ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

หัวใจของมนสิชากระตุกวูบ พ่อพูดราวกับว่ากำลังสั่งเสียเพื่อเตรียมตัวจากไปในที่ไกลแสนไกล ที่ที่เธอไม่อาจไปถึง “พ่อจ๋า.. ม่อนสัญญา ม่อนจะไม่ทิ้งการเรียน และม่อนจะดูแลตัวเองให้ดี ม่อนเก่งเหมือนพ่อ” เรียวปากอิ่มคลี่ยิ้มกว้าง แต่ทว่าข้างในร้องไห้จนน้ำตาแทบไม่มีจะไหลแล้ว มันรวดร้าวและเจ็บปวดเหลือเกิน..“ดีแล้วลูก.. พ่อขอโทษที่ไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆ ในวันที่ลูกประสบความสำเร็จ ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน ดูแลรักษาเนื้อรักษาตัว จำเอาไว้นะ ความรักของพ่อกับแม่จะอยู่กับม่อนตลอดไป”ใบหน้าของศรันย์อิ่มใสเหมือนคนป่วยที่ใกล้จะหาย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนทอแสงอบอุ่น มนสิชาจ้องมองมันเนิ่นนานอย่างพยายามบันทึกลงไปในความทรงจำว่าดวงตาคู่นี้ของพ่อเธอนั้นอบอุ่นเพียงไหน “พ่อจ๋า ม่อนรักพ่อนะ” มนสิชากราบที่อกพ่อ ก่อนจะโอบกอดศรันย์หลวมๆ ด้วยกลัวว่าพ่อจะเจ็บ“พ่อก็รักม่อน นายช่างใหญ่ของพ่อ”“ม่อนจะเป็นนายช่างใหญ่ ม่อนจะตั้งใจอ่านหนังสือสอบและทำฝันของตัวเองให้สำเร็จให้ได้ ม่อนสัญญา”“พ่อเชื่อว่าลูกสาวของพ่อทำได้”หลังจากใช้เวลาอยู่กับพ่อจนถึงห้าโมงเย็น หญิงสาวก็ขอตัวกลับ กว่าจะถึงบ้านก็เกือบสองทุ่ม เพราะระยะทางจากโรงพยาบาลมาที่บ้า

“ปะ..เปล่าค่ะ”“เปล่าอะไร ก็เห็นนั่งเหม่ออยู่ตั้งนาน เรียกก็ไม่ได้ยิน”“เออคือ..” ก่อนที่หญิงสาวจะพูดอะไรออกมา ปากอุ่นๆ ของดนย์ก็ประกบลงมาชิมปากหวานล้ำก่อนเสียแล้ว ชายหนุ่มก้มลงช้อนร่างอรชร และวางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม แต่ก่อนที่ไฟปรารถนาจะโหมกระหน่ำทั้งคู่ เสียงโทรศัพท์ของมนสิชาก็ดังขึ้นเสียก่อน หญิงสาวแปลกใจมาก ว่าใครโทรมาเวลานี้ เธอจึงเบี่ยงตัวออกจากร่างของดนย์ที่ทับอยู่บนตัวเธอ แล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้อยู่บนโต๊ะปลายข้างเตียงขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ทำให้หญิงสาวใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอกดรับด้วยใจที่กลัวกลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับศรันย์‘สวัสดีค่ะพี่อ้อย’ หญิงสาวกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ และเงียบฟังสิ่งที่ปลายสายพูด เมื่อพยาบาลอ้อย พยาบาลพิเศษที่เธอจ้างมาดูแลพ่อพูดจบ พลันโทรศัพท์ที่แนบอยู่ข้างหู ก็ร่วงหล่นลงบนพื้น เพราะมือของหญิงสาวบัดนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง“ม่อนๆ ..” ดนย์เขย่าเรียกให้มนสิชาที่นั่งนิ่งเหมือนคนช็อกไป ให้ได้สติ“คุณดนย์คะ ตอนนี้ฉันขอออกไปข้างนอกได้ไหมคะ” มนสิชาส่งสายตาขอร้อง และยกมือไหว้ ดนย์รีบจับมือที่หญิงสาวยกไหว้เขาลง และดึงเธอเข้ามากอด“เธอเป็นอะไร บอกฉัน

“อร๊าย!” หญิงสาวตกใจที่โดนรวบกอดจากด้านหลัง“คิดถึงจัง”“คิดถึงอะไรคะ เจอหน้ากันอยู่ทุกวัน” มนสิชางงเพราะจู่ๆ ชายหนุ่มก็มาเป็นอารมณ์เหมือนคนหื่นแทนตาลุงขี้เก๊กแบบเมื่อกี้“คิดถึงกอด แล้วก็คิดถึงจูบ” ดนย์หมุนร่างน้อยให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา แล้วจุมพิตชิมปากหวานของเธออย่างโหยหา กลิ่นสบู่เด็กที่มนสิชาชอบใช้ กระตุ้นให้เลือดในกายของชายหนุ่มพลุ่งพล่านได้อย่างไม่น่าเชื่อ เขาถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มจะหายใจไม่ทัน ใบหน้าที่แดงซ่านช่างดูน่ารักยิ่งนัก เขากำลังหลงเด็กหรือนี่“คุณดนย์อะ ทำอะไรก็ไม่รู้” มนสิชารีบซุกหน้าลงที่อกแกร่ง เพื่อหลบสายตาหวานเชื่อมยามที่เขามองมายังเธอ“ก็หนูม่อนน่ารัก จนฉันอดใจไม่ไหวนี่”ดนย์เรียกเธอว่าหนูม่อน ตามที่เธอบอกให้ป้าหมอนเรียก ทำให้หญิงสาวยิ่งเขินเข้าไปอีกยังไม่ทันที่มนสิชาจะเอ่ยอะไรออกมา คำพูดของเธอก็โดนกลืนด้วยปากอุ่นๆ ของเขาเสียแล้ว ดนย์ถอนจูบออกจากปากหวานล้ำ แล้วเลือนริมฝีปากลงมาสำรวจที่ซอกคอขาวของสาวเจ้า มือหนากวาดเอกสารบนโต๊ะทำงาน แล้วอุ้มมนสิชาขึ้นนั่ง จัดท่าจัดทางแล้วพาเธอไปวิ่งเล่นบนทุ่งดอกไม้แสนหวานที่หญิงสาวพึ่งเคยพานพบ“คุณดนย์! ม

“เหอะ! แล้วที่นอนเอากับฉันทุกคืนเรียกว่าอะไร อ้อ! ลืมไป นางบำเรอสินะ งั้นตอนนี้เธอก็ทำหน้าที่เลยเป็นไง” ดนย์พูดจบแล้วช้อนร่างของหญิงสาวอุ้มพาเข้าบ้านไป“ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่มีอารมณ์จะมีเซ็กซ์กับคุณตอนนี้”“อย่ามาเล่นตัว ฉันจ่ายให้พวกเธอไปตั้งครึ่งล้าน!” ทันทีที่วางมนสิชาลงบนเตียง เขาก็ขึ้นคร่อมร่างบางของหญิงสาว แล้วโหมกระหน่ำรสจูบที่รุนแรงราวกับไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างใส่เธอทันทีเพลงรักครั้งนี้ของดนย์รุนแรงจนมนสิชารู้สึกว่าเขากำลังลงโทษเธอ เมื่อทุกอย่างเดินมาใกล้สุดทางแล้ว หญิงสาวจึงร้องเตือนเขาให้ใช้เครื่องป้องกันก่อนเหมือนทุกครั้ง "คุณดนย์ ใส่ถุงยางก่อนค่ะ"ดนย์ชะงักเมื่อได้ยินมนสิชาพูดเช่นนั้น เขาเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าหล่อนรังเกียจ จึงทำในสิ่งตรงกันข้ามกับที่เธอบอก“ไม่! ทำไมฉันต้องใส่ด้วย”พูดจบเขาก็โหมกระหน่ำไฟรักมาแผดเผามนสิชาจนหญิงสาวรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะไหม้เป็นจุณ เมื่อทุกอย่างจบลงไฟเหลือเพียงแค่ควันกรุ่นๆ อารมณ์ของดนย์ก็คล้ายจะคลายลงเช่นกัน ความรู้สึกผิดจึงเริ่มเข้ามาแทนที่ความโกรธเมื่อสักครู่ แต่ความปากหนักยังมีมากกว่า จึงไม่ได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดๆ ออกไปหลายวันแล้

“หนูม่อน”“คะ?”“ถ้าอยากไปฟรี ต้องเรียกแทนตัวเองว่าหนูม่อน แล้วเรียกพี่ว่าพี่ดนย์”มนสิชาเผลออมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว “พี่ไม่น่าไหวอะ ลุงน่ะพอจะได้อยู่” เธออดไม่ไหวที่จะรวนเขาทำเอาคนที่โดนเรียกว่าลุงลมออกหู อะไรกันเขายังไม่แก่เสียหน่อย “ลุงเหรอ! มานี่เลยยัยตัวดี” ดนย์นั่งลงบนโซฟาข้างๆ เธอ รวบเจ้าของร่างบางขึ้นมานั่งบนตัก แล้วใช้คางเกยที่หัวไหล่ของเจ้าหล่อน“หายโกรธพี่หรือยังครับ”เสียงออดอ้อนงอนง้อที่ดนย์ใช้กับมนสิชา ทำให้หญิงสาวรู้สึกปั่นป่วนที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก ดนย์เวลาปรกติเขาดูนิ่งและขรึม แต่ดนย์ยามนี้ขี้อ้อนยังกับไอ้ด่าง แมวที่เธอชอบให้ข้าวให้น้ำมันกิน“ไม่รู้”“งั้นคงจะง้อบนโซฟาแบบนี้ไม่ได้แล้วล่ะ ง้อบนโต๊ะเหมือนตอนที่หนูม่อนเอากาแฟไปให้พี่ในห้องทำงานที่บ้านเป็นไง”“คุณ!”“จ๋า .. เรียกพี่เสียงดังแบบนี้ แสดงว่าหายโกรธแล้วสิ”“ก็ได้ แต่ฉันขออะไรคุณอย่างหนึ่งได้ไหม”น้ำเสียงและท่าทางจริงจังของมนสิชา ทำให้ชายหนุ่มนึกสงสัยว่าเธอจะขออะไรกับเขา“ได้สิ”“ปีหน้าฉันอยากจะขอเรียนต่อมหา’ ลัย”“แค่นี้เอง ค่าใช้จ่ายในการเรียนเท่าไหร่ บอกพี่ได้เลยนะ เดี๋ยวพี่จัดการให้”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค