ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

เสียงบานประตูไม้เก่าครูดเปิดออกช้า ๆ ก่อนจะปรากฏร่างเล็กของเด็กชายวัยราวเจ็ดขวบยืนอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตากลมโตมองคนทั้งสามด้วยแววหวาดระแวง มือเล็กกำชายเสื้อขาดรุ่ยแน่นราวกับต้องการกำบังตนเอง“พวกท่านมาหาใครหรือ ที่นี่ไม่มีสิ่งใดให้ท่านต้องการหรอก” เด็กน้อยเอ่ยเสียงแข็ง แม้พยายามทำท่าทีเข้มแข็ง ทว่าความจริงกลับตรงกันข้าม บ้านหลังนี้แทบไม่มีอาหารหลงเหลืออยู่เลย“เจ้าอยู่กันเพียงลำพังหรือ เมื่อครู่ข้าไปไหว้พระภิกษุที่อารามมา ท่านบอกให้ข้านำอาหารมาให้บ้านหลังนี้” ชุยหยูเอ่ยพลางมองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยน พยายามส่งความจริงใจออกไป“พระภิกษุที่ใดกัน อารามที่ท่านว่าคงอยู่บนเขาสินะ แต่ที่นั่นร้างมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็เห็นเป็นเช่นนั้น” เด็กน้อยหันไปมองหญิงวัยกลางคนด้วยสีหน้าไม่เชื่อถือ“จะร้างได้อย่างไร เมื่อครู่พวกข้าเพิ่งไปกราบไหว้ท่านมา เจ้าอย่ามาหลอกพวกข้าเลย” ชุยหยูเอ่ยตอบทันที นางเห็นพระภิกษุด้วยตนเอง มิใช่เพียงผู้เดียว หากแต่เห็นพร้อมกันถึงสามคน นางจึงไม่คิดซักไซ้ต่อให้ยืดยาว“เอาล่ะ พวกข้าเอาอาหารมาให้เจ้า” หวังอันเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงสงบนุ่ม“อาหารหรือ” เด็กน้อยกวาดตามองข้าว

หวังอันหันไปเห็นรอยยิ้มอ่อนหวานปรากฏบนใบหน้าของเหอเหยา จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า“เจ้ายิ้มอันใดหรือ หรือว่าผ้าที่ข้าซื้อมานี้ถูกใจเจ้ามากนัก”สายตาของเขาหยุดอยู่ที่มือเรียวของนางซึ่งยังคงลูบไล้ผืนผ้าอย่างแผ่วเบา ราวกับไม่อยากวางลงง่าย ๆ“เจ้าค่ะ ผ้าผืนนี้ถูกใจข้าอย่างยิ่ง” เหอเหยาตอบด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะชะงักเล็กน้อย คล้ายกำลังรวบรวมความกล้า “ในเมื่อท่านได้รับตำแหน่งแล้ว จำเป็นต้องย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองหรือไม่เจ้าค่ะ”นางคิดอยู่ในใจว่า หากเขาต้องเข้าเมืองจริง สิ่งที่นางเตรียมไว้คงกลายเป็นของขวัญที่เหมาะสมยิ่งนัก“น่าจะต้องย้ายเข้าไปอยู่สักระยะ” หวังอันตอบอย่างตรงไปตรงมา “ช่วงนี้งานของข้าคงยุ่งมาก คงไม่ค่อยได้หยุดพัก การอยู่ในเมืองย่อมสะดวกกว่า อีกทั้งเมื่อเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการแล้ว คงมีผู้คนไปมาหาสู่ไม่น้อย จำเป็นต้องมีเรือนกว้างขวางพอสมควร”เหอเหยาฟังแล้วจึงยิ้มบาง ก่อนจะเอื้อมมือหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา “ถ้าเช่นนั้น เรือนใหญ่เช่นนี้ดีหรือไม่เจ้าค่ะ”นางกางแบบบ้านที่เตรียมไว้อย่างตั้งใจออกมาให้ทุกคนได้เห็นทั้งสามคนก้มลงมองกระดาษสีขาวแผ่นใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยเส้นสายละเอี

จนถึงวันขึ้นปีใหม่ บ้านตระกูลหวังมีแต่เรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นไม่ขาดสาย ทั้งการเตรียมงานแต่งงานซึ่งใกล้จะมาถึง รวมถึงเรื่องภายในจวน คนในบ้านจึงตกลงกันว่าจะหาซื้อทาสไว้สำหรับดูแลเรื่องอาหารและความสะอาด อีกทั้งจัดหาชายหนุ่มไว้คอยป้องกันอันตรายภายในจวนให้รัดกุมยิ่งขึ้นเหอเหยานั่งจัดเตรียมอาหารสำหรับพิธีขึ้นบ้านใหม่ งานครั้งนี้จะมีแขกผู้มีเกียรติมาร่วมมากมาย ทั้งท่านอาจารย์ของพี่หวังอัน และท่านเจ้าเมืองซึ่งให้ความสำคัญกับงานไม่น้อย จวนหลังใหญ่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีตด้านนอกเมือง บนเส้นทางสัญจรของขบวนสินค้าต่าง ๆ แม้ภายนอกจะถูกล้อมรั้วปิดบังไว้อย่างมิดชิด จนไม่อาจมองเห็นด้านในได้ชัดเจน แต่เพียงขนาดและความโอ่อ่าก็เพียงพอให้ผู้คนที่ผ่านไปมาคาดเดาได้ว่า เจ้าของจวนต้องเป็นผู้มีฐานะและอำนาจอย่างแน่นอนหวังอันแต่งกายด้วยชุดผ้าใหม่สีครามเข้ม ดูสง่างามสมฐานะ ขณะที่เหอเหยาเลือกสวมชุดสีฟ้าอ่อน งดงามละมุนไม่แพ้กัน ชุยหยูมองดูทั้งสองซึ่งยืนเคียงกันแนบชิดแทบไม่ห่าง ก็อดรู้สึกวางใจขึ้นมาไม่ได้“ท่านป้า ตอนนี้เริ่มมีแขกทยอยเข้ามาแล้วเจ้าค่ะ”“จริงอย่างที่เจ้าว่า” ชุยหยูพยักหน้าเบา “แม้จะไม่ใช่คนในหมู่บ้าน

พอเขาเดินมาถึงหน้าเรือนของนายหญิง ก็ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เพราะบริเวณนั้นแน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่มาร่วมแสดงความยินดี เขากวาดตามองหานายหญิงใหญ่ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้และเอ่ยรายงานเสียงสุภาพ“นายหญิงขอรับ มีผู้มาขอร่วมงาน เขาบอกว่าเป็นเจ้าของร้านขายสมุนไพรขอรับ”เมื่อชุยหยูได้ยินว่าเป็นเจ้าของร้านสมุนไพร นางก็พยักหน้าเบา ๆ“ให้พวกเขาเข้ามาเถิด”ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินเหอเหยาพูดถึงเจ้าของร้านสมุนไพรผู้นี้อยู่บ่อยครั้ง ครั้นเมื่อคนเฝ้าประตูกลับมารายงานจึงอนุญาตให้ขบวนของชายชราผ่านเข้าไปได้เมื่อทั้งขบวนก้าวเข้าสู่ด้านใน เรือนถูกตกแต่งด้วยผ้าสีแดงสดเป็นหลัก มีพื้นที่สำหรับจอดเกวียนวัวและต้อนรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเขามองเห็นเจ้าสาวสวมผ้าคลุมสีแดง นั่งเคียงคู่กับเจ้าบ่าวในชุดสีแดงสดไม่ต่างกัน ความรู้สึกหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นในอก เป็นความภูมิใจเล็ก ๆ ที่เด็กหญิงขายสมุนไพรธรรมดาในวันวาน ได้แต่งงานกับเขาเสียทีเมื่อเจ้าบ่าวยกมือเปิดผ้าคลุมออก ดวงตาก็สบเข้ากับแววตาหวานละมุนของเหอเหยาที่มองกลับมา“เจ้างดงามยิ่งนัก”ใบหน้าของเหอเหยาร้อนผ่าวขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำชมจากพี่หวังอัน“ท่านก็หล่อเหลาเช่นกัน”นา

เหอเหยายื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับป้ายหยกสีเขียวมาไว้ในฝ่ามือ ก่อนจะก้มลงมองมันอย่างตั้งใจ หยกชิ้นนี้เป็นป้ายคำสั่งของจริงดังที่ท่านตากล่าวไว้ เพราะบนผิวหยกปรากฏสัญลักษณ์ของฝ่าบาทอย่างชัดเจน“ท่านตาให้ของล้ำค่ากับข้าเช่นนี้ จะดีหรือเจ้าคะ”ในใจนางรู้ดีว่าของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินกว่าจะรับไว้โดยง่าย“ดีสิ เจ้าเอาไปเถอะ อยู่กับข้ามันก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด”“เช่นนั้น ข้าขอรับน้ำใจของท่านตาเอาไว้เจ้าค่ะ”นางกำป้ายหยกแน่น พลางคิดว่าสิ่งนี้อาจช่วยเหลือพี่หวังอันได้ในสักวันหนึ่ง“ข้าเห็นว่าข้างเรือนของเจ้ากำลังก่อสร้างบางอย่างอยู่ เจ้าจะสร้างโรงเตี๊ยมหรือ”“เจ้าค่ะ ข้าอยากสร้างโรงเตี๊ยม สุราบ๊วยก็จะขายที่นั่นด้วย รวมถึงสุราบ๊วยสมุนไพรซึ่งจะนำออกขายเป็นที่แรก สำหรับผู้มีเงิน”นางไม่ได้คิดจะตั้งราคาต่ำตั้งแต่ต้น เพราะโรงเตี๊ยมที่ตั้งใจสร้างจะแบ่งออกเป็นสองชั้น ชั้นสำหรับสามัญชน และอีกชั้นสำหรับชนชั้นสูง นางรู้ดีว่าสิ่งใดทำเงินได้มากที่สุด แต่ก็ใช่ว่าสุราบ๊วยที่ขายจะด้อยคุณภาพ วัตถุดิบที่ใช้ล้วนคัดสรรอย่างดี อีกทั้งยังอาศัยหินวิเศษช่วยในการหมักทุกขั้นตอนโจวหาวเทียนไม่คาดคิดว่าเด็กสาวผู้นี้จะมีสายตายา