ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

“ข้าอยากเข้ามาสอบถามเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าร้านนี้รับซื้อสมุนไพรด้วยหรือไม่” นางเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าชายชราผู้มีท่าทางใจดี“รับซื้อทั้งหมด ราคาขึ้นอยู่กับสมุนไพรที่เจ้านำมาว่าสมบูรณ์เพียงใด” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหอเหยาเหลือบมองซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ นางจึงกล้าพูดสิ่งที่ค้างคาใจ “ถ้าเป็นโสมป่าร้อยปี ท่านรับซื้อหรือไม่เจ้าคะ” น้ำเสียงนางเบาราวกระซิบ ราวกับกลัวผู้ใดแอบได้ยินชายชราหูผึ่งทันที เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อมองใบหน้าเด็กสาวให้ถนัด “เจ้า…รู้จักโสมป่าหรือ” โสมป่าเป็นของหายาก ยิ่งอายุยืนยาว ราคายิ่งสูงล้ำ จากการแต่งกายเรียบง่ายของนาง เขาพอเดาได้ว่าเด็กสาวผู้นี้คงเป็นชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้ภูเขา“รู้จักเจ้าค่ะ ข้าเพียงถามไว้ก่อน เพราะบ้านข้าอยู่ติดภูเขา หากพบ พวกข้าจะได้เอามาขายให้ท่านเจ้าค่ะ” นางตอบอย่างเขินอายชายชราถอนหายใจเบา ๆ ความตกใจเมื่อครู่นั้นมลายหายไป เขานึกว่านางมีโสมป่าอยู่ในมือเสียอีก “เจ้านึกว่าโสมป่าเป็นเห็ดหรือ หาง่ายนักหรืออย่างไร มันมิใช่ของที่พบกันได้ดอกนะ” เขาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงใจเหอเหยาไม่โกรธเลยสักนิด นางยังยิ้มกว้างให้อีกด้วย “เจ้าค่ะ ข้าทรา

เกาเหอได้ยินเสียงดังจากห้องเก็บฟืน นางรีบวิ่งเข้าไปดู และเห็นเหอยู่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กลางห้องเหอยู่หันมาเห็นนางก็ชี้หน้าต่อว่าเสียงดัง“เจ้าสอนลูกอย่างไร ถึงปล่อยให้นางขี้เกียจ ไม่รู้จักทำงานบ้านเช่นนี้! ข้าจะจับนางแต่งออกไปเสียให้พ้น อยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์!”เหอถงได้ยินเช่นนั้น น้ำตาคลอเบ้าก่อนจะไหลออกมาอย่างสุดกลั้น“ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ… ขออย่าจับข้าแต่งงานเลย”นางรู้ดี ถ้าปล่อยให้บิดาเลือกคู่ให้ คงเป็นบุรุษขี้เหร่แต่มีเงิน ทว่าบิดาก็มิได้รักใคร่เอ็นดูนางอยู่แล้ว“ท่านป๋อ… ท่านป๋อ”เสียงเล็กแผ่วดังมาจากในบ้าน เหอยู่ชะงักแล้วหันไปมอง เห็นเด็กชายตัวน้อยเดินโซเซออกมาจากประตูด้วยท่าทางไม่มั่นคง ความโกรธของเขาจึงค่อย ๆ จางหายไปเขาหันกลับมามองสองแม่ลูกด้วยสายตาเตือน ก่อนหมุนตัวเดินเข้าบ้านไปเหอถงยิ่งรู้สึกน้อยใจ บิดาไม่เคยแสดงความรักต่อผู้ใดนอกจากน้องชาย ส่วนเมื่อมองกลับมาทางมารดา นางก็ได้รับเพียงสายตาแข็งกร้าวเช่นกัน“แม่บอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ ให้ไปเก็บฟืนไว้เพิ่ม แล้วดูสิ วันนี้เกิดเรื่องขึ้นจนพ่อของเจ้าต่อว่าพวกเรายกใหญ่ อากาศก็หนาวนัก รีบไปเก็บฟืนเสีย”เหอถงเงยหน้ามองแม่อย่างขื่น

อากาศเริ่มอุ่นขึ้นจนสัมผัสได้ถึงความร้อนปลายฤดู หวังอันแบกถุงผ้าเตรียมออกจากบ้าน มีชุยหยูยืนพิงประตูมองตามด้วยดวงตาเอ่อด้วยความกังวล“เจ้าจะไปจริง ๆ หรือ” ชุยหยูถามลูกชายด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงจนห้ามไม่อยู่หวังอันยิ้มบาง ก่อนก้าวเข้าไปโอบกอดมารดาอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ลูบแผ่นหลังนางเบา ๆ“ข้าไปแบบนี้อยู่บ่อย ๆ หากท่านเป็นห่วง เช่นนั้นไปส่งข้าที่สำนักศึกษาดีหรือไม่”“นั่นสิ… ทำไมข้าถึงคิดไม่ได้นะ” นางหัวเราะเบา ๆ แล้วรีบตัดสินใจ “ถ้าเช่นนั้น แม่จะไปกับเจ้าด้วยเลยก็แล้วกัน”เดิมทีตั้งใจให้เหอเหยาไปเพียงลำพัง แต่ตอนนี้รู้สึกว่าตนไปด้วยคงสบายใจกว่า“ก็ได้ขอรับ หากท่านแม่สบายใจ” หวังอันตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนใจแต่แฝงความอบอุ่นชุยหยูไม่รอช้า รีบไปแต่งกาย ก่อนกลับออกมาหยิบถุงผ้าของลูกชายขึ้นถือแทน“ไปเถอะ เราออกเดินทางกัน” นางเร่งทั้งสองด้วยรอยยิ้มหวังอันมองตามด้วยดวงตาอ่อนโยนไม่อาจปิดบัง ก่อนหันไปสบตาเหอเหยาที่กำลังมองมารดาของตนพร้อมรอยยิ้มขบขันเอ็นดูเหอเหยารู้สึกอบอุ่นในอก ‘ถ้าข้ามีลูกสักคน… ข้าคงห่วงเขาเช่นนี้เหมือนกัน’ นางคิดพลางกระชับของในมือแล้วเดินตามป้าชุยหยูออกไปจากบ้านระหว่างทางที่เดินล

หลังจากใช้หินวิเศษช่วยให้หญ้าร้อยห่วงเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ จนเวลาผ่านไปหนึ่งเดือน มันก็เติบโตเต็มที่อย่างงดงาม ทว่าหอเหยายังไม่รู้ว่าควรปล่อยให้ต้นหญ้านี้โตถึงขนาดไหนจึงจะนำไปขายได้ นางจึงตัดสินใจขุดรากที่มีรูปร่างคล้ายกระดิ่งพร้อมลำต้น ห่อด้วยผ้าขาวสะอาดแล้วใส่ลงในตะกร้าใบเล็ก เพื่อเตรียมตัวเดินเข้าเมืองในวันนี้นางเดินกลับเข้าบ้านแล้วพบป้าชุยหยูกำลังตั้งใจทำอาหารอยู่ ตอนนี้พี่หวังอันเข้าไปในเมืองเกือบหนึ่งเดือนแล้ว และช่วงที่ผ่านมานางก็มักนำอาหารไปส่งบ้านหลังนั้นเป็นประจำ จนเพิ่งรู้ว่าการที่เขาเข้าไปยังสำนักศึกษา ไม่ใช่เพื่อเรียน แต่เพื่อสอนหนังสือต่างหากช่วงนี้เหอเหยารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตนเองอย่างชัดเจน หน้าอกเริ่มนูนสูงขึ้นเกินวัย สะโพกได้รูปมากขึ้น บั้นเอวเพรียวสวย ใบหน้าคมชัดขึ้นกว่าชาติก่อนในวัยเดียวกัน อีกทั้งรูปร่างยังสูงขึ้นเล็กน้อย นางคิดว่าอาจเป็นเพราะการกินอยู่ที่ดีขึ้น จึงทำให้เติบโตสมบูรณ์เช่นนี้ ผิวพรรณก็ขาวนวลอมชมพู เนียนละเอียดจนเจ้าตัวเองยังแปลกใจ คงเพราะดื่มน้ำวิเศษทุกวันไม่เพียงนางเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลง แต่ท่านป้าชุยหยูเองก็แลดูสดใสขึ้น ส่วนพี่หวังอัน

ทางด้านสำนักศึกษา หวังอันสอนอยู่ที่มิ่งเต๋อซู๋มาเดือนกว่าแล้ว ด้วยความสนับสนุนจากท่านอาจารย์ผู้ฝากฝังเขามาอย่างดียามเช้าเขาดูไม่ต่างจากอาจารย์ทั่วไป ทว่ายามค่ำกลับมีงานอีกอย่างที่ต้องทำ งานนั้นสร้างรายได้มากกว่าและเป็นสิ่งที่เขาใฝ่ลองมานาน นั่นคือ การสืบข่าวงานนี้ขึ้นตรงต่อราชสำนักซึ่งแยกเป็นหน่วยย่อยตามพื้นที่ ไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมาย หากแต่ต้องทำอย่างลับเพื่อความโปร่งใส ที่ไม่อาจดำเนินต่อหน้าได้สถานที่เขาต้องเข้าไปเป็นร้านขายตำราเก่าคร่ำ ไม่น่าสนใจในสายตาผู้คน แต่ด้านหลังกลับเป็นพื้นที่ลับสำหรับส่งต่อข่าวสาร เขามาที่นี่เพื่อรับงานที่ไม่ยากเกินกำลัง แลกค่าตอบแทนงาม แต่ละคนในสถานที่แห่งนี้ล้วนใช้นามแฝง ไม่มีใครเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงหวังอันใช้นามแฝงว่า ผู้ปิดตา พร้อมปกปิดใบหน้าแนบเนียน เขายืนมองกระดาษประกาศบนผนังที่เต็มไปด้วยภารกิจต่าง ๆ มีทั้งสืบหาสมุนไพรหายาก ไปจนถึงงานที่ต้องใช้ฝีมือสูง เขาค่อย ๆ เลือกอ่านอย่างตั้งใจเพื่อหางานที่ไม่กระทบกับหน้าที่อาจารย์ของตนสุดท้ายสายตาก็หยุดที่งานหนึ่ง การสืบเรื่องการค้าของร้านอาหารใหญ่ในเมืองมิ่งเต๋อ ว่ากันว่าร้านแห่งนี้มีบางสิ่งดำมืดอยู่เบื้อ