แสร้งรัก 6 [50%]

“วันนี้ไปกินข้าวกับพี่ไหมปาน”

พฤกษ์เอ่ยถามหญิงสาวขณะที่ปานดาวกำลังง่วนอยู่กับเอกสารกองโต เธอเงยหน้านยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มใบหน้าหวาน พฤกษ์เป็นผู้ชายรูปร่างผอมบาง ใบหน้าหวานราวกับผู้หญิง เขาอายุแก่กว่าปานดาวเพียงปีเดียวเท่านั้น เรื่องบังเอิญอีกอย่างหนึ่งนั้นก็คือ ปานดาวจบมาจากมหาลัยเดียวกันอีกทั้งยังคณะเดียวกันอีก เพราะแบบนี้ทำให้ทั้งคู่สนิทกันอย่างรวดเร็ว

“ไปสิพี่พฤกษ์ ขอสักห้านาทีนะ เดี๋ยวปานปิดคอมแป๊บ”

หญิงสาวกล่าว ก่อนที่เธอจะรีบปิดคอมถ้าไม่รีบเดี๋ยวโรงอาหารจะคนเยอะ

“บอสไม่ได้แกล้งอะไรอีกใช่ไหม”

ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ พฤกษ์เอ่ยถามร่างบางด้วยความเป็นห่วง เพราะก่อนหน้านี้เขารู้มาบ้างว่าพิรัฐต้อนรับเลขาใหม่เขาหนักพอควร ครั้นจะเขาจะเข้าไปช่วยก็ถูกขัดขว้างเอาไว้

“ไม่แล้วล่ะ แต่ก็สามวันดีสี่วันไข้ วันดีคืนดีเรียกไปสั่งงานตอนห้าโมงเย็น แล้วจะขอภายในเก้าโมงเช้า บ้าไปแล้ว”

หญิงสาวบ่นอุบ แค่นึกถึงพิรัฐก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว คนอะไรหาเรื่องแกล้งเธอได้ทุกวี่วันจนเธอประสาทเสียอยู่ร่ำไป

ส่วนเรื่องที่เธอตอบรับว่าจะแต่งงานกับพิรัฐนั้น เธอยังไม่ได้คุยกับเขาอย่างจริงๆ จังๆ เสียที ช่วงนี้ตารางงานของชายหนุ่มแน่นขนัด อีกทั้งสองอาทิตย์ข้างหน้าปานดาวจะต้องบินไปกับพิรัฐเพื่อดูงานที่ต่างประเทศเพียงลำพัง แค่คิดหญิงสาวก็เครียดแล้ว

“ฮ่าๆๆๆ เพราะแบบนี้แหละ เลขาคนเก่าถึงอยู่ไม่ได้”

พฤกษ์พูดบอก ก่อนจะเล่าว่าเลขาคนเก่าก็ไม่ต่างจากปานดาวสักเท่าไหร่ ไม่มีใครที่จะทำงานกับพิรัฐได้ แม้นตอนที่ทำงานจะเนี้ยบแค่ไหนก็ตามทว่าพอหลังเลิกงานเขาก็กลับมาใจดี ลอกคราบประธานสุดเนี้ยบไปเลย

“ปานเข้าใจเขานะคะ แต่ไม่เป็นไร ปานจัดการได้”

หญิงสาวพูดอย่างมั่นใจว่าเรื่องงานเธอสามารถจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อย ตอนนี้เอกสารมากมายเมื่อครั้นที่เธอเข้ามาทำงานในตอนแรก เธอก็เคลียร์จนเกือบหมดแล้ว พอเสร็จแล้วเธอจะได้ทำอย่างอื่นสักที

“ปานของพี่เก่งอยู่แล้ว เอาบอสอยู่แน่นอน”

พฤกษ์เอ่ยให้กำลังใจกับรุ่นน้อง เขารู้ว่าปานดาวทั้งเก่งและฉลาด การที่เธอมาอยู่ในตำแหน่งนี้ส่วนหนึ่งไม่ใช่เพราะโชคช่วย ส่วนหนึ่งเพราะเธอมีความสามารถและจัดการงานได้ดี เพราะมีปานดาวอยู่เคียงข้างทำให้พิรัฐเบาแรงไปได้เยอะจนเขามีเวลาไปดูไซต์งานด้วยตัวเอง

เมื่อทั้งสองกินข้าวเสร็จปานดาวก็กลับมาทำงานในช่วงบ่าย วันนี้พิรัฐจะเข้าบริษัทประมาณบ่ายสอง เพราะฉะนั้นเธอมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงเหลือสำหรับการเตรียมตัวเข้าประชุมกับลูกค้าที่จะขอให้ทางบริษัทเป็นตัวแทนจัดจำนายแบรนด์รถใหม่ที่กำลังจะตีตลาดในเมืองไทย

เมื่อพิรัฐเข้ามาก่อนเข้าประชุมครึ่งชั่วโมง สีหน้าของชายหนุ่มดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด เพราะโหมงานหนักจนไม่มีเวลาได้นอน

ก๊อกๆๆ

“ปานเอาแซนด์วิชกับกาแฟมาให้ค่ะ”

หญิงสาวพูดพร้อมถือถาดอาหารเข้ามาด้วย เธอลอบสังเกตว่าตอนนี้ชายหนุ่มกำลังหลับตาพักสายตาอยู่

“ผมไม่หิว”

น้ำเสียงติดทุ้มเอ่ย เขาไม่รู้สึกหิวแม้ว่าวันนี้จะไม่มีอะไรตกถึงท้องก็ตามที

“ไม่หิวก็ต้องกินค่ะ ปานรู้ว่าคุณไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าแล้วใช่ไหม”

หญิงสาวพูดสวนกลับ ก่อนที่เธอจะวางแซนด์วิชกับกาแฟใกล้ๆ ชายหนุ่ม ทันใดนั้นพิรัฐลืมตาตื่นขึ้นมา ทั้งคู่ต่างสบตากันต่างคนต่างไม่ได้พูดอะไรออกมา

“พรุ่งนี้เตรียมตัวให้ว่างแล้วกัน ฉันจะพาเธอไปลองชุด”

“คะ..ค่ะ”

“ชุดเจ้าสาวไง ฉันอยากทำทุกอย่างให้เรียบร้อย ก่อนพวกเราไปดูงานที่อังกฤษ”

ชายหนุ่มพูดบอก ทำเอาหญิงสาวถึงกับนิ่งอึ้งไป เธอกับเขาจะไปดูงานกันอีกแค่สองอาทิตย์เท่านั้น นั่นก็หมายความว่างานแต่งงานของเธอกับเขาจะเกิดขึ้นก่อนงั้นหรือ

“แต่ว่า….”

“สบายใจได้ งานนี้นอกจากครอบครัวเธอก็ไม่มีใครอื่นรู้เรื่องนี้หรอกนะ”

ชายหนุ่มกล่าว เขาตั้งใจว่านอกจากครอบครัวจะต้องไม่มีใครรู้เรื่องการแต่งงานของเขากับปานดาวจะต้องเป็นความลับเท่านั้น ส่วนหนึ่งก็เพราะเขาไม่อยากมีข้อครหาเป็นขี้ปากของคนภายนอกที่เขาเอาเลขามาทำเมีย

ปานดาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเธอเองก็ไม่ชอบอะไรที่มันวุ่นวาย ถ้าเป็นไปได้เธอไม่อยากจะจัดงานอะไรให้มากความเลยด้วยซ้ำ สำหรับเธอแค่เดินไปเซ็นใบสมรสก็เพียงพอแล้ว

“แล้วแต่คุณเลยค่ะ คุณรีบทานเถอะนะคะ อีกสิบนาทีก็จะถึงเวลาประชุมแล้ว กว่าจะประชุมเสร็จน่าจะเย็นเลย”

หญิงสาวพูดบอกก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ชายหนุ่มมองตามหลังหญิงสาวพลันมองแซนด์วิชทูน่าที่เขาชอบ หวนนึกถึงว่าแต่ก่อนที่เขาเคยไปฝากท้องที่บ้านของรรินดาอยู่เป็นประจำ บ่อยครั้งที่เขาได้กินอาหารที่ปานดาวเป็นคนทำ และรู้ว่าเขาชอบทานอะไรไม่ชอบทานอะไร ผิดกับอดีตแฟนสาวที่รายนั้นเห็นแก่ตัวเอง ไม่เคยที่จะจดจำอะไรแม้กระทั่งวันเกิดเขา ไม่รู้ว่าตอนนั้นเขาหน้ามืดตามัวหลงรักคนแบบนั้นไปได้อย่างไรกัน

พิรัฐมองแซนด์วิชที่อยู่ในมือ ก่อนจะเอามันเข้าปาก รสชาตินี้…มันเป็นรสชาติที่เขาเคยกินมาก่อน ชายหนุ่มคลี่ยิ้มก่อนจะค่อยๆ เคี้ยวแล้วกลืนมันลงไป