให้เข้าทีแล้วยิ้มรับ พินิจเสื้อคลุมขนเตียวที่จิ้นอ๋องยิ้มยื่นน้ำใจมาให้ แต่ทว่าสามีที่อยู่ข้างกายกับพินิจคนที่หยิบยื่นน้ำใจเสียแทน“ให้เปล่าไม่ใช่วิสัยของท่าน”“นางเป็นน้องของข้า ไยจะต้องคิดราคาค่างวด นี่ของเจ้าจ่ายข้ามาแปดร้อยตำลึง” จิ้นอ๋องวางเสื้อคลุมขนเตียวที่ตัวใหญ่กว่าต่อหน้าหยางจื่อถง พร้อมทั้งเรียกเงินอย่างพ่อค้าหน้าเลือด“ข้าไม่เอา”“ข้าซื้อมาแล้วเจ้าต้องเอา อีกอย่าง...” จิ้นอ๋องหรี่ตาอย่างบุรุษเจ้าเล่ห์มองท่านแม่ทัพแห่งต้าเซี่ย “เสื้อคลุมนี้ข้าสั่งตัดเย็บ ทั้งสองตัวเลยเหมือนกันทุกประการ ถ้าหากเจ้าไม่เอาข้าเอาไว้ใส่เอง ทั้งเมืองหลวงก็จะมีเพียงข้าและซือหงที่ใส่ชุดนี้เหมือนกัน เจ้าเห็นว่าดีหรือ เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องเอามันไป ข้าจะเก็บมันไว้ใส่เอง”“เอามานี่!” หยางจื่อถงยื้อแย่งเสื้อขนเตียวกลับมาจากมือของจิ้นอ๋อง แต่อี

“หากเป็นท่าน ท่านก็จะทำอย่างที่ข้าทำ ก็ยุติธรรมดีแล้ว ท่านสับสนว่าจะให้ข้าเดินเคียงข้างท่านหรือจะดันข้าไปอยู่ข้างหลังท่านดี แต่หยางจื่อถง...ข้าสูญสิ้นความทรงจำ แต่ความรู้สึกนึกคิดยังไม่สูญหาย เรื่องในวันวานข้าช่วยท่านได้ แล้วไยตอนนี้ข้าจะช่วยท่านไม่ได้ แม้มีเรื่องไม่เข้าใจก็ใช่ว่าข้าจะไม่เข้าใจมันตลอดไป วางเรื่องหนักๆ ของท่านลงและมาช่วยกันไม่ดีกว่าหรือ หากท่านเอาแต่ปกป้องข้าจนชีวิตไม่เหลือรอด แล้วข้าจะอยู่อย่างไร ท่านคิดถึงข้อนี้บ้างหรือไม่...”ไม่เลย...สิ่งที่หยางจื่อถงปรารถนาคือให้นางและลูกมีชีวิตอยู่ต่อไป แม้จะมีเงื่อนไขมากมายเท่าไหร่ก็ตาม แต่หากในวันข้างหน้าหากเขาไม่ได้อยู่ดูความปรารถนานั้นจ้าวซือหงและลูกจะเป็นเช่นไร ภรรยาที่ไร้สามี บุตรที่ไร้บิดา อีกทั้งพวกนางจะมีชีวิตรอดได้นานสักเท่าใดกันหากเขาตาย อย่างไรเสียขั้วอำนาจที่ต้องการกำจัดเขาย่อมต้องกำจัดครอบครัวของเขาเช่นกัน... อย่างนี้แล้วจะปฏิเสธสิ่งใดได้อีกสุดท้ายสู้คนเดียวแล้วพ่ายแพ้ ก็ต้องตายทั้งคู่หากสู้ด้วยกันแล้วแพ้ ก็ตายด้วยกันไม่ต่างกันแล้วเช่นนี้จะมีทางเลือกที่ดีกว่านี้หรือ อย่างไรเสียสตรีข้างกายก็ถูกตีตราว่าเป็นภรรยาของ

จิ้นอ๋องใช้เวลาให้ล่วงเลยและผ่านพ้นไปอย่างคนเกียจคร้านในวังของตนเอง มือหนึ่งถือตำราของนักปราชญ์ที่มีแต่เรื่องชวนหัวถึงความเพ้อฝันเอาไว้ อีกมือหนึ่งก็ยกชากลิ่นหอมขึ้นมาจิบ จนเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้ก็ยังไม่มีทีท่าจะละความสนใจจากสิ่งที่กำลังกระทำอยู่“จับตัวได้แล้วขอรับ”“อืม” ครางรับคำรายงานของสุ่ยฉาง แต่สายตายังจับจ้องไปยังตำราในมือราวกับยี่หระให้กับเจ้าปักษามีพิษ ที่สิ้นฤทธิ์ตั้งแต่ยังไม่ถึงตัวของเขาด้วยซ้ำไป “ง่ายดายถึงเพียงนี้ หยางจื่อถงคิดจะกำจัดเมื่อใดก็ทำได้ แต่ก็ปล่อยให้มันบินมาทำร้ายภรรยาตัวเอง”“ฮูหยินค้านเรื่องที่จะจับตัวเพราะอยากจะใช้เป็นนกต่อสืบข่าวจากฝั่งนั่น”“ข้ารู้ แต่หากเป็นข้ามันกล้าทำกับภรรยาข้าถึงเพียงนี้ข้าไม่มีทางให้มันรอดชีวิตหรอกหนา”“ท่านแม่ทัพมิได้ปล่อยให้มันรอดนะขอรับ เขาส่งมันมาให้ท่านจัดการ และซ่อนเรื่องนี้ไว้ด้านหลังไม่ต้องให้ฮูหยินต้องทุกข์ใจ ความจริงท่านแม่ทัพได้ประโยชน์จากการณ์นี้ทั้งสิ้น”“นายเจ้าเป็นใครกันแน่สุ่ยฉาง” ละสายตาออกจากตำราในมือ มองหน้าคนสนิทที่เอ่ยราวกับเขากำลังตกเป็นเหงื่อของแม่ทัพไร้พ่ายผู้นั้น“จิ้นอ๋องขอรับ”“แต่เจ้ากลับ