บทที่ 4/2 เด็กเลี้ยง

ภารนัยรัวสะโพกเร็วกว่าเดิมเส้นตายคือเจ็ดโมง ถึงอย่างนั้นก็ไม่เสร็จ เขาทรมาน แต่ทนไหว จับกรอบหน้าเล็กให้อยู่นิ่ง ก้มหน้าลงไปมอบจูบหวานทดแทนสิ่งนั้น ไม่สนใจน้ำลายผสมน้ำอย่างอื่นที่เปรอะรอบขอบปาก จนเรือนร่างงดงามระทดระทวยคาริมฝีปากร้อนดั่งไฟ ภารนัยถอนจูบ พร้อมกับแนบปากหยักคมจูบอีกครั้งลงบนหน้าผาก

“ช้ากว่านี้เราจะสายกันทั้งคู่ ธารกลับห้องไปแต่งตัวเถอะนะ”

ธารธาราทำดีที่สุดแล้ว ผิดที่เขาเสร็จช้า อาจารย์ที่ปรึกษาเอ็นดูหล่อนมาก คอยช่วยเหลือตั้งแต่แม่หล่อนเสียจนหล่อนท้องก็คอยประคับประคองให้กลับมาเรียนต่อให้จบ ภารนัยไม่ต้องการให้หล่อนไปสายเกินนัด ยอมทรมานตัวเอง เพื่อให้ธารธารารู้ว่าเขาแคร์หล่อนมาก

“จะต่ออีกนิดก็ได้นะคะ ธารจะแต่งตัวเร็วๆ น่าจะไปทันนัด”

“ไม่เป็นไร พอเห็นเวลากระชั้นชิดมากๆ ผมรู้สึกเครียด”

ตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบแท้ๆ ธารธารากลับห่วงเขา สบตาเขาพลางเลื่อนสายตาคู่อ่อนหวานลงมองตรงนั้นที่ยังคงเหยียดตรง เขาลดมือข้างหนึ่งลงไปจับไว้ สาวเข้าสาวออกลดความอยาก

“ธารกลับห้องไปแต่งตัวเถอะนะ ช้ากว่านี้ กลัวจะสาย”

“พอธารออกไป คุณนัยจะแต่งตัว หรือจะทำอย่างอื่นคะ”

“ธารอย่าเพิ่งดื้อตอนนี้ได้ไหม ออกไปเถอะนะ ไม่ต้องห่วงผม”

เขาหน้าดำคล้ำเครียด ไม่ให้ห่วงได้อย่างไร หัวใจยังคงพองฟูจากความหวังเรื่องการแต่งงานที่เขารับปากมั่นเหมาะ มีเหรอจะใจแข็งปล่อยให้เขากลับเข้าห้องน้ำไปช่วยตัวเองทั้งที่เมียก็อยู่ตรงนี้ เห็นแก่ที่เขาทำตัวดี ไม่เคยร้องขอหากไม่ใช่วันที่ตกลงกัน จะยอมสักครั้งก็ได้

“คุณนัยต่างหากที่ดื้อ”

บ่น ก่อนจะทิ้งเรือนร่างลงบนเตียง สอดท่อนแขนใต้ข้อพับยกขาแยกค้างไว้เป็นรูปตัวเอ็ม ส่งสายตาเชิญชวนให้เขาเข้าหา

“ทำตรงนี้ อาจจะเสร็จเร็วขึ้นก็ได้ค่ะ”

“...”

“เร็วๆ สิคะ ถ้าไม่ทำ ธารจะกลับห้องแล้วนะ”

เขามัวแต่มองกลีบสาวจนตาค้าง ไม่ยอมรุกเข้ามาสักทีจนต้องกระตุ้น จากหน้าลงไปถึงลำตัวไม่มีส่วนไหนเลยที่ไม่แดงจากความเขินอาย เชิญชวนถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเขารีดน้ำออกจากตัวไม่ได้ หล่อนจะโกรธจริงๆ ด้วย

ชายผู้ควบคุมเกมกามแตกดับหลังการโยกครั้งสุดท้าย ส่วนของร่างกายยังคงแช่ค้างไว้ในความสาวที่แสนจะตอดรัด เผลอตัวจะปล่อยข้างใน ดีที่คืนสติเร็วดึงออกมา แต่ระหว่างทาง ของเหลวขาวขุ่นจากอวัยวะเพศชายไหลออกลากยาวมาถึงเนื้อสีแดงอ่อนๆ บริเวณปากทาง เลิกลั่กกันเลยทีเดียว รีบมองธารธารา เป่าปากโล่งอก เมื่อหญิงสาวไม่สังเกตเห็นความผิดพลาด

พริกไทยจ๋า อย่าเพิ่งมาตอนนี้นะลูก รอคุณแม่ฝึกงานให้เสร็จก่อน

“ได้แบบนี้ทุกเช้าคงดี”

“ธารอนุโลมให้แค่วันนี้เท่านั้นค่ะ วันอื่นหมดสิทธิ์”

“รอก่อนเถอะ เปิดตัวเมื่อไหร่ จะจับกินทั้งวันทั้งคืนเลยคอยดู”

ธารธาราเขินไปกับคำพูดนั้น ถ้ากล้าเปิดเผยสถานะจริง หล่อนก็กล้าให้เขาหาความสุขทั้งวันทั้งคืน

“เราแยกกันไปล้างตัวเถอะค่ะ คุณนัยคงไม่ได้มีประชุมใช่ไหม” ธารธาราขยับตัวขึ้นนั่ง หลังเสร็จกิจเหงื่อโทรมกายจนเหนียวตัว รับผ้าเช็ดตัวจากเขามาพันรอบกายเตรียมลงจากเตียง

ภารนัยอมยิ้มขณะที่ส่ายหน้า อารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้

“ดีแล้วค่ะ คนนั่งหัวโต๊ะไปทำงานสาย พนักงานคงจะทำหน้างงทั้งห้อง อื้ม! พอแล้วค่ะ”

เอามือบังหน้า ไม่ยอมให้คนหื่นขโมยจูบรอบสอง

“คุณนัย ไม่เอาค่ะ พอก่อน พวกเราสายกันมากแล้วนะคะ”

“ธารพูดเองนะว่าอนุโลมให้ผมแค่วันนี้วันเดียว ขอผมอีกครั้งเถอะนะ มันแข็งขึ้นมาอีกแล้ว”

เพิ่งจะเสร็จไปหมาดๆ ทว่าชายหนุ่มต้านทานความต้องการทางเพศไม่ไหว แม่ของลูกสวยเย้ายวนเกินห้ามใจ ถอดผ้าเช็ดตัวออก ไม่ฟังเสียงหวานโปรยคำแย้ง จับลำแข็งตั้งตรงกดลงปากอ่าว สอดใส่จมมิดด้ามถอดถอนรุนแรงจนธารธาราต้องเม้มปาก

“อ๊ะ... คุณนัย... นี่มัน เกินกว่าธารจะให้ได้แล้วนะคะ อืม...”

“นิดเดียว ซ้อมไว้ ไปทะเล ผมจะจัดธารหนักกว่านี้”

ธารธาราใจอ่อน คล้อยตามเขาจนได้ ชายหนุ่มหญิงสาวเลิกเก็บซ่อนความต้องการทางเพศ ผลัดกันรุกผลัดกันรับไม่มีใครยอมใคร ธารธาราร่อนเอวสาว ขึ้นโยกให้เขาจนคราวนี้น้ำในตัวภารนัยแตกสวนอัดเข้ากลีบสาวไหลออกเป็นทาง

“คุณนัย! ทำไมไม่บอกธารก่อนคะ”

“ไม่เป็นไร ถึงยังไงเราก็จะแต่งงานกัน มาต่ออีกนิดเถอะนะ”

แม่หนูพริกหวานหน้างอ เพราะพ่อแสนจะหื่น ได้ไปสองครั้งแล้วยังไม่พอ บังคับแยกเรียวขาเนียนกลับมาคร่อมเหนือเอวสอบ อ้อนขอให้ช่วยอีกครั้ง และอีกครั้ง จนเสียงกริ่งหน้าบ้านดังในเวลาแปดโมง ธารธาราเข่าอ่อนไปเลย งอนภารนัย ทุบอก โทษฐานที่พูดไม่ฟัง เขาหอมแก้มส่งท้าย ยอมปล่อยให้รีบวิ่งกลับไปดูลูกและล้างตัวในมาสเตอร์เบดรูม ส่วนตัวเขาแค่กลับไปวิ่งผ่านน้ำ แต่งตัวไม่ถึงห้านาทีก็เสร็จ

“ป้าขอโทษนะคะที่มาทำงานสาย ทำให้คุณนัยต้องรอ”

เขาออกมาคุยกับป้าราตรี พี่เลี้ยงของหนูพริกหวานมาทำงานสายโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า ยกมือไหว้ ขอโทษนายจ้างที่ทำให้เขาต้องไปทำงานสาย เพราะอยู่รอป้ามารับช่วงต่อดูแลลูกสาวเพียงคนเดียว

เวลางานของป้าคือเจ็ดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่าอยู่เป็นเพื่อนพริกหวาน ป้อนข้าว ดูแลความปลอดภัย ในช่วงกลางวันที่ภารนัยไปทำงาน ส่วนธารธาราไปเรียนหนังสือ ตารางเรียนหล่อนไม่แน่นอน บางวันหล่อนเรียนช่วงเช้า ส่วนบางวันเรียนช่วงบ่าย เขาไม่ปล่อยลูกไว้คนเดียว ยอมควักเงินค่าพี่เลี้ยงจ้างรายเดือนเรื่อยมา

ป้าราตรีทำงานที่นี่นับตั้งแต่หนูพริกหวานลืมตาดูโลก จนถึงวันนี้ก็สองปีครึ่ง เป็นคนเดียว ที่ภารนัยไว้ใจให้อยู่กับพริกหวานตามลำพัง เขาห่วงความปลอดภัยลูก ไม่อยากไปฝากเลี้ยงนอกบ้าน สบายใจที่จ้างพี่เลี้ยงมาคอยดูแลลูกสาวภายในบ้านที่เขาซื้อให้อาศัยมากกว่า

“ไม่เป็นไรครับ แต่ต่อไป ถ้ามาสายต้องบอกนะครับ ช่วงต้นเดือนหน้าธารฝึกงาน อาจจะต้องออกจากบ้านเช้ามากขึ้น”

เจ้าของบ้านตีเนียนไปเรื่อย ทั้งที่ป้าราตรีไม่ใช่ต้นเหตุที่ทำให้เขาไปทำงานสาย แต่เพราะมัวแต่เมคเลิฟกับเมียไม่รู้จักอิ่มต่างหาก

เป็นเจ้านายคน ต้องวางมาดสักหน่อย ลูกน้องจะได้เกรงใจ

“เกรงว่าเดือนหน้าจะไม่ได้อยู่ทำงานต่อค่ะ ป้ารอคุณนัยกลับบ้านเร็วตั้งใจว่าจะคุยกับคุณสองคนพร้อมกัน แต่ป้าก็กลับก่อนคุณเลิกงานทุกที ถือโอกาสนี้ พูดเลยนะคะ ป้าจะขอลาออกสิ้นเดือนนี้ ลูกสาวป้าย้ายที่ทำงานค่ะ หาบ้านเช่าไว้แล้ว ไกลจากที่นี่มาก ต้องย้ายออกจากบ้านเก่าสิ้นเดือนนี้ สองที่ไกลกันเกินไป เดินทางหลายต่อ ป้าแก่แล้ว ขึ้นรถ ลงรถบ่อยๆ ไม่ไหวค่ะ หวังว่าคุณนัยจะเข้าใจป้า”

“ถ้าป้าลาออกสิ้นเดือนนี้ เดือนหน้าธารเริ่มต้นฝึกงาน แล้วพริกหวานจะอยู่กับใคร กว่าธารฝึกงานเสร็จอีกตั้งสามเดือนนะครับ”

ให้เอาลูกไปฝากเลี้ยงที่อื่น ไม่มีทางเด็ดขาด ขาไปส่งลูก ลูกอาจจะปกติ แต่ขารับกลับล่ะ ลูกจะกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์ทั้งทางร่างกาย ทางจิตใจเหรอ ในข่าวมีให้เห็นบ่อยๆ ทุบตีทำร้ายเด็กจนช้ำในตาย พริกหวานน้อยของพ่อน่ารักสดใส เขาจะไม่ยอมให้ใครมาพรากความน่ารักของลูกไป

“ขอให้พ้นช่วงธารฝึกงานได้ไหมครับ ถ้าถึงตอนนั้นป้ายืนยันจะออก ผมจะไม่ว่า และจะให้เงินพิเศษ ตอบแทนที่ป้าช่วยผมกับธารดูแลพริกหวานตั้งแต่ลูกเกิดจนลูกโตมาถึงวันนี้”

“สามเดือนจะไม่นานเกินไปเหรอคะ ที่ทำงานใหม่ของลูกป้าไกลจากที่นี่มาก แค่ป้านั่งรถกับลูกไปดูบ้านเช่า ก็นานเป็นครึ่งชั่วโมง ถ้าป้าต้องเดินทางเอง หลายต่อเลยนะคะ กว่าจะมาถึงบ้านของคุณนัย”

“ขอร้องเถอะนะครับ เรื่องเงินผมจะเพิ่มในส่วนค่าเดินทางให้ ป้านั่งแท็กซี่ไปกลับบ้านผมกับบ้านใหม่ของลูกสาวป้าได้เลยครับ ถ้าป้าลาออกไปตอนนี้มันกระชั้นชิดเกินไป ผมหาคนใหม่ไม่ทันครับ แต่ถึงจะหาได้ ผมก็ไม่ไว้ใจให้ใครที่ไหนไม่รู้เข้ามาอยู่กับลูกสาวผมตามลำพัง พริกหวานเป็นลูกสาวคนเดียวของผม ผมคงห่วงลูกจนทำงานไม่ได้”

“คุณนัยขอร้องตรงๆ แบบนี้ ป้าก็ลำบากใจแย่เลยสิคะ นั่งรถไปกลับในแต่ละวันค่าแท็กซี่คงหมดเยอะ ป้ากลัวจะสิ้นเปลืองคุณนัย”

“ไม่สิ้นเปลืองหรอกครับ แลกกับความสบายใจ ไม่อย่างนั้นผมกับธารคงจะไม่มีกะจิตกะใจทำอะไร ผมเสนอค่าเดินทางให้ป้าเพิ่มจากเงินเดือน ป้าจะโอเคหรือเปล่าครับ”

ป้าราตรีไม่ตอบ แววตาหนักใจ ถึงจะมีค่าเดินทางให้ แต่ระยะเวลาเดินทางไปกลับนานนับชั่วโมง ป้าก็เหนื่อยนั่งรถอยู่ดี

“ขอร้องเถอะนะครับ ถ้าไม่ใช่ป้า ผมไม่ไว้ใจ ผมขึ้นเงินเดือนให้อีกก็ได้ แค่ให้พ้นสามเดือนนี้ไปก่อน แล้วผมจะไม่ขออะไรอีกเลย”

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”

หนักใจ แต่เจ้านายขอร้องถึงขนาดนี้ จะปฏิเสธลงได้ยังไง

“ป้าอยู่ช่วยสามเดือนนะคะ ป้าแก่แล้วให้เดินทางไปกลับไกลๆ ก็เกรงจะเหนื่อยเกินไป อีกอย่าง ลูกสาวป้ารับงานแม่บ้านในบ้านคนรวยแถวนั้นไว้ ป้าคงต้องปฏิเสธเขา”