Masukจนกระทั่งตอนเที่ยงเมื่อการประชุมเสร็จสิ้นหรงซูก็ยังดูข้อมูลในไฟล์คอมพิวเตอร์ไม่หมด จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์นานเกินไปไม่ได้หยุดพัก ดวงตาจึงทั้งตึงทั้งล้าขณะเดียวกันทางธนาคารก็มีคนเดินทางมายืนยันสถานการณ์ที่บริษัทแล้ว และยังมีคนทยอยมาจากบริษัทใหญ่อื่น ๆ วันนี้ตลอดทั้งวันมีสายนับไม่ถ้วนโทรเข้ามาที่บริษัทเมื่อวานคนที่ยังไม่รู้ว่าเซิ่งถิงเชินหายตัวไป ตอนนี้เป็นที่รู้กันไปทั่วแล้ว ทั่วทั้งบริษัทเต็มไปด้วยบรรยากาศที่หนักหน่วงและร้อนรนซูชิงจือกับเฮ่อหมิงกำลังรับมือกับคนที่มาเยือน สำหรับซูชิงจือ อย่างไรคนพวกนี้ก็ให้เกียรติเขาอยู่บ้าง จึงพูดไปตามมารยาทว่า “พวกเราเชื่อว่าคุณเซิ่งจะไม่เป็นไร อีกไม่กี่วันพวกเราค่อยติดต่อมาใหม่”จนกระทั่งตอนบ่ายสาม เมื่อส่งคนที่ทยอยมาเยือนกลับไปแล้วซูชิงจือถึงได้มีเวลา หยิบอาหารที่เตรียมไว้แล้วกลับไปที่ห้องทำงาน หรงซูเพิ่งจะวางสายหนึ่ง เอนตัวพิงเก้าอี้พร้อมนวดระหว่างคิ้ว“เสี่ยวซู”หรงซูมองเขา บอกว่า “กลับไปกันหมดแล้วเหรอ?”เธอได้รับข่าว ที่บริษัทมีคนมาเยือนไม่น้อย โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของเซิ่งถิงเชิน มีสายจากลูกค้ารายใหญ่ โทรเข้ามาสอบถามอย่างต่อเนื่อ
ผลประโยชน์ที่เกี่ยวพันกับเซิ่งถิงเชินมหาศาลจนคนทั่วไปจินตนาการไม่ถึง หากเขาเกิดเรื่องขึ้นมา ระเบียบต่าง ๆ พังทลาย เรียกได้ว่าเป็นหายนะ เป็นหายนะสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง และสำหรับตระกูลเซิ่ง ย่อมเป็นการโจมตีอย่างหนักหน่วงที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน“แต่ในประเทศ หากข่าวเซิ่งถิงเชินหายตัวไปแพร่ออกมา ทางตระกูลเซิ่งยังออกหน้าประคองสถานการณ์ไว้ก่อนได้ ที่ต้องรับมือเป็นหลักคือทางต่างประเทศ ตอนนี้หวยซวี่กำลังเดินทางมาแล้ว”หรงซูฟังคำพูดของซูชิงจือ ใจก็ค่อย ๆ สงบลง“เธอกินมื้อเช้าก่อน ดูแลร่างกายให้แข็งแรงถึงจะมีแรงเผชิญเรื่องต่อจากนี้”หรงซูตอบอืม แล้วถามอีกว่า “คุณกินแล้วเหรอ?”“อืม กินที่โรงแรมแล้ว”หรงซูไม่ได้พูดอะไรอีกเธอนั่งกินมื้อเช้าบนโซฟาซูชิงจือหยิบเอกสารบนโต๊ะรับแขกขึ้นมาเปิดดูการประชุมเริ่มแปดโมงซูชิงจือมีหุ้นในบริษัท เขาเข้าร่วมการประชุมจึงเป็นเรื่องสมควรเมื่อมาถึงห้องประชุมผู้ที่นั่งอยู่ล้วนเป็นผู้บริหารระดับสูงของเกาหยิน พวกเขาคุ้นเคยกับซูชิงจือ แต่ไม่รู้จักหรงซูเฮ่อหมิงแนะนำเธอให้ทุกคนรู้จักการประชุมเริ่มขึ้นหรงซูได้รับสายจากเหมยเหม่ย เธอเอ่ยขอโทษ แล้วหันตัวอ
ทันทีที่เห็นข้อความ หรงซูก็ออกจากหน้านั้น แล้วกดโทรออกไปยังเบอร์มือถือของซูชิงจืออีกฝ่ายรับสายทันที เสียงเป็นห่วงของชายหนุ่มดังมาว่า “ยังไม่พักผ่อนอีกเหรอ?”หรงซูตอบอืม “ฉันอยู่ที่ห้องทำงานเขา พรุ่งนี้เช้าคุณมาที่นี่ได้เลย”ซูชิงจือฟังออกถึงความเหนื่อยล้าในน้ำเสียงเธอ ก็อดปวดใจไม่ได้ ก่อนหน้านี้เธอผ่านเรื่องมามากมาย เธออดทนเข้มแข็งกว่าจะตั้งหลักได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้เซิ่งถิงเชินกลับหายตัวไปกะทันหันอีก เขาอยากปลอบเธอจริง ๆ แต่ตอนนี้คำปลอบโยนทั้งหมดล้วนไร้ผลสำหรับเธอ“ได้ เธอรีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้พี่จะมาแต่เช้า ไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่ ไม่เป็นอะไรหรอก”หรงซูข่มอารมณ์ ตอบอืม“จริงสิ ตอนนี้มีข่าวเซิ่งถิงเชินบ้างไหม?”หรงซูพูดว่า “ไม่มีค่ะ”“ตอนนี้ไม่มีข่าวเขาก็คือข่าวดีที่สุดแล้ว”“อืม”“...”วางโทรศัพท์ลงหรงซูนอนลงบนโซฟาแล้วหลับตาพักผ่อน ทั้งที่อ่อนเพลียไปทั้งตัว ดวงตาปวดล้า แต่กลับนอนไม่หลับไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ถึงได้หลับไปครู่หนึ่งเมื่อตื่นอีกครั้งก็เป็นเวลาหกโมงเช้าเธอนอนหลับได้ไม่ดี จึงเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของตัวเองในกระจก
หรงซูรีบเก็บเอกสารตรงหน้าให้เรียบร้อยเดวิดมองท่าทางของเธอแล้วเพียงยิ้มบาง ๆ“ยุ่งขนาดนี้เลยเหรอ?” เดวิดเดินเข้ามาวางถุงเก็บความร้อนในมือลงบนโต๊ะรับแขก แล้วเปิดออก หยิบก๋วยเตี๋ยวหลอดออกมาหนึ่งกล่อง “ผมเอามื้อดึกมาฝากคุณ ตั้งใจไปซื้อที่ไชน่าทาวน์เลย”หรงซูมองกล่องอาหารที่เขายื่นมา แล้ววางเอกสารในมือลง ยื่นมือรับ พูดว่า “ขอบคุณค่ะ”เดวิดนั่งพิงโซฟาเดี่ยวด้านข้าง กวาดตามองเอกสารตรงหน้า แต่ไม่มีทีท่าจะหยิบขึ้นมาดู“มีเรื่องอะไร?” หรงซูถามเดวิดละสายตา มองหรงซู พูดว่า “มาเยี่ยมคุณ กลัวคุณจะเสียใจมากเกินไป แต่ตอนนี้เห็นคุณแล้ว เอเวอลิน ผมก็วางใจ”หรงซูกินก๋วยเตี๋ยวหลอดหนึ่งคำ วางกล่องลง เงยหน้ามองเดวิด พูดว่า “มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ!”สีหน้าของเดวิดจริงจังขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงจริงจังเป็นพิเศษ “มีเรื่องอยากคุยกับคุณจริง ๆ เอเวอลิน ตอนนี้คุณควรเตรียมรับสถานการณ์เลวร้ายที่สุด ตอนนี้ข้างนอกไม่รู้ว่ามีสายตากี่คู่กำลังจับจ้องที่นี่ ใบเรียกเก็บเงินจากธนาคารก็จะตามกันมา หากมีลูกค้าเริ่มถอนเงินลงทุนออกจากที่นี่ ถึงตอนนั้นสิ่งที่ต้องเผชิญจะไม่ใช่แค่การขาดทุนมหาศาล เอเวอลิน คุณรับมือไม่ไหวแน่”
จ้าวเจิงกับพวกออกไปแล้วหรงซูนั่งอยู่ที่เดิม สีหน้าค่อย ๆ ซีดลง“คุณนาย ยังไหวไหมครับ?” เฮ่อหมิงถามอย่างเป็นห่วงจากการเผชิญหน้าระหว่างหรงซูกับจ้าวเจิงเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าทั้งสองรู้จักและมีเรื่องบาดหมางกัน แต่เมื่อเผชิญคำขู่ของจ้าวเจิง เธอก็ยังรับมือได้อย่างเยือกเย็น ไม่หวาดกลัวจนยอมจำนน สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆจากบทสนทนาของทั้งสอง เขาก็พอเข้าใจเรื่องระหว่างประธานเซิ่งกับเธอ อย่างน้อยตอนนี้เอเวอลินก็อยู่ฝ่ายประธานเซิ่งหรงซูผ่อนลมหายใจ “ฉันไม่เป็นไร คุณไปเตรียมเถอะ!”เฮ่อหมิงตอบรับว่า “ครับ”หรงซูลุกขึ้น พูดอีกว่า “ชงกาแฟไปส่งที่ห้องทำงานหนึ่งแก้ว”“ครับ”หรงซูถือเอกสารฉบับนั้นของจ้าวเจิงกลับไปที่ห้องทำงานของเซิ่งถิงเชินเลขาชงกาแฟหนึ่งแก้วยกเข้ามาให้เธอ เธอยกขึ้นดื่มหนึ่งอึก อ่านเอกสารฉบับนี้อย่างละเอียดเธอนึกถึงคำพูดของจ้าวเจิงเมื่อครู่ เขาพูดไม่ผิด หากยืนยันว่าเซิ่งถิงเชินหายสาบสูญไปแล้ว กลุ่มชนชั้นนำในสังคมชั้นสูงของนิวยอร์กต้องแบ่งทุกอย่างของเซิ่งถิงเชินจนไม่เหลือแม้แต่สตางค์เดียว ไม่มีใครอาลัยต่อการล่มสลายของผู้แข็งแกร่ง มีแต่จะรีดคุณค่าของเขาจนห
ภายในห้องรับรองหรงซูเดินเข้าไปก็เห็นจ้าวเจิงนั่งอยู่ ยังคงมีท่าทีเย้ายวนชวนหลงใหลเช่นเคย มุมปากยกเป็นรอยยิ้มหยันจาง ๆ เมื่อช้อนตามองหรงซู แววตาแฝงความดุดันเขาไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เธอปรากฏตัวหรงซูมองจ้าวเจิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย คนที่มาไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว เธอเดินเข้าไปนั่งที่นั่งประธานทันที มองจ้าวเจิง “คุณจ้าว มีธุระอะไร?”เฮ่อหมิงยืนอยู่ข้างเธอจ้าวเจิงยิ้ม “เอเวอลิน คุณจะตัดสินใจแทนเซิ่งถิงเชินเหรอ?”หรงซูเผชิญหน้าเขา “ที่นี่ก็มีส่วนของฉันด้วย ฉันไม่ควรตัดสินใจแทนเขาหรือไง?”รอยยิ้มที่มุมปากจ้าวเจิงชัดขึ้น เขาพูดว่า “ก่อนหน้านี้ยังฟ้องหย่ากันอยู่ไม่ใช่เหรอ”“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ พูดมา คุณมานี่ต้องการอะไรกันแน่?”จ้าวเจิงสำรวมสีหน้าลงเล็กน้อย ยกมือให้คนข้าง ๆ อีกฝ่ายหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าเอกสารส่งให้เขา จ้าวเจิงยื่นให้หรงซู “เอเวอลิน คุณลองดู”หรงซูมองชายหนุ่มอย่างระแวดระวัง รับเอกสารมาเปิดอ่านอย่างละเอียดเมื่ออ่านหน้าแรกจบสีหน้าหรงซูเย็นชาลงทันที เธอมองจ้าวเจิง หัวเราะเย็นชา “จ้าวเจิง คุณรอไม่ไหวจริง ๆ สินะ? คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าเขาจะไม่กลับมา?”เ






