บทที่ 4/1 เด็กเลี้ยง

เคาน์เตอร์ขนาดปานกลางถูกเบียดใช้ด้วยกันโดยคู่รัก ในกระจกกรอบทรงกลม ภารนัยไม่สนใจจะมองหน้าตัวเอง เขามองหน้าอกธารธาราอย่างเดียว แม้จะมีท่อนแขนเล็กข้างหนึ่งปิดไว้ แต่จะปิดมิดเหรอ กับหน้าอกใหญ่เกินตัว สายมากแล้ว แต่คุณพ่อไม่หวั่น อ้อนเมียมาแช่น้ำในอ่างด้วยกัน โอกาสดีๆ มีแค่ตอนเช้าเท่านั้น ตอนเย็นลูกยังไม่เข้านอน ไม่มีทางได้ลงอ่างด้วยกัน หรือถ้าจะรอลงตอนดึก แช่นานก็หนาว ธารธาราขี้หนาวหล่อนไม่น่าจะไหว

ภารนัยบีบครีมอาบน้ำกลิ่นหอมลงบนฝ่ามือลากไปตามแผ่นหลังนวลเนียน ถูหลังไปพร้อมกับหาเศษหาเลยจากกลิ่นกายสาว วนเป็นวงกลม แผ่นหลังสะอาดแล้วเขาวนไปด้านหน้า ถูกเจ้าของมือเล็กรวบไว้ไม่ให้เลื่อนขึ้นสูง อนุญาตให้ลากวนได้แค่ช่วงหน้าท้อง ถึงจะไม่ได้แอ้มจุดสงวน แต่ไม่ได้ถือว่าล้มเหลว แค่เขาลากมือวนบนหน้าท้องไม่ทันไร กายสาวกระตุกรับทุกการสัมผัส แสดงให้เห็นว่าธารธาราก็ต้องการให้เขาสัมผัสตัวหล่อนมากกว่านี้

“พะ... พอแล้วค่ะ”

หญิงสาวจับมือเขาไว้ ก่อนจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

“ได้ สลับกัน ธารถูหลังให้ผมบ้าง”

“คุณนัยหันหลังไปก่อนสิคะ”

ถ้ากลับตัวตอนนี้ เขาได้มองหน้าอกหล่อนไม่วางตากันพอดี ธารธาราไม่ยอมขยับ รอจนเขาหันหลังให้ก่อนจึงรับผ้ามาถูหลังให้คนหื่น เขาขยับมือใต้น้ำ รู้นะ ว่าทำอะไร

“ตอนเย็นคุณนัยจะกลับบ้านไหมคะ เผื่อพริกหวานถาม ธารจะได้ตอบลูกถูก”

“กลับครับ ผมพูดกับธารไม่ใช่เหรอ ต่อไปจะนอนกอดทุกคืน แต่ธารไม่ต้องรอกินข้าวเย็นกับผมนะ ผมกลับช้า กินก่อนได้เลย”

เสียงตอบเมียเรียบ ผิดกับคลื่นใต้น้ำสั่นแรงไม่ต่างจากแผ่นดินไหว

“พริกหวานคงจะดีใจไม่ยอมหลับยอมนอน รอพ่อกลับบ้าน”

“มีแค่พริกหวานเหรอ ที่ไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนเพราะรอผม ธารด้วยหรือเปล่า”

แกล้งถาม ทั้งที่คาดเดาคำตอบได้จากน้ำเสียง

โลกอาจจะเหวี่ยงพวกเขามาอยู่ด้วยกันด้วยเหตุการณ์ไม่ปกติ แต่ช่วงสองถึงสามปีที่มีธารธารากับพริกหวานเข้ามาในชีวิต ภารนัยมีความสุขมาก เขาไม่สามารถขาดใครคนใดคนหนึ่งไปได้ เลือกเจนจิรา ได้แค่หน้าตาในวงสังคมและคอนเน็กชั่นในการทำธุรกิจกับพ่อตา แต่เลือกธารธาราเขาจะได้ครอบครัวสมบูรณ์ ที่มีหล่อนกับลูกสาวคอยอยู่ข้างๆ

ตาชั่งสองข้างหนักไม่เท่ากัน มันเอนเอียงมาทางธารธารา เขาไม่จำเป็นต้องคิดมากให้ปวดหัว ว่าจะยกทั้งชีวิตให้คนไหน

“ว่ายังไงครับ ธารรอผมด้วยหรือเปล่า”

เขากลับตัวมาฟังคำตอบ

“ธารรอคุณนัยทุกวัน”

ธารธาราตอบจากหัวใจ ไม่มีวันไหนเลยที่จะไม่รอเขา แม้จะรู้ ว่าวันทำงานเขาจะไม่มาค้างบ้าน ก็ยังรอ นอนกอดลูกฟังเสียงรถจนเคลิ้มหลับ แล้วตื่นมาพบบ้านหลังใหญ่มีแค่หล่อนกับลูกสาว วนเวียนไปอย่างนี้ทุกคืนจนถึงช่วงหัวค่ำของทุกวันหยุด ที่เขามีกำหนดการมาหลับนอนกับหล่อนเป็นประจำ

“ขอบคุณนะ”

ภารนัยสัมผัสข้างแก้ม ตอบรับความรักที่หญิงสาวมีต่อเขาในแบบผู้หญิงคนหนึ่งที่รักและอยากอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งไปตลอดชีวิต เชื่อเถอะ เขาก็รักหล่อนไม่ต่างกัน เรื่องฐานะ ความเหมาะสม ไม่มีในหัวเขาอีกแล้ว มีแค่ความรู้สึกเท่านั้นที่ตรงกัน

“ช่วงเวลาที่มีธารกับลูก ผมมีความสุขมาก ผมจะไม่ปล่อยให้ธารรอผมนานจนท้อ เคลียร์เรื่องน้องเจนจบเมื่อไหร่ ผมจะขอธารแต่งงาน”

“แต่งงานกับธารเหรอคะ”

บ่อน้ำตาแตกคาอ่างน้ำ ดีใจจนช็อก เนื่องจากธารธาราไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้ยินคำนั้นจากปากเขา

“ธารได้ยินถูกแล้ว”

เด็กขี้แย เขาพูดแค่นี้ก็ร้องไห้ สมแล้วที่เป็นคุณแม่พริกหวาน รายนั้นก็งอแงเก่ง น้ำตาของแม่กับลูกทำเขาใจอ่อนได้ทั้งคู่ ภารนัยรวบแผ่นหลังเปลือยมากอด

“ถ้าตกลงแต่งกับผม ธารอาจจะต้องเตรียมใจไว้ก่อน เพราะผมอยากมีสวนพริกหลายแปลง”

“คุณนัยจะไปเป็นชาวสวนเหรอคะ”

ร้องไห้หนัก จะหัวเราะไปกับคำพูดเขา แต่น้ำมูกไหลจนน่าเกลียด เขาไม่รังเกียจ วักน้ำมาล้างหน้า ยอมแช่น้ำผสมเมือกน้ำมูกของธารธาราไปด้วยกัน

“ใช่ที่ไหนกันเล่า สวนพริกของผมอยู่ในท้องธารต่างหาก”

เลื่อนฝ่ามือลงใต้น้ำไปสัมผัสบนหน้าท้อง ที่จะขยายใหญ่ขึ้นถ้าน้ำเชื้อเขาเข้าไปในตัวหล่อนผสมกันออกมาเป็นพริกหลากหลายชนิด

“ชอบพูดให้ธารเขินอยู่เรื่อย”

เปรียบลูกๆ เป็นสวนพริก คำพูดคำจาน่ารักจัง

ขอแค่เขาจริงจังในความสัมพันธ์ แค่มีลูกน่ารักๆ เพิ่มอีกคนสองคนทำไมจะให้ไม่ได้ ธารธารากอดเขา เขากอดตอบ หัวใจปั่นป่วนวุ่นวาย อยากจะ... แต่ไม่มีใครกล้าพูดขึ้นมาก่อน ภารนัยไม่กล้าขอเพราะไม่ใช่คืนวันสาร์ ส่วนธารธาราไม่ได้ใจกล้ามาก ทั้งสองจึงออกจากอ่างมารองน้ำใต้ฝักบัวล้างครีมอาบน้ำจากเรือนร่าง

“เด็กดีของผมไปแต่งหน้าทำผมสวยๆ นะ สักพักผมตามไป เรื่องไข่ดาว ไม่ต้องทำก็ได้ ผมจะไปหาอะไรง่ายๆ กินที่บริษัท”

สายตาธารธารามองต่ำหลายครั้ง ตรงนั้นของเขาแข็งค้าง ไม่ยอมสงบ ยังคงตั้งตรงไม่ต่างจากตอนก่อนเข้าไปอาบน้ำ ธารธาราห่วงเขาจะไปทำงานไม่ไหว จนเขาเอาผ้าเช็ดตัวมาห่อตัวให้ แล้วดันไหล่ให้ออกไปก่อน ก็ดื้อ ยืนที่เดิมไม่ยอมออกจากห้องน้ำ พยายามจะเอี้ยวตัวกลับไปหา ซึ่งเขาก็เลิกคิ้วขึ้นสูงรอฟังว่าหล่อนอยากจะพูดอะไร

“คุณนัย...” จะช่วยตัวเองเหรอ

เขินจัง ไม่กล้าถามต่อให้จบ สายตาคู่ขัดเขินเลื่อนลงมองบุรุษเพศเสี้ยวพริบตาเท่านั้นก็เลิกมอง อยากช่วยเขา อาจจะด้วยมือหรือปาก ถ้าทำแค่นั้น ไม่น่าจะเป็นการผิดเงื่อนไข ใช่ไหม?

ธารธาราที่อยากเอาใจเขา คิดหาข้อแก้ตัวให้ตัวเอง เพราะถ้าจะให้หล่อนเสนอร่างกายไปตรงๆ ก็กลัวจะใจอ่อนยอมให้เขามีอะไรด้วยทุกวันทุกคืน ทั้งที่สถานะของหล่อนกับเขายังไม่ชัดเจน

“อ๋อ” เขายิ้มมีเสน่ห์ ไม่ได้หาผ้ามาปกปิดความต้องการทางกาย คว้าไหล่บางประคองออกไปส่งถึงประตูทางออก

“ก็คงต้องเอาออกสักนิด ไม่อย่างนั้นผมทำงานไม่ไหวกันพอดี ธารอย่าห่วง ผมจัดการตัวเองได้ ไปแต่งตัวให้สวยๆ เถอะนะ อีกสักพัก ผมจะตามออกไป”

“ให้ธารช่วยไหมคะ”

คำที่ว่าไปหาอะไรง่ายๆ กินที่บริษัท สองแง่สองง่ามเกินไป ถ้าไม่ใช่แค่อาหารแต่เป็นเรื่องทางเพศด้วยล่ะ ธารธาราไม่เคยแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แต่เรื่องอะไร ที่หล่อนจะไม่หวงเขา ไม่อยากให้ไปหาเศษหาเลยทางอื่น เคยอ่านนิยายมาก็มาก ในละครก็มีผ่านตา กลัวจะมีใครสักคนในบริษัททอดกายยั่วยวน ถ้าเขาหลวมตัวติดใจคนอื่น พริกหวานของแม่กำพร้าพ่อกันพอดี

“มากที่สุด ได้ถึงไหน...”

เขากลืนน้ำลายรอ นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เด็กเลี้ยงเสนอตัว ปกติแล้วหล่อนขี้งก นอกเหนือจากวันที่ตกลงกันแค่เขาขอดูหล่อนตอนเปลือย ถูกโกรธข้ามวันข้ามคืน จูบเฉียดๆ แบบเด็กฝึกหัดก็ไม่ยอม เสนอเงินให้เพิ่ม หว่านล้อมสารพัดไม่ได้ผล หมดหนทางเจรจาจนภารนัยต้องเว้นระยะห่าง ไม่ขออีกเลย

“ตรงนี้ค่ะ”

กดนิ้วชี้ลงบนปาก ค้อนใส่ท่าทางระริกระรี้ของภารนัย

“ธารแค่อยากตอบแทนความน่ารักของคุณ ไม่รับก็ตามใจค่ะ”

“จะไม่รับได้ยังไงครับ อยากจะแย่แล้วเนี่ย”

ภารนัยตอบรับในวินาทีต่อมา ช้อนใต้เรียวขาอุ้มเรือนร่างเด็กเลี้ยงคนสวยวางหมิ่นบนขอบเตียง แนบริมฝีปากอุ่นจูบนัวเนียไปบนกลีบปากนิ่ม เพิ่มความเร็วปากเลียไปทั้งหน้า ตามความเร็วมือชักรูดมุ่งมั่นจะรีดน้ำจากบุรุษเพศ

ธารธาราถูกเขาให้ความหวังว่าจะถอนหมั้นมาแต่งงานด้วย มีเหรอจะไม่อยากเอาใจ เขาถอนจูบออกไป หล่อนจัดการกลืนกินตัวตนแข็งตรงไม่เหลือเค้าโครงสาวขี้อาย คว้ามือหนาข้างหนึ่งวางแปะบนปมผ้าเช็ดตัว กระชากเส้นความอดทนในตัวภารนัยขาดสะบั้น ไปพร้อมกับผ้าผืนนั้นที่ร่วงหลุดไปกองบนเอว

“ดี... ดีมาก...”

กับเมียคือที่สุด ภารนัยหาเศษหาเลยกับทรวงงาม บิ้วอารมณ์ให้เสร็จสมเร็วๆ เพื่อเขาและหล่อนจะได้รีบไปแต่งตัว แต่เหมือนว่าเขาจะคิดผิด เพราะเมื่อได้บีบบี้ยอดอกแข็งเป็นไต อารมณ์ทางเพศพุ่งสูงกว่าเดิม ไม่ได้อยากเสร็จในปาก แต่อยากเสร็จในนั้น

ภารนัยโก่งสะโพกสวนอัดเข้าใส่โพรงปากนิ่ม จนมีเสียงอ๊อกๆ น้ำลายซึมขอบปากผสมรวมกับน้ำจากอวัยวะที่มีเฉพาะในเพศชาย เสียงครางอืมๆ แสนหวานดังต่อเนื่อง นัยน์ตาหล่อนช้อนขึ้นขอร้องให้เขาผ่อนแรงลงหน่อย ก่อนบุรุษเพศจะทะลวงลึกเข้าไปถึงคอหอย แต่ไม่ได้ ต้องเร็วกว่านี้อีกนิด ใบหน้าภารนัยค่อนข้างแดง ผ่อนลมหายใจร้อนออกมาดับอารมณ์หงุดหงิด เนื่องจากไม่เสร็จสักที เหลือบมองนาฬิกาข้างผนังทีไรมันขยับเข้าใกล้เจ็ดโมงเช้าไปทุกที ช้ากว่านี้ ทั้งเขาและธารธาราอาจจะสาย ทั้งตั้งใจจะขับรถไปส่งหล่อนที่มหาวิทยาลัย วันไหนไปส่งได้ก็จะไปส่ง ให้หล่อนไปกลับเองเฉพาะวันที่จำเป็น