All Chapters of BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ลูกแก้วพอเข้ามาภายในห้องเธอก็เข้าไปอาบน้ำล้างตัว สระผม พอรู้ว่าโรมิโออยู่ที่นี่ด้วยก็ยิ่งอยากจะแต่งตัวสวยๆ เพื่อที่เขาจะได้มองเธอคนเดียว…Line RENErene : ลูกแก้วใส่ชุดบิกินีออกมานะ ถ่ายรูปกัน rene : อยู่ที่ชายหาดนะlukkaew : okay!เธอเข้าไปดูที่ตู้เสื้อผ้าเลือกดูชุดที่จะใส่ ก็เลือกหยิบชุด one piece สีดำผูกไหล่เป็นโบ ส่วนด้านหน้าแหวกโชว์ความสวยของหน้าอก ส่วนข้างล่างก็เข้ารูปสวยเป็นการโชว์สัดส่วนที่สมบูรณ์แบบ และผ้าคลุมผูกเอวตัวช่วยเสริมของเธอ เพียงเท่านี้ก็เป็นการเรียบร้อยพร้อมออกไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆ‘แต่งแบบนี้พี่เขาจะมองเราไหมนะ’‘ถ้าได้คบกับเขาจะเป็นยังไงนะ เขาน่ารักมากเลย’ เธอเพียงคิดในใจ“คิดอะไรไม่เข้าท่าอีกแล้ว เฮ้อ” เธอถอดทอนหัวใจให้กับความคิดที่ชอบเพ้อฝัน มันก็ถึงช่วงวัยที่เธอควรจะมีใครบ้างแล้วนะจริงๆ ความรักมีตอนไหนก็ไม่ผิดหรอก มันจะมีเวลาของมันเมื่อเราได้เจอคนที่ใช่และเหมาะสมกับเราเหมาะสมในที่นี้ไม่ใช่ฐานะ แต่คือคนที่เหมาะกับเราในทุกการเข้าใจ รวมถึงความเข้ากัน ทุกอย่างในตัวเราและเขามีเคมีที่เข้ากันและเราจะไปด้วยกันได้แกร๊ก ลูกแก้วบิดลูกบิดประตูเปิดออก และหัน

“ดูท่าแล้วคงจะเป็นอีกคนในกลุ่มที่จะสละโสดสินะ”เบนจามินพูดออกมาขณะมองทั้งสองคนพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน“คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ แล้วมึงล่ะไม่มีใครบ้างหรือไง” ครูซหันไปพูดแซวเพื่อนสนิท“เฮอะ หลังจากนี้กูจะไม่หาความรักแต่จะหาแม่พันธ์ุชั้นดีทำลูก!” เบนจามินหันมาพูดน้ำเสียงที่ฟังแล้วไม่ได้พูดล้อเล่นแต่อย่างใด“มึงนี่นะจริงๆเลย แล้วไอ้มาร์ตินมันไปไหนวะ”“คงรอเจอยัยลินล่ะมั้ง มึงก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ามันชอบเอลิน่าขนาดไหน”“เออ ถึงว่ามันไม่ค่อยพูดมากที่แท้ก็รอหวานใจอยู่นี่เอง” ครูซพูดแล้วก็ยิ้ม หยิบแว่นตาขึ้นมาใส่ก่อนจะเอนกายนอนลง ส่วนเบนจามินก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน ดีจริงที่เอริคเพื่อนเขาได้จัดทริปทำให้เขาได้มีเวลาพักผ่อนจะได้เลิกคิดเรื่องของเบลล่า ถึงตอนนี้เขาและเธอจะไม่ได้ติดต่อกันมาสามปีแล้วแต่ก็ต้องบอกว่าเธอก็คือผู้หญิงคนแรกที่เขารู้สึกดีด้วยแต่หลังจากนี้มันจะไม่มีแล้ว…“ไปขับรถเล่นกับพี่ได้ไหม” โรมิโอที่กำลังถ่ายรูปให้เธออย่างตั้งใจพูดขึ้น“คะ?…ตอนไหนคะ” ก็แค่ขับรถเล่นทำไมจะไม่ได้เธอก็อยากจะถ่ายกระบี่ให้คุ้มเหมือนกัน ไม่เคยมาเลย“ตอนนี้..ถ้าเราอยากไป”“อยากอยู่แล้วสิคะ” เธอกำลั

“ฮ่าๆ ไปกันเลยไหมคะ” เธอยกมือมาปิดปากแล้วขำเล็กน้อยให้กับท่าทางที่เคอะเขินของเขา เธอเพิ่งเคยได้เห็นผู้ชายเขินเธอครั้งแรกเลย“ครับ” เขาผายมือออกมาให้เธอจับ ลูกแก้วมองมือหนาอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกับว่าชั่งความคิดอะไรบางอย่างหมับ!“ฉันหวังว่าพี่โรมจะไม่ทำให้ผิดหวังนะคะ”“ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนครับ”จากที่จับมือกันธรรมดาก็กลายเป็นการประสานมือเข้าด้วยกันของทั้งคู่ มือที่แสนอบอุ่นนี้ ทั้งเขาและเธอไม่อยากปล่อยมือจากกันเลย“รอก่อนนะตัวเล็ก เหมือนรถที่พี่เตรียมไว้จะยังมาไม่ถึง”เมื่อเขาเดินมาถึงหน้าบ้านแล้วยังไม่ให้ว่าลูกน้องเตรียมรถไว้ให้ตามที่สั่ง มาเฟียหนุ่มก็เริ่มมีอาการหงุดหงิดขึ้นมา มือหนาล้วงไปหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมา“เฮ้ย!รถที่กูบอกให้พวกมึงเตรียมกันมันอยู่ไหน!..” เขาที่ปล่อยมือออกจากมือเธอแล้วจะเดินไปคุยโทรศัพท์ที่อื่น แต่ก็ถูกมือเล็กของร่างบางจับไว้ไม่ให้ปล่อย เขาเลยเลี่ยงไม่ได้ กลับมาจับมือพร้อมกับคุยโทรศัพท์กับลูกน้องไปด้วย“ไหนรถที่กูสั่งให้เตรียมวะ พวกมึงทำงานกันยังไงถึงได้ช้าแบบนี้วะ!” ตะคอกเสียงใส่ปลายสายจนคนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ ยังตกใจไปด้วย- “เกิดปัญหานิดห

เขายังคงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ยอดนิยมของกระบี่ นั่นก็คือ หาดถ้ำพระนาง ถ้าเขาได้ถ่ายรูปให้เธอจากในถ้ำกับตอนที่พระอาทิตย์ตกมันคงเป็นอะไรที่สวยงามอย่างที่หาไม่ได้“พี่โรม เป็นมาเฟียจริงๆ เหรอคะ ก็ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อหรอกนะคะเพียงแต่ว่า..”“ทำไมครับพี่ดูไม่เหมือนมาเฟีย? หรือว่าอะไรตรงไหนที่ทำให้เราคิดว่าพี่ไม่ใช่มาเฟีย”“พี่โรมดูใจดีเกินไป แต่ตอนที่ได้ฟังพี่พูดคุยกับคนของพี่ก็พอจะเอามาคิดทบทวนได้..”“หึ ใจดี..” เพราะเขายังไม่ได้แสดงด้านอื่นให้เธอได้เห็นสินะ“จากคำขู่เวลาพูดกับลูกน้อง พี่ก็คงจะเป็นมาเฟียจริงๆ แก้วแค่คิดว่ามาเฟียจะน่ากลัวแล้วก็โหดกว่านี้” เธอยังคงพูดต่อไป ส่วนเขาก็ตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูด มันจะฟังดูแปลกไหมถ้าเขาจะบอกว่าชอบที่เธอพูดคุยอธิบายอะไรให้เขาฟัง“พี่แค่เลือกที่จะแสดงออกอย่างอ่อนโยนกับตัวเล็ก พี่ไม่ได้อยากให้เราเห็นด้านน่ากลัวของพี่” เขามีน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้นเมื่อพูดถึงอีกด้านของเขา“แต่พี่โรมไม่จำเป็นต้องสร้างตัวตนเพื่อใครหรอกนะคะ เพียงแค่เป็นตัวของตัวเองก็พอแล้วค่ะ”“โดยเฉพาะเวลาที่อยู่กับฉัน” เธอหันไปพูดอย่างจริงใจ เธอไม่อยากให้เขาสร้างตัวตนเพิ่มเพราะเธอ“เราจะ

“พี่อาจจะไม่เชื่อแต่มันคือเรื่องจริงค่ะ ไม่รู้ว่าเพราะว่าฉันเรื่องมากหรือนิสัยไม่ดีก็ไม่รู้ถึงได้ไม่มีใครชอบ..”“ไม่จริง ก็คงตรงหน้าเรานี่ไงที่ชอบ”ขวับ สายตากลมโตจ้องมองไปที่ชายหนุ่ม“คะ…” การโดนบอกชอบ ความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้เองสินะ หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าที่เห่อร้อน ตากลมกะพริบ ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาเลย แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธออยากทำกับเขาตอนนี้“จูบได้ไหมคะ”“แล้วใครห้ามล่ะครับ”ร่างบางเดินเข้าไปใช้สองมือดึงคอมาเฟียหนุ่มเข้ามาจูบ นี่คือจูบแรกของเธอ ที่เคยได้ดูได้ฟังมาตอนนี้ได้ใช้จริงแล้วนะ สัมผัสแปลกใหม่ม๊วฟ จุ๊บ“อื้ม อื้อ”“รสชาติเหมือนสตรอว์เบอร์รีเลย” มาเฟียหนุ่มเอ่ยบอกเมื่อปล่อยปากเธอให้เป็นอิสระ“จูบอีกรอบได้ไหม” มาเฟียหนุ่มเอ่ยคือเขาไม่ได้คิดไปเองแต่มันเหมือนได้กินสตรอว์เบอร์รีจริงๆ จากปากเธอ“จะไม่เหมือนได้ไงล่ะ” “ก็ก่อนมาแก้วกินสตรอว์เบอร์รีมาค่ะ ฮะฮ่า” แล้วเธอก็หัวเราะออกมาเมื่อเขาเลียขอบปากตัวเองแล้วจ้องเธอด้วยสายตาตลกๆ และก่อนขึ้นรถเธอก็อมลูกอมมาอีก มันคงไปเพิ่มความหวานในปาก‘คิดถูกจริงๆ ที่อมลูกอมรสตรอว์เบอร์รีมา’ ถึงแม้จะไม่ได้รู้จากนั้นทั้งสอ