ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ทำไมคนเคยท้องแบบหล่อนจะไม่รู้ว่านี่มันอาการของคนท้องชัดๆ แต่ตอนนี้ยังทำอะไรไม่ได้ แต่ยังไงเสีย หล่อนต้องพยายามขัดขวางไม่ให้มนสิชารู้ว่าอาการที่เธอเป็นอยู่มันคืออะไร และเรื่องนี้ต้องไม่ถึงหูดนย์เด็ดขาด หล่อนต้องพยายามทำอะไรสักอย่างให้ได้กลับมาร่วมเรียงเคียงหมอนกับชายหนุ่มอีกครั้ง ในเมื่อยัยเด็กกะโปโลคนนี้ท้องได้ ทำไมหล่อนจะท้องบ้างไม่ได้ล่ะ“อืม.. อย่าพึ่งบอกดนย์หรือคนในบ้านนะ ช่วงนี้เขางานหนัก คือฉันกลัวว่าเดี๋ยวจะห่วงเธอเปล่าๆ”“ค่ะ” มนสิชาตอบรับแล้วผินหน้าออกไปมองด้านนอกของกระจกรถ เพื่อลดความอึดอัดที่มีในใจไม่นานล้อรถก็เคลื่อนมาหยุดที่โรงจอดรถของบ้าน มนสิชารีบขึ้นบ้านและเข้าห้องนอนที่ถือว่าเป็นพื้นที่ของเธอจริงๆ แล้วจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะเข้านอนทันทีเพราะรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียแปลกๆดนย์เองก็กลับบ้านดึก มาถึงก็แวะเข้าไปหามนสิชา เมื่อเห็นว่าแม่กวางน้อยของเขาหลับอุตุอยู่บนเตียง จึงกลับไปอาบน้ำที่ห้องนอนใหญ่เพราะไม่อยากให้คนกำลังหลับสบายรู้สึกตัวตื่น แล้วแวะเข้าสะสางงานจนเกือบเช้า จึงนอนค้างที่โซฟาในห้องทำงานก๊อก..ก๊อก“ดนย์คะ” จิรัญญาที่เคาะสองครั้งแล้วไม่มีเสียงตอบรับ

“อะไร”“เปิดดูสิครับ”มนสิชามองซองเอกสารขนาดเอสี่ที่ว่างอยู่บนเคาน์เตอร์ก็หยิบขึ้นมาดู เจ้าหล่อนก็พอจะเดาได้ว่าข้างในมันคือผลตรวจร่างกายของดนย์ เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผลมันจะออกมาเช่นไรเมื่อกวาดสายตาอ่านจบครบทุกตัวอักษรแล้ว ก็พบว่าดนย์โดนวางยาที่เรียกว่า ‘ทิงเจอร์ขาว’ หรือยาปลุกอารมณ์ทางเพศชนิดรุนแรงจนทำให้คนที่โดนมีอารมณ์รุนแรงจนไม่สามารถควบคุมตนเองได้นั่นเอง“พี่ดนย์”ชายหนุ่มคลี่ยิ้มทันทีที่สาวเจ้ายอมปริปากพูดกับเขา เพราะนั้นย่อมเป็นสัญญาณที่ดีในการง้อเมียครั้งนี้“พี่ขอโทษหนูม่อนอีกครั้งนะ แต่พี่จะบอกว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรหรือมีอะไรกับจิรัญญาเลย หนูม่อนให้อภัยพี่นะ”ถึงเรื่องนี้จะเคลียร์แล้ว แต่เรื่องที่สระน้ำวันนั้นก็ผุดขึ้นมาในความคิดของมนสิชา เธอต้องการคำอธิบาย แต่ครั้นจะให้ถามตรงๆ ก็กระไรอยู่“วันนั้นอาจจะไม่ แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ”“ไม่มีเลยครับ”“สระว่ายน้ำ”ดนย์ลองนึกดูก็เริ่มจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสระว่ายน้ำได้ ช่วงเวลานั้นมนสิชาอาจจะยังไม่ไปทำงานแล้วมาเห็นอะไรที่ชวนให้เข้าใจผิดก็เป็นได้ “หนูม่อนมันไม่มีอะไรเลย วันนั้นพี่ว่าจะชวนเรามาว่ายน้ำแต่เห็นว่าจะต้องไปทำงานเลยไม่ไ

“วะ..ว่าไงนะครับคุณหมอ ภรรยาผมเป็นอะไรนะครับ”“ภรรยาคุณท้องได้สามเดือนแล้วค่ะ”เมื่อได้ยินคำยืนยันชัดเจน มนสิชาทั้งตกใจและก็แอบกังวลอยู่ไม่น้อย เพราะเธอนึกว่าดนย์ไม่อยากมีลูก แต่เมื่อหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับเห็นเขาน้ำตาไหลแล้วนั่งยิ้มอย่างกับคนบ้า จนเจ้าหล่อนอยากจะบอกคุณหมอว่า..ฝากโอนไปรักษาที่แผนกจิตเวชด้วยนะคะ“พี่ดนย์..”ชายหนุ่มดึงเธอเข้ามากอด แล้วจูบที่หน้าผากมนนานเกือบนาที มนสิชาจึงส่งสัญญาณบอกให้ปล่อยตัวเธอได้แล้ว เพราะตอนนี้ทั้งคู่ยังอยู่ในห้องตรวจ แถมไม่ได้อยู่ด้วยกันแค่สองคน ยังมีคุณหมอและคุณพยาบาลอยู่ด้วย เขาไม่เขินแต่เธอเขินนะหลังจากรับยาบำรุงและทำเรื่องฝากครรภ์เรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่จึงพากันไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยา ระหว่างที่กำลังรออาหาร ชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าที่คุณแม่ดูซึมๆ จึงถามด้วยความห่วงใย “หนูม่อนเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”มนสิชาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชายหนุ่ม แล้วตัดสินใจพูดเรื่องที่กำลังกลัดกลุ้มอยู่ในตอนนี้ให้ดนย์ฟัง “พี่ดนย์.. คิดยังกับเรื่องที่เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน” น้ำเสียงของสาวเจ้าเต็มไปด้วยความกังวล ไม่ได้เจือแววดีใจเลยแม้แต่น้อ

ดนย์เห็นดังนั้นรีบกุมมือของหญิงสาวไว้ แล้วใช้ฝ่ามือของเขาลูบไปที่หลังมือของมนสิชาเบาๆ “มันเป็นอุบัติเหตุนะหนูม่อน หนูม่อนไม่ผิดเลย”“ฮื่อๆ” มนสิชาร้องไห้และหลับไปในอ้อมกอดของชายหนุ่มดนย์วางหญิงสาวให้นอนราบกับเตียงอย่างช้าๆ ก่อนที่จะเดินออกไปต่อสายหาสารวัตรจรัส เพื่อนสนิทสมัยมัธยม เพื่อติดตามเรื่องคดีของมนสิชา สัญญาณรอสายส่งเสียงได้สักพัก ปลายทางก็รับสาย“โทรมาได้จังหวะพอดีเลยครับไอ้คุณดนย์”“ได้เรื่องอะไรบ้าง”“ได้เยอะเลยล่ะ ตอนนี้มึงอยู่ไหน เดี๋ยวกูไปหา”“กูเฝ้าเมียอยู่โรงพยาบาล แต่เดี๋ยวกูไปหามึงเองดีกว่า สักสองชั่วโมงเจอกันที่คอนโดฯ มึงได้ปะวะ”“เออ งั้นก็ตามนั้น มึงจะได้มาดูภาพจากกล้องวงจรปิดด้วย”กรามของดนย์ขบกันจนเป็นสันนูนขึ้น ใบหน้าเหี้ยมของชายหนุ่มบ่งบอกถึงอารมณ์คั่งแค้นที่สุมอยู่ในอก เมื่อเห็นภาพเคลื่อนไหวที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยม รถเก๋งสีแดงที่เห็นป้ายทะเบียนรถชัดเจน ชื่อผู้ครอบครองรถที่ตรวจสอบได้เป็นชื่อของผู้ชายแต่คนขับรถเป็นผู้หญิงรถคันที่พรากลูกของเขาไปจอดเทียบอยู่ริมบาทวิถีก่อนจะขับพุ่งเข้าใส่มนสิชาแบบไม่มีการแตะเบรกเลยสักนิด เมื่อสืบสาวราวเรื่องถึงเจ้าของรถได้พ

กาญจนาพูดถูก มันเป็นอดีตไปแล้ว เสียใจไปก็ย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ ดันแต่จะทำให้คนที่เป็นห่วงเธอ ทุกข์ใจไปด้วยเปล่าๆ มนสิชาสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้จะเข้มแข็งและก้าวต่อไปข้างหน้า เก็บอดีตที่ผ่านมาไว้เป็นบทเรียน มือน้อยยกขึ้นปาดน้ำตาบนสองแก้มของตัวเองอย่างลวกๆ แล้วหันมายิ้มให้ผู้เป็นดั่งพี่สาวใจดีของเจ้าหล่อนครึ่งชั่วโมงหลังจากกาญจนากลับไป ดนย์ก็กลับมาจากทำงานโดยตรงมาอยู่เป็นเพื่อนเธอทันที ชายหนุ่มใช้ห้องพักฟื้นของหล่อนแทนห้องนอน ห้องทำงาน และห้องประชุมเล็กๆ ที่มีพนักงานเป็นศจี ตลอดสี่วันมานี้ ภาพที่มนสิชาเห็นจนชินตาก็คือท่านประธานบริษัทนั่งหน้านิ่งคิ้วขมวดบนกองเอกสารและหน้าจอสี่เหลี่ยมของไอแพด แต่ถึงจะงานยุ่งอย่างไร เขาก็ไม่เคยที่จะลืมใส่ใจเธอ“พี่ดนย์ ทำไมช่วงนี้ดูเครียดจังเลยคะ?”ดนย์ส่งยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะตอบคำถามแบบเดิมๆ “ไม่มีอะไรหรอกครับ หนูม่อนไม่ต้องห่วงนะ”มนสิชาถามคำถามแบบนี้หลายรอบแล้ว และคำตอบก็ได้มาแบบเดิมๆ แต่ถึงแม้ดนย์จะบอกแบบนั้น แต่เจ้าหล่อนไม่มีทางเชื่อ เธอได้ยินดนย์และศจีคุยกันถึงเรื่องปัญหาที่ลูกบ้านในโครงการบ้านจัดสรรแสนรัก ซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการบ้านจัดสรรของตั้ง