ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“จะเอาแบบนี้จริงๆ เหรอม่อน” ศิวัฒน์เอ่ยปากถามเพื่อนสนิท ดวงตาคมฉายแววไม่สบายใจ เขารักมนสิชาเฉกเช่นชายหนุ่มหญิงสาวก็จริง แต่ถ้าเจ้าหล่อนเลือกที่จะแตกหักกับผู้ชายที่เธอรักด้วยวิธีนี้ เขาไม่สบายใจเลย..“มาถึงขนาดนี้แล้ววัฒน์”แขนเรียวเสลาของมนสิชายกขึ้นคล้องแขนเพื่อนชาย ก่อนจะเอียงแก้มแนบไหล่ให้ดูสนิทสนม ทั้งคู่เดินควงกันเข้าไปในลิฟต์ก่อนที่ศิวัฒน์จะกดเลขชั้นสิบห้า อันเป็นชั้นของห้องชุดที่บิดาซื้อให้เป็นของขวัญวันจบมัธยมปลาย“ท่านประธานคะ มีเมสเซนเจอร์มาส่งเอกสาร บอกว่ามีคนฝากมาให้”ดนย์รับซองเอกสารมาจากศจี เจ้าตัวออกอาการงงปนสงสัยว่าใครส่งอะไรมาให้ ชายหนุ่มคลี่ซองแล้วหยิบของที่อยู่ข้างในออกมาดู เหมือนโลกของเขาหยุดหมุน เมื่อตั้งสติได้ ซองเอกสารที่อยู่ในมือถูกปาลงบนพื้นทันที“โธ่เว้ย!”ภาพถ่ายของมนสิชาและผู้ชายที่ดนย์จำได้ว่าเป็นคนเดียวกับที่เคยเจอที่ร้านกาแฟดังใจกลางห้างฯ เมื่อครั้งที่เขาไปประชุม รูปถ่ายที่อยู่ในมือเป็นรูปของหญิงคนรักกำลังคลอเคลียกับคนที่ปากเจ้าหล่อนบอกว่าเป็นเพียงเพื่อนสนิท ทั้งคู่เดินเข้าไปในลิฟต์ของคอนโดฯ ที่ไหนสักแห่ง ภายในใจของดนย์ตอนนี้ราวกับลาวาที่พร้อมจะปะทุตลอดเ

ไม่มีคำพูดใดๆ ที่หลุดออกมาจากปากของเขา มือที่กำคอขวดบรั่นดีแน่นจนเส้นเลือดปูด ยกขวดขึ้นมาแล้วกรอกเหล้าปาก ปล่อยให้น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยจะให้ใครได้เห็นไหลออกมาช้าๆมนสิชาเบือนหน้าหนีเพราะน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ของเจ้าหล่อนก็พร้อมจะพรั่งพรูออกมาทุกเมื่อเหมือนกัน“กระเป๋าค่ะ” เสียงของมะลิช่วยผ่อนคลายความอึดอัดที่มีอยู่ในใจของมนสิชาลงได้บ้าง เมื่อได้กระเป๋าแล้ว หญิงสาวก็คว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านหลังนั้นโดยไม่หันหลังกลับมามองชายหนุ่มที่มองตามแผ่นหลังของเธอจนลาลับไปพร้อมกับแสงไฟจากรถยนต์ที่พาหล่อนออกไปมนสิชามองยอดเงินในบัญชีที่ยังเหลืออยู่ เงินนี่เป็นเงินที่ได้จากการแลกมาด้วยบ้านอันเป็นความทรงจำและทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ แต่เมื่อคิดว่าจะเดินต่อไปข้างหน้าแล้ว เธอจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่อยากทำหญิงสาวนึกถึงเมื่อเกือบๆ สามปีก่อนที่เธอตัดสินใจขายบ้าน ตอนนั้นเธอคิดหนักมากว่าระหว่างอดีตกับอนาคต เธอจะเลือกเก็บสิ่งใดไว้คิดอยู่นานเป็นเดือน สุดท้ายเธอเลือกอนาคต และคิดว่าพ่อกับแม่ก็ต้องการให้เธอเลือกเช่นนี้เธอตัดสินใจขายบ้านเพื่อนำเงินมาใช้จ่ายในสิ่งจำเป็นเงินหกล้านที่ได้จากการขายสมบัติเพียงชิ้นเ

ผับชื่อดังย่านทองหล่อซึ่งเป็นร้านของอุทัยและแฟนหนุ่ม เป็นสถานที่นัดหมายของเพื่อนสนิททั้งสี่สาวร่างเพรียวบางบนรองเท้าส้นสูงก้าวเข้ามาในผับแล้วเดินตรงไปยังโซน VIP ซึ่งจัดไว้สำหรับนักการเมืองหรือนักธุรกิจที่ต้องการความเป็นส่วนตัวเป็นพิเศษเวลาสี่ปีที่มนสิชาแวะเวียนมาที่นี่หลายครั้ง จนแทบจะรู้จักทุกซอกทุกมุมของสถานที่แห่งนี้“หูย..”สามสาวพร้อมใจกันส่งเสียงแซวมนสิชาซึ่งวันนี้มาในชุดเดรสปักเลื่อมสีดำที่มีสายเล็กๆ ขนาดเท่าเส้นสปาเกตตีเกาะอยู่ที่ไหล่ขาวเนียน ผมยาวดำขลับมัดรวบหางเอาไว้ ส่งให้เห็นใบหน้าที่แต่งแต้มไว้ด้วยเครื่องสำอางอย่างลงตัว ทำให้วันนี้มนสิชาดูสวยเปรี้ยวเป็นพิเศษ สวยจนไปกระตุกหัวใจใครบางคน“คุณผู้หญิงรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ”“ขอวิสกี้แล้วกัน” มนสิชาหันไปสั่งเครื่องดื่มกับบริกรที่มายืนรอให้บริการ ก่อนที่จะหันมามองสำรวจโต๊ะที่เพื่อนของเธอนั่งอยู่ เจ้าหล่อนรู้สึกว่าจำนวนคนจะมากกว่าที่มันควรจะเป็น แล้วก็พบว่านอกจากเพื่อนของเธอและแฟนหนุ่มของอุทัยแล้ว ยังมีผู้ชายอีกสองคนที่เธอไม่รู้จักนั่งอยู่ด้วย“น้องม่อน นี่เพื่อนพี่เอง คนนี้ไอ้เสือ ส่วนไอ้นี่ไอ้นาย”“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”ธเ

“ราคาเท่าไหร่ ถ้าฉันอยากจะซื้อแล้วลอง…บนดาดฟ้าดูสักครั้ง”“ต่ำ! ความคิดของคุณมันคงจะมีแต่เรื่องแบบนี้สินะ”“เธอมันก็ต่ำไม่แพ้ฉันหรอก มีผัวอยู่แล้วแต่ยังแอบมีชู้หน้าด้านๆ” ความทรงจำเมื่อสี่ปีก่อน วันที่เขาวิ่งตามรถของมนสิชากับศิวัฒน์จนแสงไฟจากรถค่อยๆ หายลับไป แล่นเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ชายหนุ่มพยายามฝังกลบมันได้ถูกกรีดขึ้นมาอีกครั้ง“คุณก็รู้แล้วนี่ว่าฉันมันเลว งั้นต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่ แล้วอย่ามายุ่งกับฉันอีก”“สายไปแล้วล่ะครับคุณมนสิชา เพราะต่อไปนี้ผมจะตามคุณไปทุกที่ ที่ที่คิดว่าคุณจะมีความสุข และผมจะเป็นคนทำลายมันเอง!”“อย่าฝันว่าฉันจะปล่อยให้คุณทำอะไรฉันง่ายๆ”แววตาเจ็บปวดของผู้หญิงตรงหน้าที่แม้มันจะเผยออกมาเพียงแค่เสี้ยววินาที แต่ก็ทำให้หัวใจที่ร้อนรุ่มเป็นไฟของดนย์เย็นขึ้นได้ ตอนนี้ความคิดของเขาตีกันไปหมด ฝั่งหนึ่งบอกให้ปล่อยมนสิชาไปใช้ชีวิตตามทางของเธอ แต่อีกฝั่งบอกให้เขาเอาคืนให้ สาสมกับสิ่งที่เจ้าหล่อนเคยทำไว้ ถ้าเธออ้อนวอนสักนิด ดนย์อาจจะไม่ลังเลเลยที่จะทำตามความคิดแรก แต่นี่ดูทำเข้าสิ แววตาอวดดีแถมใบหน้าที่เชิดนั่นอีก“อ๋อเหรอ งั้นก็เตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้ว

แต่หารู้ไหมว่ายิ่งเจ้าหล่อนทำแบบนี้มากเท่าใด ยิ่งเหมือนเป็นการไปท้าทายและทำให้ปองภพสนใจในตัวเธอมากขึ้น“น่านะ..ยังไงก็เป็นทางผ่านของผมอยู่ดี ผมจะได้มีเพื่อนขับกลับด้วยไง”“งั้นก็ได้ค่ะ”รถเก๋งขนาดกลางซึ่งเป็นรถประจำตำแหน่งของมนสิชาได้จอดเทียบรอรถเมอร์เซเดสเบนซ์อยู่หน้าคอนโด เพื่อจะได้ขอบคุณเจ้าของรถที่อุตส่าห์ตามมาส่งเจ้าหล่อนประตูฝั่งคนขับถูกเลื่อนลงก่อนที่ปองภพจะส่งยิ้มที่เจ้าตัวคิดว่าคงจะหวานที่สุดตั้งแต่ยิ้มให้สาวๆ มา“ขอบคุณอีกครั้งสำหรับอาหารและก็ที่ขับรถมาเป็นเพื่อนนะคะ”“ยินดีครับ แล้วพรุ่งนี้บ่ายๆ เจอกันที่ไซต์นะ”“คุณภพจะลงไปตรวจงานหรือคะ”“ไปอยู่เป็นเพื่อนคุณ”คิ้วโก่งดั่งคันศรที่พาดขนานดวงตากลมโตขมวดขึ้นนิดหนึ่ง “คะ?”เมื่อเห็นดังนั้น ปองภพจึงรีบแก้ตัว “ผมล้อเล่นน่ะ แต่จะไปจริงๆ นะ”“ค่ะ”“งั้นคุณขึ้นห้องเถอะ ผมจะรอจนเห็นว่าคุณปลอดภัยถึงจะหายห่วง”“เดี๋ยวฉันจะเอารถไปจอดที่ลานจอดรถก่อน คุณภพไม่ต้องห่วงนะคะ ยังไงนายช่างคนนี้ต้องอยู่รอดปลอดภัยทำงานส่งให้คุณภพได้ทันเวลาแน่นอนค่า”“ผมจะแน่ใจได้ยังไงล่ะ ผมไม่เห็นกับตานี่”“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เห็นแล้วล่ะค่ะ”“งั้นเอาอย่างนี้ เอาไลน