ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“ยังไงดิฉันขอเรียนท่านประธานสักครู่นะคะ เออคุณ..”“จิรัญญา”ศจีถึงบางอ้อในทันที เมื่อสาวสวยตรงหน้าเอ่ยนามของเธอออกมา“รอสักครู่นะคะ”“เชิญค่ะ” เมื่อศจีกล่าวเสร็จ จิรัญญารีบเปิดประตูเข้าไปในห้องทันทีจิรัญญาสังเกตเห็นว่าในห้องไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย เกือบห้าปีก่อนเป็นยังไงก็ยังเป็นเช่นนั้น ทุกอย่างยังจัดวางไว้ที่เดิม โดยเฉพาะของที่หล่อนเลือกเองกับมืออย่างโซฟาสีแดงเลือดนกตัวนี้ มันยังตั้งอยู่ที่เดิม เหมือนรอหล่อนกลับมา คิดได้ดังนั้น ใบหน้าสวยที่ฉาบด้วยเครื่องสำอางราคาแพงก็กระหยิ่มยิ้มทันที“สวัสดีค่ะดนย์”ดนย์อดแปลกใจไม่ได้ที่อดีตแฟนเก่าอย่างจิรัญญาที่หายไปจากชีวิตเกือบห้าปี จู่ๆ ก็มาหาเขาถึงบริษัท ถ้าเป็นก่อนที่มนสิชาจะเข้ามาในชีวิต เขาคงตื่นเต้นและดีใจอยู่ไม่น้อย แต่ตอนนี้มีเพียงแค่ความว่างเปล่า เหลือไว้เพียงความรู้สึกที่เหมือนกับเพื่อนเก่ามาเยี่ยมเยียนเท่านั้น “อืม.. คุณสบายดีนะ เชิญนั่งก่อนสิ”“สบายดีค่ะ เเล้วดนย์ล่ะ”“ก็เหมือนเดิม แล้วคุณมีธุระอะไรถึงได้มาหาผมถึงที่นี่”“ไม่มีธุระมาหาไม่ได้เหรอคะ”“ก็.. เปล่า”“จีจี้แวะมาเยี่ยมคุณน่ะค่ะ”“อืม..”ทั้งคู่คุยกันต่อด้วยเรื่องสัพเพเหร

สัมผัสหยอกเย้ากึ่งเว้าวอนของดนย์ที่ส่งมาให้เธอ ทำให้มนสิชาเผลอไผลตอบสนองเขาเหมือนหญิงสาวร้อนรักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แขวนเรียวเสลายกขึ้นคล้องคอ มือเรียวขยุ้มผมนุ่มของชายหนุ่มเพื่อผ่อนคลายความปรารถนาที่เกิดขึ้นในกาย“พี่ดนย์ขา.. อือ”เสียงรำพึงคล้ายคนกำลังโดนมอมด้วยรสรัก ทำให้ดนย์ยิ่งฮึกเหิมมากขึ้น บทเพลงรักแสนหวานที่มีสองคนช่วยกันบรรเลงเดินมาจนถึงโน้ตตัวสุดท้าย ก่อนที่เสียงครางและเสียงคำรามอันสุขสมจะดังกระหึ่มขึ้น“พี่มีความสุขจัง” ไม่มีเสียงตอบรับ ดนย์จึงก้มลงไปดูคนในอ้อมกอด หล่อนหลับอุตุไปแล้วเพราะความเหนื่อยล้า ชายหนุ่มจึงจูบที่หน้าผากมนของหล่อน กอดก่ายร่างกายนุ่มนิ่มแล้วเข้าสู่ห่วงนิทราตามกันไปจิรัญญาแวะเวียนไปหาดนย์อยู่บ่อยๆ ด้วยหวังว่าความสัมพันธ์ที่เขาบอกว่าแค่เพื่อนจะขยับกลับมาเป็นคนรักเหมือนแต่ก่อน แต่จนแล้วจนเล่าชายหนุ่มก็ยังคงเว้นระยะห่าง และยิ่งเธอพยายามเข้าหา เขาก็ยิ่งขีดเส้นใต้คำว่าเพื่อนให้เธอชัดขึ้น“ดนย์คะ จีจี้มาชวนไปกินข้าวเที่ยง” หญิงสาวพาร่างสะโอดสะองสมกับที่เป็นแอร์โฮสเตสของสายการบินชื่อดังของประเทศไทยมานั่งบนพนักวางมือของเก้าอี้เขา“ผมว่าคุณไปนั่งที่เก้าอี้

“ไม่คิดจะแนะนำให้จีจี้รู้จักหน่อยเหรอคะ” จิรัญญาพยายามข่มความไม่พอใจเอาไว้ ก่อนจะยิ้มทักทายแม่สาวน้อยข้างชายหนุ่ม“จีจี้นี่หนูม่อน หนูม่อนนี่พี่จีจี้ เพื่อนพี่เองครับ”มนสิชาซึ่งเป็นผู้อ่อนกว่าด้วยวัยจึงกระพุ่มมือไหว้จิรัญญา “สวัสดีค่ะ”จิรัญญารับไหว้ด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าแววตาของหล่อนไม่ได้ยิ้มตามเลย ตรงกันข้าม มนสิชากลับเห็นแววโทสะที่ปิดไว้ไม่มิดเมื่อคุยกันได้อีกแค่ประโยคสองประโยค จิรัญญาก็ขอตัวกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ แต่สายตาของหล่อนยังคงจับจ้องที่ดนย์และมนสิชาอย่างไม่ระวาง ทำให้เห็นสิ่งที่ดนย์ปฏิบัติกับหญิงสาว ขนาดหล่อนมองไกลๆ ยังรู้เลยว่ามันเต็มไปด้วยความห่วงใยแบบที่ชายหนุ่มมีต่อหญิงสาวคนรัก ซึ่งขนาดหล่อนเกือบจะได้แต่งงานกับเขาอยู่แล้ว ยังไม่เคยปฏิบัติแบบนี้กับหล่อนเลย ‘มันน่าแค้นใจนัก!’พอลงเครื่องที่สนามบินขอนแก่น ศจีซึ่งเดินทางมาก่อนเพื่อเตรียมการประชุมและเตรียมงานให้ดนย์ก็มาค่อยท่ารอรับทั้งคู่อยู่ก่อนแล้ว มนสิชายิ้มร่า เพราะดีใจที่อย่างน้อยก็มีศจีคอยอยู่เป็นเพื่อนอีกคนหนึ่ง เธอเข้าไปหาดนย์ที่บริษัทหลายครั้งจึงค่อนข้างที่จะสนิทสนมกับเลขาฯ หน้าห้องของชายหนุ่มหลังจากทุกคนทักท

“หนูม่อนขอกอดพี่ดนย์ได้ไหมคะ”“ได้สิ”มนสิชากอดดนย์ไว้แน่นและร้องไห้สะอื้นอยู่ภายในอ้อมอกของเขา จนดนย์เริ่มรู้สึกไม่ดี ที่เห็นท่าทางของหญิงสาวแบบนั้น“หนูม่อนมีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า บอกพี่ได้นะ พี่จะช่วยหนูม่อนเอง”“ไม่มีค่ะ หนูม่อนแค่อยากกอดพี่ดนย์ไว้เผื่อวันที่เราจากกัน หนูม่อนจะได้รู้ว่าครั้งหนึ่งในชีวิตหนูม่อนเคยได้รับกอดอุ่นๆ แบบนี้จากพี่ดนย์”ดนย์ยิ้มออกมาทันทีเมื่อรู้ว่าเด็กน้อยในอ้อมกอดของเขาเป็นอะไร จึงคลายอ้อมกอดจากร่างบางและหยิบสิ่งของที่เตรียมมาด้วย แล้วยื่นให้มนสิชา เจ้าหล่อนเกิดอาการงุนงงเมื่อเห็นกล่องกำมะหยี่สีแดง แต่เมื่อคิดได้ว่าในกล่องนี้บรรจุอะไรอยู่ หัวใจของเจ้าหล่อนพลันเต้นรัวเหมือนมีนักดนตรีกำลังรัวมือตีกลองนับร้อยตัวพร้อมๆ กัน“อะไรกันพี่ดนย์”“พี่ให้ไง เอามือมาสิ”“หมายความว่าไงคะ”“หนูม่อนเป็นเมียพี่ พี่ให้ใส่ไว้ คนอื่นจะได้รู้ว่าหนูม่อนมีเจ้าของแล้ว”“แต่..พี่ดนย์จ้างหนูม่อนมาเป็นนางบำเรอให้สองปีนะ”“ไม่มีแล้วนางบำเรอ มีแต่เมีย และถ้าหนูม่อนตกลง สองปีจะเปลี่ยนเป็นตลอดไป”“แต่..”“ตกลงไหมครับ”มนสิชาไม่ตอบแต่ยื่นมือข้างซ้ายให้เขา ดนย์เห็นดังนั้นจึงรีบสวมแ

“คุณทำบ้าอะไร!”“จีจี้รักคุณนะคะดนย์”“ขอโทษนะ ผมไม่ได้รู้สึกกับคุณแบบนั้นแล้ว อย่าทำแบบนี้อีกนะจีจี้ ไม่อย่างงั้นผมคงจะต้องให้คุณหาที่อยู่ใหม่” ดนย์พูดจบก็ว่ายน้ำเข้าขอบสระทิ้งไว้เพียงจิรัญญาที่นิ่งเหมือนโดนสาปเมื่อเจอคำพูดตัดเยื่อใยของชายหนุ่ม‘ฉันไม่เชื่อ ถ้าไม่มีนังเด็กนั่นสักคน คุณต้องกลับมาหาฉันแน่ๆ ดนย์’“ไปพักก่อนไหมจ๊ะ เดี๋ยวพี่ดูหน้าร้านเอง”“ไม่เป็นไรค่ะ”“หนูม่อนเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้ดูแปลกๆ ไป” กาญจนาถามคนที่เป็นทั้งพนักงานและน้องสาวคนสนิทด้วยความเป็นห่วง วันนี้มนสิชาพูดน้อยผิดวิสัยคนช่างพูดช่างจา แถมนัยน์ตาเจ้าหล่อนที่เคยสดใสกลับหม่นหมองลงจนคนที่มองอย่างกาญจนารู้สึกไม่สบายใจ“งั้นวันนี้เราปิดร้านเร็วหน่อยไหม”“ถ้าพี่เกดรีบปิดร้านเพราะเป็นห่วงหนูม่อน ไม่เป็นไรจริงๆ นะคะ”“ห่วงหนูม่อนก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกเหตุผลหนึ่งคือพี่จะไปดูคอนโดที่เพื่อนพี่จะขายให้พี่น่ะจ้ะ”“อ๋อ..ค่ะ”“ว่าแต่หนูม่อนมีธุระที่ไหนต่อรึเปล่า ไปเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ”“ได้สิคะ”ด้วยว่ากาญจนาอยากให้มนสิชาได้เปิดหูเปิดตาเพราะเห็นหญิงสาวเศร้าๆ จึงชวนเจ้าหล่อนไปด้วยกัน“สวยไหมหนูม่อน”“สวยค่ะ พี่เกดจะมาอยู่ท