บททั้งหมดของ Marrying the Gay Billionaire: บทที่ 51 - บทที่ 60

Samarah’s POV “Wow ang laki ng condo mo. Ikaw lang ang nakatira rito?” Malaki ang condo niya. Nakaupo ako sa sofa habang kumukuha siya ng tubig sa kusina. Puting-puti ang walls sa taas, habang sa bottom half naman ay itim. Ang linis! “May ipis ba rito?” Nakangiwi niya akong inabutan ng tubig, “Bakit? Makikipagkilala ka sa kanila?” Kinuha ko ang tubig saka uminom, “Alam mo ikaw napaka pilosopo mo. Seryoso akong tao Rowan ‘wag mo ‘kong ginaganyan.” “Pffft!” Umupo siya sa tabi ko, yung braso niya nakapatong sa sandalan ng upuan sa likod ko. Inaakbayan niya ba ako? “Sobrang seryoso mong tao ipagtatanggol mo na lang ako natalsikan ka pa ng sinigang at kanin sa mukha.” Hinampas ko ang matigas niyang dibdib. Ehe! Chansing ba, “Hoy! Pinagtatanggol ka na nga eh! Alam mo ba kung gaano ako katakot kanina? Mukha kayang grizzly bear na mananakmal yung Papa mo!” Nilapag ko yung baso sa coffee table na nasa harap namin. Nakangiti siyang yumuko habang nakatingin sa mga kamay niya, “Thank

Samarah's POV “Ate naman!” Maharot niyang hinawakan sa magkabilang balikat si Ate Jopay saka niyugyog. “Grabe ate, nagpipigil pa ako sabihin tapos minsanan mo lang sinabi hahaha!” “‘Di ba kamukha niya talaga si Pacquiao? Akala ko nga siya na ang sagot ko sa kahirapan aakitin ko na sana eh! Hahahaha!” Nagkunwari pang ibinababa ni Ate ang manggas ng blusa niya. “Hahaha Jinky yarn?” “Ayoko teh,” Iiling-iling na sabi ni Lebron. “Aba choosy ka pa!” angal ni ate Jopay pero si Lebron nakatitig lang sa dibdib niya. “Ang liit eh.” “Aba’y ga—” Panay ang kwentuhan at kulitan namin kaya naman aliw na aliw ako sa kanila. Mabuti na lang talaga nag text si Ate Jpay at pinapunta ako rito sa opisina nila. War kasi sa mansyon nila Rowan eh. Hindi ko alam kung anong pinag-aawayan ng parents niya pero ang lala ng sigawan nila. Nakakaloka! Kahit mayayaman na puno pa rin ng problema. PING! “Uiy may nagtitext, may textmate!” Kumikindat kindat na pa si Ate. “Textmate sus! Hahaha” Kinuha

This Chapter is dedicated to Ms Angela Grace. Thank you sa palaging pagsend ng gems. Happy reading! “H-ha? Anong ibig mong sabihin?” Naglakad siya ng mabilis, “Rowan!” Humabol ako sa kanya at humawak sa laylayan ng damit niya. “Hahahaha! Amazona na takot sa multo?” Inirapan ko siya. “Nananakot ka eh!” Paling-linga ako sa paligid, tahimik na kasi at sobrang dilim. Maaga kasi silang matulog dito hindi gaya sa amin na halos datnan na kami ng bukang liwayway. Nakatalikod ako sa kanya kaya pumunta siya sa harapan ko. Nagulat ako nang hawiin niya ang buhok ko at inipit yun sa tenga ko. Sobrang lapit niya. Nasa likod niya ang buwan, parang kumikinang siya sa repleksyon non. May hawak siyang pulang rose sa isang kamay niya at inipit niya ‘yon sa tenga ko. Heto na naman… Ang puso ko… Hindi ko na mapigilan… Hindi ko na kaya… Palapit ng palapit ang mukha niya sa akin. Pumikit ako, bilang tanda na ipinapaubaya ko na ang sarili ko sa kanya. Na handa na akong pani

PLAYING: Pangarap lang kita by Parokya ni Edgar Samarah’s POV Alas dose na, pero hindi pa rin ako makatulog. Magkaharap kami sa kama, mukhang pagod siya ngayon dahil sobrang himbing ng tulog niya. Bakit ganon? Kapag siya ang natutulog, nakatikom ang bibig, hindi magulo, at hindi naglalaway. Bakit kapag ako? Hay… ang unfair talaga ng mundo! “Ang gwapo mo naman matulog.” Madili na ang kwarto at tanging ang lamp shade lang may bed side table ang nagbibigay liwanag sa paligid, “ Ang bilis ng panahon, ang laki-laki mo na. Alam mo kahit lagi tayong nag-aaway? Proud na proud ako sa ‘yo. HIndi lang ngayon, kahit noon pa. Ayoko lang sabihin sa ‘yo kasi alam kong aasarin mo lang ako o baka masamain mo. Ang sama-sama ng tingin mo sa ‘kin dati eh. Pero hindi rin naman kita masisisi, dahil ganon din naman ako sa ‘yo.” Mahina akong natawa. “Ni minsan hindi ko inakalang darating yung araw na ikakasal ako, tapos sa ‘yo pa talaga. Hay, tadhana nga naman. Minsan napapaisip ako kung bakit ka ipi

Samarah’s POV Anong oras na? Bakit parang ang taas na ng araw? Ramdam ko na ang mainit na sinag non na tumatama sa mukha ko. Babangon na sana ako pero may kung anong nakapatong sa akin. Ang bigat! Lumingon ako sa kaliwa ko at doon ko nakita si Rowan. Muntik ko siyang mahalikan dahil sa sobrang lapit niya sa akin! “R-rowan.” Sinusubukan ko siyang gisingin pero lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa akin. Oo! Nakayakap siya sa akin! Nakapatong ang braso niya sa tiyan ko habang ang mukha niya ay nasa leeg ko. Grabeng tusko naman po ito Lord ang aga-aga, kapag hindi ‘to umalis, aalmusalin ko ‘to! “Hmm..” ungol niya at lalo pang sumiksik sa leeg ko.