แสร้งรัก 9 [100%]

งานวิวาห์ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายโดยแค่ทำพิธีในช่วงเช้าเพียงแค่ตักบาตรทำบุญและฉลองกันตอนกลางวันเท่านั้น แม้ว่าแขกเหรื่อในงานจะมีเพียงคนในครอบครัวของทั้งสองฝ่ายและคนสนิทเท่านั้นก็ตาม แต่บรรยากาศของงานก็ช่างแสนจะอบอุ่น

“หนูต้องขอโทษพี่แทนยัยรินด้วยนะคะ ที่ผ่านมาภาไม่ได้เข้าไปขอโทษพี่ด้วยตัวภาเอง”

ภาวิณีย์พนมมือไหว้กานดาแม่ของพิรัฐอีกครั้ง เธอรู้สึกผิดเรื่องของรรินดามาโดยตลอด เรื่องนี้มันค้างคาใจเธอมานานจนเธอไม่รู้จะบากหน้าไปขอขมากานดาซึ่งเป็นรุ่นพี่ของเธอสมัยเรียนได้อย่างไรดี บาปกรรมที่เหมือนตราบาปนี้เธอไม่มีวันลืม แม้นว่าเธอจะไม่ใช่คนก่อก็ตาม ทว่าถ้าเธออบรมสั่งสอนลูกสาวของเธอให้ดีกว่านี้เรื่องนี้คงไม่เกิดขึ้น

“เรื่องของเด็กๆ พี่ไม่โกรธภาหรอกนะจ๊ะ ไม่ต้องคิดมาก”

กานดาเอ่ยพร้อมส่งยิ้มให้กับภาวิณีย์ เธอไม่ได้โกรธไม่ได้เกลียดคนบ้านนี้เลยมีแต่ต้องขอบคุณด้วยซ้ำที่ทำให้ลูกชายของเธอหันมาดูแลกิจการของสามีที่เสียไป ตอนนั้นเธอกับลูกต้องแบกหน้าไปกู้หนี้ยืมสินกับคนที่รู้จักเพื่อรักษาบริษัทแห่งนี้เอาไว้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามเธอก็ต้องรักษาบริษัทที่สามีทุ่มแรงกายแรงใจสร้างมันมาให้จงได้

แต่ถึงอย่างนั้นไม่ใช่ว่าเธอไม่โกรธรรินดาที่มาทำให้ลูกชายของเธอต้องเจอกับโรคซึมเศร้ารุมเร้า เธอโกรธและขอไม่เจอะเจอผู้หญิงคนนั้นไปตลอดชีวิตเสียดีกว่า กระทั่งวันที่ลูกชายของเธอบอกว่าจะแต่งงาน เธอก็ยังรู้สึกงงอยู่เพราะกานดาไม่เคยรู้มาก่อนเรื่องลูกชายของเธอมีแฟน กระทั่งเมื่อไม่นานมานี้เธอพึ่งรู้ว่าคนที่จะมาเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านเอกชญนันท์ไพศาลคือปานดาว แม้นมิอาจห้ามปรามลูกชายของเธอได้ แต่เมื่อได้เจอกับปานดาวเธอรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวไม่เหมือนรรินดาพี่สาวคนโต ทั้งกิริยา มารยาท ที่อ่อนน้อมถอมตนจนเธอรู้สึกเบาใจที่พิรัฐเลือกผู้หญิงคนนี้มาเป็นภรรยา

“ยังไงภาต้องขอโทษพี่อีกครั้งด้วยนะคะ ภาก็รู้สึกดีใจที่เราสองครอบครัวจะได้ดองกัน”

วิภาณีย์น้ำตาคลอเบ้าเมื่อรู้ว่าอดีตรุ่นพี่ของเธอไม่ได้โกรธหรือเกลียดเธอกับลูก

“พี่ก็รู้สึกดีใจเหมือนกันที่จะได้หนูปานมาเป็นลูกสะใภ้ของพี่ หนูปานนี่เหมือนเธอเลยนะยัยภา ทั้งสวย ทั้งฉลาด อีกทั้งยังสอบได้คะแนนเกียรตินิยมอีก”

กานดาเอ่ยชมสะใภ้ของเธอ ก่อนจะมองไปยังสาวปานดาวที่ตอนนี้อยู่ในชุดไทยศิวาลัยสีเงินชมพู ผมซอยสั้นของเธอตอนนี้ถูกรวบไปทางด้านหลัง มีเครื่องประดับดอกไม้สีเงินคล้องหูเป็นช่อ ใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยโทนสีชมพูอ่อนชวนมอง หญิงสาวเดินคู่กับพิรัฐที่ตอนนี้อยู่ในชุดสูทสีครีม ผูกเนกไทสีขาว ใบหน้าคมสันของเขาดูหล่อเป็นพิเศษในวันนี้จนหลายคนที่มางานต่างบอกกันเป็นเสียงเดียวว่าราวกับคู่นางฟ้าเทวดาก็ไม่ปาน

“ดูลูกเราสองคนสิภา พวกเขาดูเหมาะสมกันมากเลยว่าไหม”

กานดาพูดบอกคนนั่งข้างๆ ก่อนที่พิรัฐและปานดาวจะมานั่งข้างล่างพร้อมทั้งพนมมือไหว้มารดาของทั้งคู่พร้อมกัน หญิงสาวชำเลืองมองเจ้าบ่าวที่ตอนนี้ใบหน้าของชายหนุ่มแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม พิรัฐก็มองกลับเช่นกัน ทั้งสองต่างคนต่างยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆ

“ป้าฝากเราดูแลยัยปานด้วยนะตามาร์ค”

ภาวิณีย์เอ่ยกับชายหนุ่ม ใบหน้าของเธอดูกังวลอยู่ไม่น้อย เธอมองทั้งสองคนไปมาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา ปานดาวที่รับรู้ได้ว่าแม่ของเธอรู้สึกอย่างไร เธอค่อยคลานเข่าไปจับมือเล็กอันแสนเหี่ยวย่นพร้อมกับคลี่ยิ้มหวาน

“คุณป้าไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลน้องเป็นอย่างดีครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยคำมั่นสัญญาบอกวิภาณีย์ว่าไม่ต้องเป็นห่วงเขาจะดูแลลูกสาวคนเล็กของเธอให้เป็นอย่างดี

“ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะภา ยังไงพี่ก็ไม่ให้หนูปานลำบากหรอกนะจ๊ะ”

กานดาพูดบอกก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเธอเดินเข้ามาพร้อมกับพานสีทองซึ่งด้านบนเรียงรายด้วยแบงก์สีเทาเป็นจำนวนมาก

“นี่คือสินสอดของหนูปาน เงินสดสิบล้านบาทพร้อมแหวนเพชรอีกสี่กะรัตจ้ะ”

เมื่อรุ่นพี่พูดจบภาวิณีย์ก็ถึงขั้นกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ก่อนหน้านี้เธอบอกพิรัฐไปแล้วว่าเธอไม่เรียกสินสอดแม้แต่บาทเดียว เธอละอายใจ มันมากมายเกินกว่าที่รับมันไว้

“คือ...”

“อย่าปฏิเสธเลยนะจ๊ะ พี่คุยกับตามาร์คแล้วหนูปานสมควรได้รับมัน อีกอย่างวันนี้เป็นงานมงคล อย่าทำให้เสียฤกษ์เลยนะ”

กานดาพูดตัดบทก่อนที่ปานดาวจะก้มกราบขอบคุณแม่สามีด้วยความจริงใจ เธอไม่คิดว่าเธอจะได้รับมัน ใบหน้าของหญิงสาวเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยความสุขพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณพิรัฐด้วยอีกคน ก่อนที่ชายหนุ่มจะกระซิบที่ข้างหูให้เธอได้ฟังคนเดียว

“อยู่กับพี่ต่อไปนี้อย่าดื้อให้มากนะครับ ดื้อมากพี่จับตีก้นให้ลุกจากเตียงไม่ไหวเลยคอยดู”

คำพูดของพิรัฐทำเอาหญิงสาวใบหน้าแดงก่ำ นาทีต่อมาชายหนุ่มจับมือเล็กพร้อมกับเอื้อมไปหยิบแหวนเพชรเม็ดใหญ่มาสวมให้นิ้วนางด้านซ้ายของเธอ ขณะที่หญิงสาวก้มหน้างุดไม่ยอมสบตากับชายหนุ่มจนเข้าต้องเชยคางมนพร้อมกับประกบปากจุมพิตหวานอย่างเนิ่นนาน