แสร้งรัก 9 [50%]

“แต่พี่จะขอยกเลิกสัญญาที่เคยพูดก่อนหน้านี้ พี่อยากให้เรามาเป็นแม่ของลูกจริงๆ สัญญานี้จะมีผลไปตลอดทั้งชีวิตของหนูปาน หนูปานจะว่ายังไงคะ”

หญิงสาวเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าพิรัฐจะเอ่ยคำนี้กับเธอ

ชายหนุ่มคิดมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่เขามีความสัมพันธ์กับปานดาวว่าเขารู้สึกกับเธอยังไงกันแน่ พอมาคิดทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว หญิงสาวไม่ได้ผิดอะไร ความแค้นที่มีต่อรรินดามันเบาบางลงตั้งแต่ที่เขาได้รู้จักกับปานดาว

เพราะความดีของเธอทำให้เขายอมที่จะใจอ่อน เขาไม่สามารถจะทำตัวใจร้ายกับเด็กคนนี้ได้ลง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาทำร้ายเธอสารพัด แต่เธอก็ยังรักเขาเหมือนเดิม สายตาของหญิงสาวไม่เคยแปรเปลี่ยนตั้งแต่วันที่เจอกันครั้งแรกหรือแม้กระทั่งตอนนี้

“ปาน”

หญิงสาวเกิดความลังเล ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง มองชายหนุ่มผู้เป็นที่รักด้วยแววตาสั่นเครือ

“อีกสองวันจะถึงวันแต่ง พี่ให้โอกาสเราเลือกแล้วกัน ถ้าหนูเลือกจะปฏิเสธก็แค่ไม่ต้องมางานนี้ และพี่จะไม่โกรธหนูด้วยถ้าหนูไม่เลือกพี่ แต่พี่อยากให้เรารู้ว่าตั้งแต่หนูเข้ามาในชีวิตพี่ ทุกอย่างมันก็ไม่เหมือนเดิม แม้ว่ามันจะเป็นระยะสั้นๆ แต่พี่อยากบอกว่าพี่ชอบหนูมาก และถ้าเราจะมาเป็นเมียพี่ พี่ก็อยากให้เราอยู่กับพี่ด้วยความเต็มใจ”

ข้อเสนอของชายหนุ่มทำให้ปานดาวนิ่งคิดชั่วครู่ เธอไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ พิรัฐน่ะเหรอจะชอบเธอ หญิงสาวเงยหน้ามองอีกฝ่ายพลางคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นแต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองรู้สึกอยู่ดี

“ทำไมพี่พึ่งบอกปานค่ะ ให้เวลาปานน้อยไปไหม”

หญิงสาวพูดตัดพ้อ แววตาแสดงความกังวลอยู่ไม่น้อย เธอยกมือขึ้นมากัดนิ้วตามนิสัยถ้าเธอมีเรื่องไม่สบายใจพร้อมช้อนตามองชายหนุ่มที่กำลังระบายยิ้มอ่อนส่งสายตาบอกว่าไม่เป็นไรกับเธอ

“พี่จะรอนะคะหนูปาน”

หลังจากนั้นพิรัฐก็มาส่งปานดาวที่บ้านของเธอ ทิ้งให้เธอจมอยู่กับความคิดว่าจะเลือกทางไหนดี

ปานดาวนั่งถอนหายใจอยู่ตรงหน้าบ้านเพียงลำพังโดยที่ภาวิณีย์แอบมองลูกสาวของเธออยู่ห่างๆ เธอคิดว่าปานดาวกับพิรัฐอาจจะทะเลาะกันหนักจนทำให้ลูกสาวของเธอเปลี่ยนไปขนาดนี้ ใกล้ถึงวันที่ระฆังวิวาห์เข้ามาทุกที แต่ทั้งคู่กลับทะเลาะกันทำให้เธอที่เป็นผู้ใหญ่อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

“มานั่งถอนหายใจอะไรอยู่คนเดียวยัยปาน”

ภาวิณีย์เอ่ยทักลูกสาวของเธอก่อนจะล้มตัวนั่งข้างๆ ปานดาว หญิงสาวหันมองผู้เป็นแม่ ใบหน้าแสดงความกังวลใจอยู่ไม่น้อย เธอมีเรื่องคับข้องใจที่ไม่สามารถบอกใครได้เลย และข้อเสนอที่พิรัฐหยิบยื่นมาให้เธอกลับสร้างความหนักใจจนเธอไม่เป็นอันทำอะไรเลย

“ปานแค่มีเรื่องที่ต้องให้คิดนิดหน่อยค่ะแม่”

ปานดาวแสร้งโกหก ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนให้ภาวิณีย์ผู้เป็นแม่ แต่มีหรือที่คนเป็นแม่จะดูไม่ออก

“ทะเลาะกับตามาร์คมาเหรอลูก”

“ไม่ค่ะแม่ ปานกับพี่มาร์คไม่ได้ทะเลาะกัน”

หญิงสาวเอ่ยใบหน้าแสดงความเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด

“แล้วเรามีเรื่องเครียดอะไร บอกแม่ได้นะคะ”

“แม่คิดว่าปานคิดผิดหรือเปล่าคะ ที่แต่งงานกับพี่มาร์ค”

ปานดาวเอ่ยถามผู้เป็นแม่ เธอไม่มั่นใจเลยว่าเธอจะเลือกถูก ส่วนภาวิณีย์ที่ได้ยินลูกสาวของเธอเอ่ยถามก็พอจะเดาได้ เพราะเธอเองก็เคยมีความคิดแบบเดียวกันในตอนที่เธอแต่งงานกับสามีเก่า เธอลังเลและไม่มั่นใจเป็นอย่างมากว่าเธอจะเลือกทางถูกหรือไม่ แต่ถ้าเธอย้อนกลับไปได้เธอก็จะเลือกที่จะทำแบบนั้นอยู่ดี แม้ว่าเส้นทางความรักของเธอกับเขาจะจบไม่สวยก็ตาม เพราะเขา…เธอถึงได้ลูกสาวที่น่ารักอย่างรรินดาที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเธอ

“แม่ตอบไม่ได้หรอกนะปาน ว่าเราเลือกผิดหรือเลือกถูก มันขึ้นอยู่กับเราสองคนต่างหากว่าจะจับมือกันแน่นขนาดไหน”

เธอเอ่ยพร้อมกับลูบผมสีน้ำตาลของปานดาว

“ถ้าเลือกผิดเราก็แค่เลือกใหม่ มันง่ายนิดเดียว เราอย่าคิดถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึงแล้วคิดไปเองเลยนะคะ ให้โอกาสตัวเองและคนที่เรารักแค่นี้ก็พอแล้ว”

คำพูดของภาวิณีย์ทำให้ปานดาวคลี่ยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก นั่นสินะ ไม่มีใครรู้ว่าตัวเองจะเลือกผิด มีแต่ให้โอกาสทั้งตัวเองและเขาได้รู้จักกันมากขึ้นเท่านั้นก็พอ

“ขอบคุณนะคะแม่ ปานได้คำตอบแล้วค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยขอบคุณพร้อมกับล้มตัวนอนตักแคบของหญิงวัยกลางคนที่ตัวเล็กกว่า น้ำตาของหญิงสาวไหลพราก พร้อมกับบอกตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะเดินหน้าต่อ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม