แสร้งรัก 6 [100%]

การประชุมผ่านไปด้วยดี หลังจากที่ได้กินกาแฟกับแซนด์วิชเข้าไปเขารู้สึกดีขึ้น ชายหนุ่มก็มีแรงที่จะทำงานต่อ จนถึงเวลาเลิกงาน เขาเดินมาหาหญิงสาวที่กำลังเตรียมตัวจะกลับ

“วันนี้ฉันไปส่งที่บ้านนะ อยากไปพบคุณป้าด้วย”

พิรัฐบอก พลันหญิงสาวหันมาทางเขาก่อนจะนิ่งคิดชั่วครู่

“ปานห้ามคุณได้ด้วยเหรอคะ”

“เรียกพี่เหมือนเดิมก็ได้นะ”

ดวงตากลมมองชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ ทำไมพิรัฐถึงกลับมาพูดดีกับเธอ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขากลั่นแกล้งเธอสารพัด

“ไม่เอาดีกว่าค่ะ เรียกแบบนี้แหละดีแล้ว เพราะเราสองคนมันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”

คำพูดตัดพ้อของหญิงสาวทำให้พิรัฐรู้สึกวูบโหว่งไปในทันที เพราะเขาเองที่ทำลายความสัมพันธ์นี้ และเขาต้องยอมรับมันว่าทุกสิ่งอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกไม่ได้แล้ว

ระหว่างที่อยู่บนรถ ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกันเลย มีเพียงแต่เสียงแอร์ที่ดังลอดออกมาทำลายความเงียบเพียงเท่านั้น เมื่อถึงบ้านของปานดาวหญิงสาวเลือกที่จะเดินเข้าไปในบ้านก่อน ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวมาอย่างเงียบๆ เมื่อเข้ามาภายในบ้าน พิรัฐได้เจอกับภาวิณีย์ที่เดินสวนออกมา ชายหนุ่มยกมือไหว้คนที่ไม่ได้เจอมานานหลายปี หญิงวัยกลางคนยังคงเหมือนเดิม มีเพียงแต่ริ้วรอยบนใบหน้าที่เพิ่มมากขึ้นก็เท่านั้น

“สบายดีนะน้องมาร์ค”

ภาวิณีย์เอ่ยถาม

“สบายดีครับ คุณป้าสบายดีไหมครับ”

ชายหนุ่มถามกลับ ก่อนที่คนทั้งคู่จะพากันไปนั่งที่โซฟา พิรัฐหันมองโดยรอบบ้านที่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากแต่ก่อนนัก เพราะเจ้าของบ้านดูแลมันดี ทำให้บ้านแทบจะไม่มีความทรุดโทรมให้เห็น

“เจ็บตามประสาคนแก่ล่ะจ๊ะ ว่าแต่เราเถอะ แอบไปจีบยัยปานตอนไหน ป้าไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย”

หญิงวัยกลางคนถามอย่างสงสัย พอดีกับที่ปานดาวยกน้ำเปล่ามาเสิร์ฟแขกตามมารยาท

“ปานก็บอกแล้วนี่ไง”

หญิงสาวพูดขัดก่อนที่เธอจะสบตากับชายหนุ่ม บอกให้เขาไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เพราะเธอจะเป็นคนอธิบายเรื่องนี้เอง

“เราเนี่ยนะ…แต่เอาเถอะ ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรจ้ะ แค่แม่เห็นเราเป็นฝั่งเป็นฝา แม่ก็โอเคแล้ว”

ภาวิณีย์พูดบอกทั้งสอง เธอดีใจที่ปานดาวจะได้มีคนดูแลเสียที เธอรู้ว่าเธอเองก็อยู่บนโลกใบนี้ได้ไม่นาน เพราะโรคภูมิแพ้ตัวเองที่เธอเป็นอยู่มันเริ่มกำเริบจนเธอรู้สึกหน้ามืดอยู่บ่อยครั้ง แต่เรื่องนี้เธอเลือกที่จะปกปิดไม่ให้ปานดาวรู้ หญิงสาวพึ่งเข้าทำงานได้ไม่นาน ถ้าปานดาวรู้อาการป่วยของเธอตอนนี้มีหวังเป็นห่วงจนไม่ได้ทำงานทำการไม่ได้แน่

“ผมมาวันนี้ก็เพราะผมอยากจะมาคุยกับคุณป้าเรื่องวันแต่งและวันจดทะเบียนครับ ส่วนเรื่องสินสอดไม่ทราบว่าคุณป้าจะเรียกเท่าไหร่ก็บอกมาได้เลยนะครับ”

พิรัฐเอ่ยถามตามตรงโดยไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา ภาวิณีย์คลี่ยิ้ม ก่อนจะมองลูกสาวเธอที่ก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย

“ป้าไม่มีปัญหาจ้ะ ส่วนเรื่องสินสอด ป้าจะไม่เรียกร้องจากเรา ป้าขอแค่เราดูแลน้องได้ก็เพียงพอแล้ว”

ภาวิณีย์พูดบอกพร้อมกับมองหน้าปานดาวที่ส่งยิ้มมาให้เธอ หญิงสาวได้คุยเรื่องนี้กับแม่ของเธอก่อนที่พิรัฐจะมาแล้ว เธอกับแม่จะไม่เรียกร้องเงินจากชายหนุ่มแม้แต่แดงเดียว หน้าที่ของเธอก็แค่มีลูกให้กับเขา และทุกอย่างจบสิ้นทันที ซึ่งนั้นเป็นข้อตกลงระหว่างเธอกับเขา

“ครับ”

“อยู่ทานอาหารก่อนนะมาร์ค แล้วคืนนี้เราจะค้างที่บ้านเลยไหม”

“พี่มาร์คเขาไม่….”

“คืนนี้ผมขอรบกวนด้วยนะครับ”

ยังไม่ทันที่ปานดาวจะได้ปฏิเสธ ก็ถูกพิรัฐชิงตอบตกลงไปเสียแล้ว หญิงสาวได้แต่อ้าปากค้าง เธอไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำของเธอถูกชายหนุ่มจับจ้องอยู่

“ทำหน้าอย่างกับจะฆ่าพี่”

พิรัฐพูดบอก หลังจากที่กินอาหารเสร็จแล้วพวกเขาขึ้นมาบนห้องนอนของปานดาว

“ทำไมคุณไม่ไปนอนบ้านของคุณค่ะ บ้านก็มีแถมใหญ่อีกต่างหาก”

“หึหึ ก็พี่อยากนอนกอดหนูนี่ค่ะ วันนี้ให้พี่นอนด้วยคนนะ”

คำพูดหวานของชายหนุ่มทำเอาหญิงถึงกับชะงักไป ส่วนชายหนุ่มยิ้มแป้นเมื่อคิดว่าวันนี้เขาจะได้กอดร่างบางอีกครั้ง

“ถ้าคุณจะนอนก็นอนก็ตามใจ แต่ไม่ใช่เตียงของปานนะคะ”

หญิงสาวเลิกคิ้วพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา

“พี่ไม่นอนเตียงของเราก็ได้ครับ แต่ว่านะ เราอย่าลงมานอนกับพี่แล้วกัน หึหึ”

พิรัฐหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะชะโงกหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวจนได้รับรู้ลมหายใจของอีกฝ่าย ปานดาวสะดุ้งเฮือกเพราะไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน หญิงสาวใบหน้าแดงเถือกเมื่อได้กลิ่นหอมจากน้ำหอมแบรนด์ดังของชายหนุ่ม ก่อนที่เธอจะถูกพิรัฐช้อนคางมนให้มองตาเขาตรงๆ

“ไหนๆ ก็จะเป็นเมียพี่อยู่แล้วแล้ว เริ่มงานก่อนเลยแล้วกัน”