ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เมื่อได้ยินน้ำเสียงจริงจัง เหอเหยาถอนหายใจยาวกับความเอาแต่ใจของเขา นางค่อย ๆ ประคองเขาก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ก่อนพามานั่งตรงเก้าอี้ใกล้โต๊ะอาหาร “ท่านรู้สึกเป็นเช่นไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่” เหอเหยามักถามเช่นนี้ทุกครั้งที่เขาขยับตัว “ข้าไม่เจ็บแล้ว และข้าคิดว่าตนเดินได้ดีขึ้นมาก” น้ำเสียงของเขามั่นคงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด “จริงหรือ” เหอเหยาส่งรอยยิ้มกว้างไปทางพี่หวังอัน ยามสบเข้ากับรอยยิ้มสดใสนั้น หวังอันกลับไม่อาจมองตรง ๆ ได้ เขารีบหลุบตาลง มองเพียงพื้นด้านหน้าเพื่อซ่อนความรู้สึกที่ตีวนในอก ขณะเดียวกัน ชุยหยูที่เดินมาได้ยินคำพูดของลูกชาย ความอุ่นร้อนก็แล่นขึ้นในอกจนแทบพูดไม่ออก “ดีแล้ว ในเมื่อเจ้าเดินได้มากถึงเพียงนี้ แม่จะเรียกท่านหมอมาตรวจดูอาการอีกครั้ง ครานี้คงไม่จำเป็นต้องปิดบังแล้วกระมัง” นางปิดเรื่องลูกชายฟื้นตัวมาหลายเดือน แต่โชคดีที่ผู้คนในหมู่บ้านไม่ใส่ใจมากนัก “ได้ขอรับ พรุ่งนี้ท่านบอกท่านหมอให้มาดูอาการข้าเถิด ข้าเองก็อยากรู้ว่าร่างกายตนเป็นอย่างไรกันแน่” “เช่นนั้นก็ดี เมื่อเจ้ามาถึงโต๊ะแล้ว มากินข้าวตรงนี้เสียเลย” นางอยากให้ลูกชายได้กลับมาทำสิ่งต่าง ๆ อย่างที่เคย

สี่วันผ่านไป หวังอันเริ่มเดินได้มั่นคงขึ้น มือก็กลับมาจับพู่กันเขียนหนังสือได้เช่นเดิม มีเพียงร่างกายที่ยังอ่อนล้าอยู่บ้างในบางเวลาเท่านั้น“ท่านอยากออกไปเดินด้านหลังบ้านหรือไม่เจ้าคะ” เหอเหยากล่าวถามชายหนุ่มซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้อง มือยังถือตำราอ่านพลางใช้ความคิดอยู่หวังอันเหลือบมองเด็กสาวเล็กน้อย ก่อนปิดตำราลง “เดินเสียหน่อยก็ดีเหมือนกัน” ตอนนี้เขาเดินได้ดีกว่าเดิมมาก เพียงต้องฝึกให้กล้ามเนื้อคุ้นชิน เขาไม่จำเป็นต้องให้ใครพยุงเหมือนก่อนแล้วเหอเหยาเดินตามร่างสูงที่ก้าวได้มั่นคงกว่าเดิม ใจหนึ่งก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาลืมเรื่องที่เคยพูดกับนางไปหรือยัง ตั้งแต่กลับมาอ่านและเขียนตำราได้ตามปกติ เขาก็ไม่เอ่ยถึงสัญญานั้นอีก นางเห็นว่าร่างเขายังไม่แข็งแรง จึงไม่กล้าท้วงขึ้นมาเองทั้งคู่เดินเงียบงันไปยังด้านหลังบ้าน ไม่มีผู้ใดพูดสิ่งใดแทรกความสงบหวังอันมองทั่วสวนด้านหลังบ้าน ที่เขาแทบไม่เคยได้เข้ามา แต่เมื่อมองครั้งนี้ นางไม่ได้อวดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย ผักที่ปลูกไว้ล้วนเติบโตงอกงาม ทั้งที่ดินบางส่วนแตกระแหงไม่น่าจะปลูกอะไรได้ด้วยซ้ำ เด็กสาวผู้นี้ช่างมีความสามารถยิ่งนัก“เจ้าโกรธข้าหรือไม่…เมื

ทั้งสองเดินตามกันกลับมายังที่ว่างข้างหญิงชรา ก่อนช่วยกันปูผ้าที่เตรียมไว้เพื่อรองสินค้า แล้วนั่งลงเคียงกัน มองผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างไม่วางตาหญิงชราเหลือบมองสภาพของทั้งสอง พลันรู้ได้ทันทีว่าคงเพิ่งเริ่มขายของเป็นวันแรก และดูเหมือนว่าจะยังไม่รู้วิธีเรียกลูกค้าเสียด้วยซ้ำ“พวกเจ้านั่งมองเช่นนี้ ของมันจะขายได้หรือ” นางเอ่ยด้วยความขัดใจ แม้จะตั้งใจจะเงียบแต่ก็กลั้นไว้ไม่อยู่“ข้าไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ท่านยายช่วยบอกข้าได้หรือไม่เจ้าค่ะ” ชุยหยูหันไปเอ่ยถามด้วยสีหน้าอับจนหนทางหญิงชราถอนหายใจยาว ก่อนมองสองสาวต่างวัยสลับกัน “ข้าดูออกว่าเจ้าทั้งสองเพิ่งมาวันแรก งั้นข้าจะบอกให้เป็นบุญก็แล้วกันนะ เจ้าเพิ่งมา คนยังไม่รู้จักเพราะฉะนั้นต้อง ‘ใช้เสียง’ เสียหน่อย”“เสียงหรือเจ้าค่ะ?” ชุยหยูเอียงคอถามอย่างสงสัยเหอเหยาฟังแล้วก็เข้าใจทันที นางเคยขายของบ่อยครั้งในชาติที่แล้ว เรื่องเรียกลูกค้าเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งยาก เพียงแต่ไม่อยากพูดมากเกินเหตุเมื่อหญิงชรากรุณาช่วยชี้แนะ“ท่านป้า ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เราเพียงต้องร้องเรียกผู้คนที่เดินผ่าน เรื่องนี้ข้าทำได้ ท่านเพียงนั่งขายก็พอเจ้าค่ะ” เด็กสาวรับหน้าที่อย่าง

“ข้าไม่ได้จะกินเจ้าค่ะ เพียงอยากนำไปทำบางอย่างเท่านั้น” เหอเหยากล่าวเสียงแผ่ว นัยน์ตาแฝงประกายว่าอยู่ในใจนางมีแผนบางอย่างซ่อนอยู่แล้ว“หากเจ้าอยากได้ ข้าก็จะซื้อให้” ชุยหยูไม่แน่ใจว่าเพราะเหตุใด แต่พอได้ยินว่าเหอเหยาต้องการนำไปทำอะไรสักอย่าง นางกลับรู้สึกเชื่อมั่นว่าของสิ่งนั้นต้องมีประโยชน์แน่นอนทั้งสองเดินมาถึงโรงขายสุรา ซึ่งมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาเดินเข้าออกไม่ขาดสาย คราเมื่อหญิงสองนางก้าวเข้ามา เหล่าชายในร้านก็เผลอหันมองด้วยความสงสัยใคร่รู้เป็นธรรมดาเจ้าของร้านเหลือบตามองพวกนางอย่างแปลกใจ คิดว่าหญิงเช่นพวกนางคงมาซื้อสุราให้คนในบ้านเสียมากกว่าชุยหยูถูกสายตาหลายคู่จับจ้องจนรู้สึกหวั่นใจไม่น้อย สีหน้านางตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด“พวกเจ้ามาซื้อสุราหรือ” เจ้าของร้านร่างใหญ่เอ่ยถามหญิงวัยมากกว่า“เจ้าค่ะ ข้าอยากได้สักไหหนึ่ง” ชุยหยูตอบด้วยน้ำเสียงประหม่า ไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรให้เหมาะสมเหอเหยาเห็นป้าชินหยูเริ่มลนลาน จึงพูดขึ้นแทนทันที “ต้องการสุราแรงสามสิบถึงหกสิบส่วนเจ้าค่ะ ท่านพอมีหรือไม่” นางรู้ดีว่าสุราในเมืองส่วนใหญ่ก็มีความแรงระดับนี้ทั้งนั้น“มีสิ รอเดี๋ยว ข้าจะเอามาให้” เขารีบหย

หลังจากมองส่งสหายกลับไปแล้ว หวังอันก็ทรุดกายนั่งลง ครุ่นคิดกับตนเองอยู่นาน วันนั้นหลังฟังผลสอบเสร็จ เขายังไปร่วมกินดื่มกับสหายกลุ่มนั้นอยู่เลย หากพิษที่กำลังเผชิญหน้าอยู่นี้มาจากพวกเขาจริง เหตุใดอาการถึงเพิ่งออกหลังกลับมาหลายวันกันเล่า… ความคิดนี้วนเวียนจนเขาไม่รับรู้อะไรรอบข้างอีก“หวังอัน เหตุใดยังไม่เข้าไปในบ้าน มานั่งตากน้ำค้างเช่นนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายขึ้นมาอีกหรอก” ชุยหยูเห็นลูกชายนั่งเหม่อสักพัก จึงเดินเข้ามาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงห่วงใย“ขอรับ ข้ามาส่งสหายก่อน เดี๋ยวเข้าไป”เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนลุกเดินเข้าสู่บ้าน ระหว่างทางสวนกับร่างบางที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผ้าที่พันศีรษะอย่างลวก ๆ ทำให้ดวงหน้าเล็กนั้นดูนุ่มนวลน่ารักขึ้นอีกเท่าเหอเหยาเองก็ไม่คาดคิดว่าจะเจอหวังอันตรงหน้า นางจึงชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจคิดว่าเขาคงเข้าห้องไปแล้วเสียอีก“พี่หวังอัน มีเรื่องใดให้ข้าช่วยหรือไม่เจ้าคะ”นางรวบรวมความกล้าถามหลังสบสายตาคมของเขาอยู่นานจนใจเต้นวูบวาบ“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่… เจ้าเป็นหญิง แม้ยังอายุน้อย แต่ก็ควรรู้จักระวังเนื้อระวังตัวกว่านี้ อาบน้ำเสร็จก็ไม่ยอมปิดบังตัวเองให้เรียบร้อย บ้านหลังนี้มิได