บททั้งหมดของ ไคโรหลงเมียเด็ก: บทที่ 21 - บทที่ 30

“เป็นบ้าอะไรของเธอวะ” ไคโรหัวเสียเมื่อคืนยังเอากันอยู่ดีๆ ตื่นขึ้นมาแม่งขอหย่ากับกูเฉย หรือเขาทำไม่ถูกใจตรงไหนแทนที่จะบอกเขาจะได้ปรับปรุงตัว แต่มาขอหย่าแบบไม่มีเหตุผลอะไร“น้องครีมอยากกลับไปอยู่บ้านแล้วค่ะ” คณิสราหลบสายตาคมดั่งพญาเหยี่ยว เธอกำลังโกหกเขาความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มต้นเพราะความถูกใจเท่านั้น“อยากกลับบ้าน? อยากกลับบ้านแล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เธอขอหย่ากับฉัน!” สรรพนามเริ่มเปลี่ยนไปบ่งบอกว่าไคโรกำลังโกรธจัด อยากได้ทะเบียนสมรสเขาก็ยอม พอวันหนึ่งมาถีบหัวส่งเขา“น้องครีมว่าเราไม่เหมาะสมกันค่ะ”“เหมาะหรือมาเหมาะมันเป็นเรื่องของฉัน”“ถะ ถอยไปค่ะน้องครีมจะออกไปข้างนอก” เธอเห็นเขาก้าวเข้ามาใกล้จึงถอยหลังจนชนกับผนังห้อง ไคโรเข้ามากักตัวเธอไว้ ความสูงแค่หน้าอกของเขาเธอจะไปสู้อะไรได้“หรือว่าเธอมีใคร?”“อ๊ะ น้องครีมไม่ได้มีใครค่ะ”“เธอลืมไปแล้วหรือไงว่ามีทุกวันนี้ได้เพราะใคร”“น้องครีมทราบค่ะ ขอบคุณที่คุณเซบเอ็นดู”เธอเป็นแค่เด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนต่อในเมือง แต่สถานะทางการเงินไม่อำนวยจึงลาออกมาทำงานแทน และได้เจอกับเขา ไคโร เซนต์มอร์ หยาง เธอเป็นแค่เด็กเอ็นตัวเล็กๆ คนหนึ่ง“คณิสร

ไคโรนั่งสูบบุหรี่อยู่หน้าบ้านเขามารอคณิสราเกือบครบหนึ่งชั่วโมง ลูกน้องรายงานมาว่าแยกกับเพื่อนสาวตั้งนานแล้ว แต่ไปนั่งกินข้าวกับผู้ชายคนอื่น เขาไม่ตามไปเพราะรู้ว่าผลลัพธ์มันจะออกมาแบบไหน“ให้โทรตามคุณครีมมั้ยครับ” ปลาบปลื้มอาสาแต่เห็นสายตาแล้วเขาจึงถอยออกมาตั้งหลัก เจ้านายเขาเวลาโมโหนั้นน่ากลัวมาก“คุณครีมจะรอดมั้ยวะ”“นายไม่กล้าทำอะไรคุณครีมหรอก วันนั้นก็รู้ผลลัพธ์แล้วหนิ” โกรธเขาแทบตายพอเขาโกรธจริงๆ ก็วิ่งตามง้อเขาเชื่อว่าเจ้านายไม่กล้าทำอะไรกับหญิงสาว“เวลาคุณครีมโกรธก็น่ากลัวเหมือนกันนะ” ปลาบปลื้มเห็นแล้วคือเป็นคนดื้อเงียบ และไม่สนอะไรเลยอีกคนเป็นน้ำมันอีกคนเป็นระเบิดเผากันให้ตายไปข้าง“เราอย่าไปยุ่งเลย”“ไม่ได้อยากจะยุ่งกลัวนายจะได้ออกมานอนนอกห้อง”“เออ สุดท้ายก็ลำบากพวกเรา”สองหนุ่มพูดคุยกันหัวเราะเสียงดัง คืนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้ ครั้งก่อนก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด ถึงร้ายแต่ก็รักเมียมากนะ“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”“พี่ยินดีครับ เจอกันใหม่นะ” สรันขับรถออกไปอย่างอารมณ์ดี เขารู้ว่าคณิสราเป็นใครแต่ไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนไปถึงขั้นไหนแล้วคณิสราเด

“ปล่อยได้แล้วค่ะ” คณิสราไม่ได้ออกไปไหนเพราะไคโรไม่ยอมปล่อยให้เธอลงจากเตียงเสียที แถมเขายังไม่ยอมไปทำงาน กักตัวเธอไว้ตลอดเวลา “ขอนอนต่ออีกนิด” เมื่อคืนกว่าจะได้นอนเอวแทบเคล็ด กว่าลูกชายเขาจะหมดฤทธิ์ ใครบอกให้เมียเขาน่ารักจนอดใจไม่ไหว “จะนอนก็นอนไปค่ะ” “ไม่นอน แต่อยากทำย่างอื่น” “ทะลึ่ง ไปอดอยากมาจากไหนคะน้องครีมนัดพี่สาวไว้” “น่าเบื่อชะมัด” เขายอมปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ ตั้งแต่เกิดเรื่องในครั้งนั้นเขาไม่ได้ติดต่อที่บ้านอีกเลย เพราะยังไม่อยากตอบคำถามตอนนี้ ครืด ครืด ครืด ว่าแล้วไม่มีผิดสายโทรเข้ามาเป็นสายของมามี้สุดที่รัก คงจะบ่นเขาเพราะเขาเล่นไม่รับสายแม่เลย ไคโรถอนหายใจเสียงดังและกดรับสาย “ครับมามี้” (เซบ ลูกเล่นหายหน้าหายตาไปเลยนะ) “ผมยุ่งๆ อยู่ครับ” (ยุ่ง? แต่โปรดกับปลื้มบอกมี้ว่าลูกไม่ไปทำงาน) นั้นนะสิยุ่งแบบไหนกันงานถึงไม่ยอมไปทำ แถมยังไม่ยอมรับสายแม่อีก “ยุ่งจริงๆ ครับ” ยุ่งเรื่องบนเตียงแทนโอกาสดีที่จะเสกเด็กเข้าท้องคณิสรา จะได้ไม่ต้องหาข้ออ้างขอหย่ากับเขาอีก แปลกใจว

“มึงขับให้เร็วกว่านี้ไม่ได้เหรอวะ” ทำไมเวลามันเดินช้าจัง ไคโรนั่งไม่ติดเก้าอี้เขาลุกเดินไปมาบนเรือสปีทโบ๊ท ร้อนใจเป็นห่วงคณิสราไม่น้อย “สปีดโบ๊ทนะครับไม่ใช่รถที่จะขับได้คล่อง” ตอนนี้ไม่หลงทางก็ดีแค่ไหนแล้ว ทำไมโปรดปรานต้องได้รับบทในการเป็นคนขับสปีดโบ๊ทด้วย อีกคนที่ตามมาติดๆ คือพ่อเขาเองพ่อมูอัสขับเรือเก่งกว่าเขาอีก “เถียงเก่งนักนะ” “ไม่ได้เถียงครับงั้นนายมาขับเองมั้ยละ” เขาไม่ได้ขับนานแล้ว ไม่แปลกที่จะขับช้าส่วนไอ้น้องชายตัวดีตอนนี้หนีไปนั่งอยู่ท้ายเรือแล้ว “ไม่ได้ดั่งใจ!” ไคโรไปนั่งที่เดิมเรือสปีดโบ๊ทหลายลำเริ่มลดความเร็วลง เมื่อใกล้ถึงที่หมายทำไมเขาถึงได้โง่แบบนี้ สรันปลอมตัวเข้ามาทำงานกับเขาและยังเป็นสามีของชัญญ่าอีก “ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม...เซบรอป๊าก่อน” คนเป็นพ่อพูดไม่ทันจะจบลูกชายเดินผ่านหน้าไปแล้ว มันไม่กลัวเขาจะยิงทิ้งหรือไง ปัง “เจ้านายมึงอยู่ไหนวะ” ไคโรเดินเข้าไปจัดการลูกน้องที่เฝ้าอยู่บริเวณนั้น ตอนนี้เขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น “ขึ้นไปป๊าจัดการทางนี้เอง” ไคโรเดินขึ้นมาแต่แปลกว่าทำไมถึงไม่มีใครเลย

“พี่ไปรับยามาแล้วกลับบ้านเรานะ” “ไม่ค่ะครีมไม่อยากอยู่กับพี่เซบแล้ว” เวลาเขามักจะขาดสติแบบนี้ทุกครั้ง เธอเองก็ยังไม่ชินกับนิสัยของเขาและไม่ชอบเวลาที่เขาเป็นแบบนี้ “น้องครีม” “พี่เซบเป็นอะไรคะ” “พี่ต้องถามน้องครีมมากว่าทำไมถึงส่งใบหย่ามาให้พี่” “ใบหย่า?” เธอส่งไปตอนไหนมาถึงกรุงเทพเมื่อวานก็ยังไม่มีทำอะไรแบบนั้นเลย มัวแต่ยุ่งๆ เรื่องการตรวจดีเอ็นเอและพูดคุยปรับความเข้าใจกับคนในครอบครัว “ก็น้องครีมส่งมาให้พี่พร้อมกับเซ็นชื่อมาแล้ว ฮึก เราไม่รักกันตั้งแต่ตอนไหน” เขาร้องไห้ออกมากลางโรงพยาบาลทำให้ผู้คนเริ่มหันมาสนใจ คณิสราจึงพาเขาออกมาจากตรงนั้นหาที่เงียบๆ คุยกันเธอจะส่งใบหย่าไปให้เขาทำไมกัน “น้องครีมไม่ได้ส่งไปค่ะพี่เซบจำลายมือไม่ได้เหรอคะ” นั้นสิเขามัวแต่น้อยใจไม่ได้ดูให้ดีๆ และฉีกมันทิ้งไปแล้วต้องเป็นฝีมือแม่เขาแน่ๆ แกล้งเขาแรงเกินไปแล้วไคโรเช็ดน้ำตาออก “เรามีอะไรกับมันจริงๆ มั้ย โอ๊ย” หัวเขานะไม่ใช่ลูกวอลเลย์บอลตบเข้ามาได้ ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่เขาอายุเท่าไรแล้วเมียเด็กมันดื้อจริงๆ “พี่เซ