ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

เหอเหยาหันมองไปยังด้านหลังบ้าน แล้วพลันเห็นร่างสูงคุ้นตาอยู่ไม่ไกล พี่หวังอันกลับมาแล้ว เหตุใดเขาจึงมิได้บอกให้นางรู้ก่อน หรือว่ามีเรื่องสำคัญต้องรีบกลับมานางค่อย ๆ ปีนลงจากต้นบ๊วย ก่อนก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงผู้ดูเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย แม้จะบอกไม่ถูกว่าเปลี่ยนตรงไหนก็ตาม“เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไร เหตุใดมิไปบอกแม่ก่อนเล่า มีเรื่องอะไรหรือไม่” ชุยหยูจ้องสำรวจลูกชายอย่างพินิจ เห็นทุกอย่างดูปกติดี ทว่าความรู้สึกกลับบอกว่านางห่างเขาไปนานเกินไป กระทั่งดูคล้ายคนละคน“ไม่มีอันใดดอกขอรับ ข้ากลับมาก็เพราะคิดถึงแม่ อีกทั้งยังอยากบอกเรื่องบางอย่างด้วย” เขายังมิได้เอ่ยถึงเรื่องต้องเดินทางไปศึกษายังเมืองหลวงชุยหยูเอียงศีรษะเล็กน้อย “เรื่องใดกันหรือ เจ้ามิลองบอกแม่ก่อน”“ไว้ค่อยคุยกันดีกว่าขอรับ” เขาตอบเสียงอ่อนพลางยกมือคลึงหน้าท้องตน “ข้าเพิ่งเดินทางมาถึง ยังไม่ได้กินข้าวเลยขอรับ” เขาคิดถึงรสมือของมารดาเหลือเกิน“เช่นนั้นมากินข้าวกันก่อนเถิด ค่อยพูดคุยทีหลัง” ชุยหยูมองลูกชายด้วยสายตาเอ็นดูปนเหนื่อยใจเล็กน้อยเหอเหยายืนฟังเงียบ ๆ ความสงสัยค่อยแทรกในใจว่าสิ่งใดกันที่พี่หวังอันตั้งใจบอกทั้งสามเดินกลับ

ไม่ทันให้แสงอาทิตย์แรกของวันพ้นขอบฟ้า เหอเหยาก็ยกตะกร้าขึ้นหลังและออกเดินเข้าเมืองทันที ภายในตะกร้าใบนั้นมีตะกร้าใบเล็กซ่อนอยู่ด้านล่างและปิดฝาไว้อย่างมิดชิด เพราะจำเป็นต้องวางผักสดทับไว้ด้านบนเพื่อนำไปขายก่อนเมื่อเข้าสู่ประตูเมืองในยามรุ่งสาง นางก็ตรงไปยังตลาดโดยไม่แวะพัก วางของขายได้ไม่นาน ผักก็ถูกขายหมดเกลี้ยงรวดเร็วตามคาด หลังจากเก็บข้าวของเสร็จ นางมุ่งเดินไปยังร้านขายสมุนไพรทันที ความมั่นใจที่อบอวลเต็มหัวใจทำให้ย่างก้าวยิ่งหนักแน่น ครั้งนี้นางต้องทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำอย่างแน่นอนทุกครั้งที่มาเยือนร้านนี้ มักเห็นเจ้าของร้านชรานั่งตรวจสอบตำราและสมุนไพรเงียบ ๆ อยู่เสมอ คราวนี้ก็เช่นกัน เพียงนางก้าวข้ามธรณีประตู เขาก็ลืมตาขึ้นมองราวกับรู้ล่วงหน้าว่านางมาถึงแล้ว“เจ้าจะนำสมุนไพรชนิดใดมาขายอีกล่ะ” ชายชราถามทันทีเหมือนไม่จำเป็นต้องครุ่นคิด เพราะเพียงกลิ่นที่ลอยมากับลมก็ฟ้องว่าเป็นสมุนไพรหายากชนิดหนึ่งแน่นอนเหอเหยายิ้มกว้างอย่างคุ้นเคย “เจ้าค่ะ ข้านำสมุนไพรมาขายอีกครั้ง แต่…คุยกันตรงนี้อาจไม่เหมาะนะเจ้าคะ หากมีลูกค้าเข้ามาอาจเกิดเรื่องไม่พึงประสงค์ได้”นางรู้ดีว่าสิ่งที่นำมาวันนี้มีค่

ใกล้รุ่งเช้าวันถัดมา เหอเหยาก็เริ่มตรวจดูไหที่เตรียมไว้ เมื่อแน่ใจว่าทุกใบแห้งสนิทดีแล้ว นางจึงมัดปากไหด้วยผ้าดิบซึ่งผ่านการต้มฆ่าเชื้อเรียบร้อยเด็กสาวคัดเลือกลูกบ๊วยอย่างละเอียด เหลือไว้เพียงผลที่สมบูรณ์ ไม่แตกหัก จากนั้นนำไปล้างให้สะอาดและตากจนแห้งสนิท นางนำบ๊วยสดสองจิน ผสมน้ำตาลหนึ่งจิน ใส่ลงในสุราขาวให้ท่วม ก่อนใช้หินวิเศษเร่งอายุการหมักให้ผ่านไปหนึ่งปี สีของน้ำสุราเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดนางใช้กระบวยที่สั่งทำพิเศษตักขึ้นมาชิมอย่างระมัดระวัง รสชาติหวานหอมของบ๊วยผสานกลิ่นสุรา แฝงความขมปลายลิ้น อร่อยเกินคาด นางจึงเร่งอายุการหมักต่อให้เป็นสองปี แล้วลองชิมอีกครั้งเพียงเล็กน้อยสุราบ๊วยในครั้งนี้ให้รสละมุนยิ่งกว่าเดิม ดื่มง่ายและนุ่มลึกขึ้นมาก ทว่ากลับทำให้ศีรษะเริ่มมึนเล็กน้อย นางรีบวางกระบวยลง ปิดปากไหด้วยผ้าดิบ ก่อนหยิบตำราที่ซื้อมาบันทึกรสชาติและระยะเวลาการหมักไว้อย่างละเอียดด้วยวัยที่ยังเยาว์ ทำให้นางเมาได้ง่ายกว่าคนทั่วไป สุราบ๊วยนี้หอมหวานก็จริง แต่กลับแฝงอันตราย หากดื่มมากเกินไปอาจเสียสติได้ชุยหยูยืนมองเหอเหยาขนไหลงไปเก็บในห้องใต้ดิน กลิ่นหอมอบอวลของสุราที่ผ่านหน้าไปทำ

หวังอันรับไหสุราบ๊วยมาก่อนยกขึ้นดม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของบ๊วยแผ่วเบาแตะปลายจมูก แม้ยังไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นเช่นไร ทว่าในเมื่อนางเป็นผู้นำมาให้ด้วยความห่วงใย เขาย่อมไม่อาจปฏิเสธน้ำใจนั้นได้“แล้วต้องดื่มมากเพียงใด” เขาเอ่ยถามอย่างสนใจ“ดื่มเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเจ้าค่ะ อย่าได้ดื่มมาก ท่านอย่าเห็นว่ามีรสหวานแล้วจะไม่ทำให้เมามาย สุรานี้แรงเอาการอยู่” นางกล่าวด้วยความกังวล กลัวว่าเขาจะดื่มมากเกินไปจนร่างกายรับไม่ไหว“ได้ ข้าจะลองชิมคืนนี้” เขาเองก็อยากรู้ไม่น้อย ว่าสิ่งที่นางมั่นใจนักหนาจะช่วยให้เขานอนหลับได้ดีจริงหรือไม่“ถ้าเช่นนั้น ข้าคงต้องขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” นางยังมีธุระต้องไปร้านขายสมุนไพร“เจ้าจะไปที่ใดหรือ” เขาเอ่ยถาม เพราะไม่เห็นนางเตรียมผักไปขายเหมือนเช่นทุกวัน“ข้าจะไปร้านขายสมุนไพรเจ้าค่ะ ช่วงนี้ข้าทดลองปลูกสมุนไพรเพื่อนำไปขาย จึงได้สนิทกับลุงเจ้าของร้านอยู่บ้าง วันนี้ตั้งใจจะนำสุราบ๊วยไปให้ท่านลองชิมด้วย” นางอยากรู้ว่าท่านตาโจวจะถูกใจหรือไม่หวังอันมองรอยยิ้มกว้างของนางขณะเอ่ยถึงผู้อื่น ในเมื่อวันนี้ตนเองไม่มีธุระใด จึงอยากไปพบเจ้าของร้านขายสมุนไพรผู้นั้นสักหน่อย“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะไ

หวังอันเห็นท่าทางหวงแหนของท่านอาจารย์แล้วก็ไม่คิดแกล้งต่ออีก หลังจากสนทนาเรื่องสุราบ๊วยสมุนไพร เขาเพียงตอบไปว่าได้มาจากพ่อค้าจากต่างแดน เรื่องราวจึงยุติลงโดยไม่ได้ความอันใดมากนักหวังอันนั่งอยู่ในบ้านของท่านอาจารย์ครู่หนึ่ง ก่อนขอตัวกลับยังบ้านของตนเองเมื่อก้าวเข้ามาด้านในก็ไร้เงาของเหอเหยาเสียแล้ว ครานี้นางคงกลับไปก่อนหน้า เขาเหลือบมองไปยังพุ่มกุหลาบ เห็นว่าถูกตัดแต่งอย่างประณีต งดงามกว่าก่อนหน้าไม่น้อยความคิดพลันวกกลับไปยังขวดสุราที่นางมอบให้ เขาใคร่รู้ว่ารสชาติจะต่างจากขวดที่นำไปให้ท่านอาจารย์หรือไม่ จึงเดินไปยังชั้นวางของ หยิบขวดสีเขียวออกมา เปิดจุกไม้แล้วสูดดมกลิ่นหอมเย็น กลิ่นนั้นกลับเข้มข้นกว่าครั้งก่อน เพียงได้ดมก็ทำให้จิตใจสงบผ่อนคลาย จนอดอยากลองชิมไม่ได้เขาเทสุราลงในถ้วยน้ำชาขนาดเล็ก ยกขึ้นดมอีกครา กลิ่นสมุนไพรชวนคุ้นเคย คาดว่าต้องมีโสมป่าผสมอยู่แน่นอน ส่วนสมุนไพรอื่นเขาไม่อาจแยกแยะได้เมื่อจิบเข้าไป ความหวานหอมละมุนแผ่ซ่านลงลำคอ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นร้อนสะสมบริเวณท้อง ไม่นานนักเหงื่อก็ผุดซึมออกทั่วกาย เขาใช้มือสัมผัสหยาดเหงื่อของตน พบว่าสีออกดำจาง ๆ ชวนประหลาดยิ่ง