ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

62 챕터

ตอนที่ 41 เจ้าต้องเลี้ยงอาหารข้า

หลังจากวันขึ้นปีใหม่ผ่านพ้น เหอเหยาเดินทางเข้าเมืองอีกครั้ง การมาครั้งนี้นางนำสมุนไพรเข้ามาขาย พร้อมกับขวดสีน้ำตาลที่พกติดตัวมาด้วยนางเหลือบมองไปยังด้านในร้านขายยา เห็นผู้คนเริ่มเดินเข้าออกมากขึ้น อาจเพราะอากาศหนาวเย็นผิดปกติ ทำให้ชาวบ้านล้มป่วยกันถ้วนหน้า เหอเหยารอจนผู้คนซาลง จึงก้าวเข้าไปหาท่านตาโจว“ท่านตาโจว” นางยิ้มกว้าง ใบหน้าสดใสเปล่งประกาย“มาแล้วรึ วันนี้เจ้าจะเอาสมุนไพรอะไรมาขายให้ข้าอีกเล่า” ชายชราส่งสายตาเอ็นดูมองเด็กสาวตรงหน้าเหอเหยาหุบยิ้มลงเล็กน้อย ก่อนทำหน้ามุ่ย “ท่านคิดว่าข้ามาเพื่อขายสมุนไพรอย่างเดียวหรือเจ้าคะ ข้ามาสวัสดีปีใหม่ท่านต่างหาก ข้าได้ยินว่าก่อนหน้านี้ท่านล้มป่วย จึงอดเป็นห่วงไม่ได้เจ้าค่ะ” น้ำเสียงอ่อนลง แววตาฉายแววกังวลถึงจะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่ในใจนางกลับรู้สึกผูกพัน หากท่านตาเจ็บป่วยหนัก นางจะนำสมุนไพรไปขายหาเงินได้จากที่ใดอีกเล่า“หรือเจ้ากลัวว่าบ่อเงินจะหายไปกันแน่” โจวหาวมองออก ก่อนยกมือเคาะศีรษะเด็กสาวเบา ๆเหอเหยาสะดุ้ง ก่อนเงยหน้ามองด้วยแววตารู้สึกผิด “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นนะเจ้าค่ะ เพียงแต่เห็นว่าท่านป่วย ข้าก็เป็นห่วงจริง ๆ ข้าได้ของดีมา จ
last update최신 업데이트 : 2026-02-25
더 보기

ตอนที่ 42 ประกาศขาย

เหอเหยารู้สึกถึงสายตาของบุรุษตรงข้ามจับจ้องนางอยู่ตลอดเวลา“ท่านสั่งเถิด” นางเอ่ยเสียงเรียบนางไม่เคยย่างกรายเข้ามาในร้านอาหารราคาแพงเช่นนี้มาก่อน อีกทั้งยังอยากรีบออกไปจากที่แห่งนี้โดยเร็ว“ก็ได้ ข้าจะสั่งให้เจ้า”เขาเรียกลูกจ้างเข้ามา ก่อนสั่งอาหารสี่อย่าง พร้อมข้าวขาวสองถ้วยเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชายหนุ่มกลับเอนกายพิงเก้าอี้ พลางทอดสายตามองผ้าขาวที่ปิดบังใบหน้าของนาง สีหน้าฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อย“เจ้าจะไม่ถอดผ้าปิดหน้าออกหรือ อย่างไรเสีย ข้าก็เคยเห็นหน้าของเจ้าแล้ว”เขาอยากมองใบหน้างดงามของนาง มากกว่าต้องจ้องผ้าขาวผืนนั้นเสียอีกเหอเหยาเหลือบมองเซินรุ่ยด้วยความไม่พอใจอยู่หลายส่วน เขาบังคับให้นางมากินอาหารยังไม่พอ บัดนี้ยังคิดจะสั่งให้นางถอดผ้าปิดหน้าอีก ช่างน่าโมโหยิ่งนักนางจึงยกมือปลดผ้าขาวออก เผยให้เห็นใบหน้าหวานละมุนสดใสราวดอกไม้แรกแย้ม ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดดุจผลเชอร์รี่ โดยไม่ต้องแต่งเติมสิ่งใด แก้มใสยังแต้มสีเลือดฝาดอย่างคนสุขภาพดีเซินรุ่ยมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเผลอฝันไม่น้อยตลอดหลายเดือนที่เขาหายไป มิใช่เพราะทอดทิ้ง หากแต่ต้องเตรียมตัวสอบกงซื่อ และเรื่องของเหอเหยา เขาก็ไม
last update최신 업데이트 : 2026-02-26
더 보기

ตอนที่ 43 สหายใหม่

เฝิงยิ่นหันไปตามเสียงรายงาน ก่อนจะเห็นหญิงสาวรูปร่างบอบบางในชุดสีฟ้าอ่อน สวมผ้าปิดใบหน้าสีขาวสะอาดตา ดูเรียบร้อยและสุภาพยิ่ง“เจ้าหรือที่มาซื้อที่ดินของข้า”เฝิงยิ่นเอ่ยถาม พลางกวาดตามองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ดูแล้วหญิงสาวผู้นี้คงไม่ได้มีเงินทองมากมายนักกระมัง“เจ้าค่ะ ข้าเอง”เหอเหยาเดินเข้าไปใกล้ แต่ยังคงยืนอยู่กับที่ มิได้กล้านั่งลงก่อนจะได้รับอนุญาต“เชิญนั่งเถิด”เฝิงยิ่นยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นท่าทางเกรงใจของหญิงสาวที่เพิ่งพบกันเหอเหยาจึงนั่งลงตรงข้าม สายตาเหลือบมองหญิงสาวในชุดสีชมพูเข้ม ใบหน้านั้นเศร้าหมองอย่างปิดไม่มิด ดวงตาหม่นคล้ำ ราวกับไม่ได้พักผ่อนมาหลายคืน“เหตุใดเจ้าจึงอยากซื้อที่ดินของข้าเล่า ที่ดินตรงนั้นมีขนาดใหญ่ เจ้าซื้อไหวหรือ”เฝิงยิ่นสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แม้การแต่งกายจะไม่เลว แต่ก็ดูไม่น่าจะมีกำลังทรัพย์มากพอเหอเหยาเพียงยิ้มหวาน ก่อนจะยกมือปลดผ้าปิดหน้าออก เพื่อแสดงความจริงใจ“ข้าชอบที่ดินผืนนั้นมากเจ้าค่ะ อยากใช้เป็นจุดเริ่มต้นสร้างตัวในอนาคต อีกไม่นาน ข้าก็คงต้องออกมาใช้ชีวิตเพียงลำพังเช่นกัน”ขณะเอ่ยคำพูดนั้น สีหน้าแววตาก็เผลอหม่นลง เมื่อนึกถึงสัญญาท
last update최신 업데이트 : 2026-02-26
더 보기

ตอนที่ 44 อาหารเร่งด่วน

“ข้าอยากได้สิบไห เจ้ามีหรือไม่” นางเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา ในเมื่อจะซื้อทั้งที นางไม่เคยซื้อเพียงเล็กน้อยอยู่แล้ว“สิบไหหรือ ข้าไม่ได้ทำไว้มากเช่นนั้นหรอก หากต้องการก็มีเพียงไหใหญ่ห้าไหเท่านั้นเอง” ความจริงแล้วเหอเหยาเพียงทำไว้ให้คนในบ้านดื่ม ไม่เคยคิดว่าจะมีผู้สนใจมากถึงเพียงนี้“น่าเสียดายยิ่งนัก หากเป็นเช่นนั้น ข้าขอซื้อห้าไหก็แล้วกัน ราคาเท่าใดหรือ” นางตั้งใจจะนำไปฝากบิดามารดาซึ่งอยู่ต่างเมือง เชื่อว่าทั้งสองคงถูกใจไม่น้อย“ไหใหญ่ข้าขายไหละหนึ่งตำลึงทอง” เหอเหยากล่าวตามตรง เพราะสุรานี้มีขนาดใหญ่ อีกทั้งเป็นสูตรพิเศษซึ่งผู้อื่นไม่อาจทำตามได้ง่ายนักชุยหยูได้ยินราคาถึงกับเบิกตากว้าง ไม่คาดคิดว่าสุราบ๊วยธรรมดาจะมีราคาสูงถึงเพียงนี้ นางสะกิดเด็กสาวเบา ๆ ก่อนกระซิบเสียงแผ่ว“แพงเกินไปหรือไม่” นางอดกังวลไม่ได้ กลัวว่าหญิงสาวผู้มาใหม่จะเปลี่ยนใจเหอเหยาเข้าใจความห่วงใยของท่านป้า จึงส่ายหน้าเบา ๆ เพื่อบอกว่าไม่เป็นไร“เหตุที่ข้าตั้งราคานี้ เพราะสุราบ๊วยทำยาก และข้าไม่คิดว่าจะมีผู้ใดลอกเลียนแบบได้ ต่อให้ทำได้ รสชาติก็ไม่อาจเทียบของข้าแน่นอน” คำกล่าวนั้นมิใช่การโอ้อวด หากเป็นความจริงซึ่งผู้อ
last update최신 업데이트 : 2026-02-28
더 보기

ตอนที่ 45 การสอบกงซื่อ

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ เราลองชิมดูก่อนดีหรือไม่ ว่ารสชาติใช้ได้เพียงใด”กล่าวจบ เหอเหยาหยิบถ้วยใบเล็กออกมาสองใบ ตักผงซุปรากบัวที่แบ่งเตรียมไว้ใส่ลงไปให้พอดี ก่อนเทน้ำร้อนซึ่งต้มเตรียมเอาไว้ลงตาม จากนั้นค่อย ๆ คนจนทุกอย่างเข้ากันดีเมื่อน้ำร้อนผสานกับผงรากบัวจนละลาย กลายเป็นน้ำซุปสีขาวใส นางยกถ้วยขึ้นชิม ได้กลิ่นหอมอ่อนของรากบัว พร้อมรสสัมผัสหวานละมุนของพุทราที่แผ่ซ่านอยู่บนปลายลิ้นชุยหยูเห็นเหอเหยาชิมแล้ว จึงลองชิมตามบ้าง ความเหนียวหนึบของผงบัวผสานกับกลิ่นหอมหวาน เพียงถ้วยเดียวก็ทำให้อิ่มท้องได้นาน นับว่าอร่อยยิ่งนัก นางเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนหันไปสบตากับเหอเหยาซึ่งกำลังมองมาเช่นเดียวกัน“เจ้าเก่งยิ่งนัก ไปเรียนรู้สิ่งเหล่านี้มาจากที่ใดกัน”นางไม่คาดคิดเลยว่าเด็กสาวคนนี้จะรู้มากกว่าตนเสียอีก“เมื่อก่อนมารดาและบิดามักเดินทางเข้าเมืองเพื่อค้าขายอยู่เสมอ ข้าจึงได้เห็นสิ่งต่าง ๆ มากมาย มารดาก็ชอบคิดค้นอาหารแปลกใหม่อยู่บ่อยครั้ง ทำให้ข้าได้ลิ้มรสของอร่อยไม่ซ้ำใคร ซุปรากบัวนี้ก็เป็นหนึ่งในอาหารที่มารดาเคยทำให้ข้ากินเจ้าค่ะ”ในอดีตยามหิวโหย นางมักลงน้ำไปเก็บดอกบัวและรากบัวมากินประทังชีวิตอยู่บ่
last update최신 업데이트 : 2026-03-01
더 보기

ตอนที่ 46 ท่านก็น่าไม่อาย

“ท่านหยุดก่อนขอรับ”เขาได้รับการไหว้วานให้มาสอบถามชายผู้นี้โดยเฉพาะหวังอันหันกลับไปมอง เห็นเป็นผู้คุมสอบซึ่งรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ“ท่านเรียกข้าหรือขอรับ ข้าทำสิ่งใดผิดไปหรือไม่”เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ไม่ ๆ ท่านมิได้ทำผิดขอรับ เพียงแต่ข้าได้รับคำสั่งให้มาสอบถามว่า อาหารที่ท่านนำมากินซึ่งเป็นของเหลวนั้นคือสิ่งใด และสามารถหาซื้อได้จากที่ใด”“สิ่งนี้หรือ”หวังอันชูกระบอกไม้ไผ่ซึ่งยังเหลือซุปรากบัวอยู่อีกเล็กน้อยผู้คุมสอบพยักหน้าขึ้นลง“ใช่แล้ว เป็นสิ่งนี้นั่นเอง”เขาจำภาพตอนที่ชายหนุ่มนำมันออกมากินได้อย่างชัดเจน“ไม่มีขายหรอก เป็นของภรรยาข้าทำมาให้”หวังอันตอบอย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้ปิดบังแต่อย่างใดหญิงสาวหลายคนซึ่งยืนรออยู่บริเวณหน้าประตูสำนักศึกษาต่างได้ยินถ้อยคำนี้ทั่วกัน สีหน้าของพวกนางหม่นลงในทันที ความผิดหวังฉายชัดอยู่ในดวงตาชายผู้นี้มีภรรยาแล้ว ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก“น่าเสียดายจริง ๆ หากเป็นเช่นนั้น ข้าขออภัยที่รบกวนเวลาของท่านนะขอรับ”ผู้คุมสอบกล่าวขอโทษ ก่อนเดินกลับไปยังกลุ่มบัณฑิตซึ่งสอบเสร็จแล้วและยืนรอฟังคำตอบอยู่เช่นกัน เมื่อได้รับคำตอบครบถ้วน สีหน้าของหลาย
last update최신 업데이트 : 2026-03-01
더 보기

ตอนที่ 47 สำนึกผิด

หวังอันชะงักการกระทำของตน ก่อนจะคลายอ้อมแขนและปล่อยนางออกเหอเหยาได้จังหวะจึงลุกขึ้น ลงจากรถม้า แล้วรีบเดินเข้าไปในบ้านทันที ระหว่างเร่งฝีเท้าไปยังห้องของตน กลับพบท่านป้าที่กำลังเดินสวนออกมาเช่นกันชุยหยูมองเห็นเหอเหยาน้ำตานองหน้า ใจอยากตามเข้าไปถามไถ่ ทว่าพอเหลือบเห็นร่างของบุตรชายยืนอยู่หน้าประตู ความดีใจก็เอ่อล้น นางรีบเข้าไปช่วยเขาถือสัมภาระ“เจ้ากลับมาแล้วหรือ เหตุใดไม่บอกแม่ก่อนเลย”น้ำเสียงเอ่ยตำหนิเบา ๆ แต่แฝงความยินดี“ข้าเพิ่งมาถึงขอรับ”หวังอันตอบพลางมองเข้าไปในตัวเรือน ไม่เห็นร่างของเหอเหยาแล้ว“อ้อ เมื่อครู่นี้แม่เห็นเหอเหยาวิ่งเข้ามา นางร้องไห้กลับมาด้วย เจ้าทำอันใดน้องหรือไม่”สายตาของชุยหยูจ้องลูกชายราวกับจะจับผิด“มีปากเสียงกันเล็กน้อยขอรับ”เขาก้มหน้าหลบสายตามารดาชุยหยูตีไปที่แขนของลูกชายหนึ่งที“เจ้าช่างไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย เหตุใดจึงพูดจาน้ำเสียงแข็งใส่นางอยู่เรื่อย ไม่รู้หรือว่านางเป็นห่วงเจ้ามากเพียงใด รอให้นางอารมณ์ดีขึ้นก่อน แล้วค่อยเข้าไปปลอบโยนเสีย”“ขอรับ เช่นนั้นข้าขอเข้าห้องก่อน”เขาเองก็ยังไม่อยากสนทนาต่อในยามนี้“นี่ทั้งสองคนเป็นอะไรกันแน่”ชุยหยูมองไป
last update최신 업데이트 : 2026-03-02
더 보기

ตอนที่ 48 เหตุการณ์เปลี่ยนไป

หวังอันยอมให้นางสำรวจใบหน้าของตนโดยไม่คิดห้ามปรามแม้แต่น้อย“เป็นอย่างไร สามีในอนาคตของเจ้าหล่อเหลาหรือไม่” เขายิ้มมุมปากขณะเอ่ยถามอย่างโอ้อวดเหอเหยาได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือทุบเขาเบา ๆ“หล่อเหลานักเจ้าค่ะ ปากนี้ก็พูดแต่คำใจร้าย ทำร้ายจิตใจข้าอยู่บ่อยครั้งด้วย”นางกอดอก แก้มป่อง มองร่างสูงด้วยแววตางอนง้อ“ข้าขอโทษ แต่ภรรยาของข้างดงามถึงเพียงนี้ จะไม่ให้ข้าหึงหวงได้อย่างไร”เป็นใครเห็นก็ต้องอดหวงแหนไม่ได้“ท่านนี่ช่างปากหวานยิ่งนัก ไม่รู้ว่าไปเมืองหลวงไม่นาน ได้เอ่ยถ้อยคำเช่นนี้กับหญิงสาวผู้อื่นไปมากเท่าใดแล้ว”เพียงคิดว่าเขาอาจมองสตรีอื่น ใจที่เคยสงบก็เริ่มขุ่นมัวขึ้นทันที“ไม่มีทาง คำหวานเช่นนี้มีเพียงเจ้าที่ได้ยินเท่านั้น”เขาก้มลงหอมแก้มป่องนุ่มของร่างเล็ก ก่อนดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดแน่นด้วยความคิดถึงอยากแต่งงานกับนางเสียพรุ่งนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไม่ได้แล้ว เขาจะรอช้าอีกต่อไปไม่ได้ ต้องให้ท่านแม่จัดงานโดยเร็วเสียที“พอแล้วเจ้าค่ะ พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกันเสียหน่อย”ยิ่งนางไม่เอ่ยห้าม เขาก็ยิ่งแตะต้องตัวนางมากขึ้น“ก็ได้ ข้าจะบอกท่านแม่ให้จัดงานแต่งงานกับเจ้าโดยเร็ว”เวลาเกือบสองปีมานี้ก็
last update최신 업데이트 : 2026-03-03
더 보기

ตอนที่ 49 ถูกจับแต่งงาน

เหอถงเดินปึงปังกลับไปยังบ้านของตนเองด้วยอารมณ์ขุ่นมัวไม่น้อย“ปึง!”เสียงปิดประตูดังสนั่นจนเกาเหอที่นั่งอยู่ด้านนอกสะดุ้งเฮือก นางมองตามแผ่นหลังบุตรสาวที่หายลับเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะตะโกนด่าตามหลังไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“ปิดประตูเสียงดังเช่นนี้ เจ้าเป็นบ้าหรือไร หากบิดาเจ้าอยู่ คงโดนตีไปแล้ว!”เมื่อกล่าวจบ นางก็ส่ายศีรษะเบา ๆ ก่อนจะละสายตาไปสนใจบุตรชายแทน บุตรสาวอายุปาเข้าไปสิบเจ็ดปีแล้ว แต่ยังไม่ยอมแต่งออกไปเสียที ทุกครั้งที่นางเอ่ยปากหาคู่ครองให้ เหอถงก็มักร้องไห้ราวกับมีเรื่องคับข้องใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด อีกทั้งสามีของนางก็ออกไปนอกบ้านบ่อยครั้งเหลือเกิน กลับมาแต่ละครั้งใบหน้ากลับดูสดใสขึ้นอย่างน่าประหลาด ไม่รู้ว่าที่ออกไปทุกวันนั้นไปทำอันใดกันแน่ยังไม่ทันคิดไปไกลนัก ก็เห็นร่างของสามีเดินกลับเข้ามาพร้อมกับหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง ใบหน้าคุ้นเคยจนเกาเหอต้องขมวดคิ้ว นั่นมิใช่แม่สื่อหรือ เหตุใดจึงมาปรากฏตัวอยู่ในบ้านของนางได้“ท่านพี่พาแม่สื่อมาหรือเจ้าคะ” นางเอียงคอเล็กน้อย พลางเอ่ยถาม สายตาก็พินิจใบหน้าของหญิงผู้นั้นไม่วางตาแม่สื่อยิ้มกว้าง ก่อนจะตอบอย่างอารมณ์ดี“
last update최신 업데이트 : 2026-03-04
더 보기

ตอนที่ 50 พระภิกษุ

“ถึงแล้วขอรับ” หวังอันเอ่ยบอกคนด้านในรถม้า ก่อนจะหาที่จอดรถเกวียน แล้วเดินไปช่วยประคองคนด้านหลังลงมาชุยหยูเป็นผู้ลงมาก่อน นางทอดสายตามองเส้นทางขึ้นเขาที่เก่าแก่ดังเดิม หัวใจเปี่ยมด้วยศรัทธา สถานที่ซึ่งเคยได้พบพระภิกษุรูปนั้น จำเป็นต้องเดินขึ้นไปเท่านั้น เพราะรถเกวียนไม่อาจผ่านเส้นทางชันเช่นนี้ได้“ไปเถอะ พวกเราช่วยกันขนของขึ้นไป” นอกจากผลไม้แล้ว นางยังเตรียมอาหารบางส่วนมาเพื่อถวายอีกด้วยทั้งสามช่วยกันหิ้วของ เดินขึ้นบันไดทีละก้าว จนในที่สุดก็เห็นอารามเก่าแก่สะอาดตาตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ภายในลานอารามมีพระภิกษุรูปหนึ่งกำลังกวาดทำความสะอาดอย่างสงบเมื่อชุยหยูเห็นภิกษุผู้ตนนับถือ นางรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ แล้วคุกเข่าลงทันที“ท่านเจ้าค่ะ ข้าพาลูกชายมาหาเจ้าค่ะ” นางเรียกหวังอันและเหอเหยาให้เข้าไปนั่งใกล้ ๆ กันพระภิกษุหยุดการเคลื่อนไหว เมื่อเห็นหญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าคุ้นตา เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนความทรงจำจะหวนกลับมา นี่คือสตรีผู้เคยพาบุตรชายที่หมดสติมาหาเขาเมื่อหลายเดือนก่อน“เป็นเจ้านี่เอง วันนี้มาพบอาตมาด้วยเรื่องอันใดหรือ” น้ำเสียงเปี่ยมเมตตา ก่อนสายตาจะเหลือบมองไปยังชายหน
last update최신 업데이트 : 2026-03-05
더 보기
이전
1234567
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status